NURUN HUZURU

kreisliga fussball

2009-10-09T11:21:00.001-07:00

live fussball team manager fussball 2006 tsv fussball fussball leverkusen fussball dortmund fussball deutschland fussball fans fussball spieler fussball live ergebnis werbung fussball saison fussball fussball tischtennis fussball manager ostsee fussball sport fussball fussball niedersachsen vfb fussball fussball landesliga fussball fussball ergebnisdienst fussball koln kreisliga fussball fussball england fussball 2006 fussball quiz fussball kader berliner fussball jugend fussball fussball tor fussball amateure fussball manager 2007 fussball live im radio fussball schweiz fussball training fussball stadion fussball versand fussball spiele fussball trick eintracht fussball fussball eintracht frankfurt live ticker fussball fussball statistik vfb stuttgart fussball fussball videos fifa fussball weltmeisterschaft 2006 ergebnis fussball liveticker fussball regionalliga fussball djk fussball fussball manager 2003 leipziger fussball fussball nationalmannschaft deutschland fussball fussball in bw.de basketball fussball fussball trainer fussball daten fussball fanclub wm fussball fussball meister dsf fussball manager 2001 deutsch fussball bund eishockey fussball fussball ticker fussball volleyball fussball ausrustung fussball uhr fanartikel fussball fussball em 2008 fussball regionalliga hsv fussball fussball portugal online fussball manager bayern fussball bundesliga fussball eintracht frankfurt bezirksliga fussball fussball logo fussball junioren fussball manager 07 patch fussball spielplan fussball bundesliga fussball heute werder bremen fussball fussball oesterreich fussball italien fussball kreisliga sport1 fussball fussball gif fussball tickets fussball sport ultras fussball fussball manager 07 verl c3 a4ngerung fussball net fussball wm 2006 fussball live ticker fussball vereine fussball liveticker fussball oberliga fussball berlin fussball

KENDİNİ OKUYAN MEKTUP

2009-06-30T12:31:00.000-07:00

Mektuplar, sevgiliden sevgiliye muhabbet taşır. Muhabbet ise, insanın ve kâinatın varlık sebebidir. Muhabbet olmasa ne habib, ne mahbup, ne de mektup olurdu. Mektuplar muhabbete vasıta olduğu için çok önemli ve çok değerlidir. Kâğıdı özenle seçilir, en güzel yazı ile kaleme alınır, en güzel zarfa yerleştirilir.

Sevgiliden gelen bir mektup okunurken insan heyecanlanır. Kalbi yerinden çıkacak gibi sevinçle çarpar. Satırlar, yutarcasına okunur. İnsan her kelimesini, her harfini ezberlemek ve durmadan tekrar etmek ister. Kâğıdını okşar, zarfını koklar. O yazılar sevgilinin kaleminden çıkmış, zarfına onun eli değmiş, kâğıdına onun kokusu sinmiştir.

Şu kâinat da Cenâb-ı Hak’kın bir mektubudur. Her çizgisi kudret cetveli ile çizilmiş, her satırı hikmet kalemi ile yazılmıştır. Her bir harfi ince ince işlenmiş, her bir sayfası nakış nakış süslenmiştir.

Peki, bu kadar ziynetli, bu kadar hikmetli ve kıymetli olan kâinat mektubu, kimin için yazılmıştır? Bu mektubun muhatabı kimdir? Bu soruların cevabını, Âlemlerin Rabbi olan Cenâb-ı Hak (cc), Âlemlerin Efendisine (asm) bildirmiştir.

Bu kâinat mektubunu yazan Kadir-i Zülcelâl, muhatabını da kendisi seçmiş, “Habibim” dediği Zât’ın (asm) şahsında, bütün insanlara hitap etmiştir. Allah’ın Resulü (asm) bir hadis-i kudsîde Cenâb-ı Hak’kın, “Sen olmasaydın habibim, kâinatı yaratmazdım” dediğini ifade ediyor. (Cemu’l-Fevâid, 2: 442) Demek ki bu kâinat mektubu, insan için yazılmıştır. İnsanların en hayırlısı, en üstünü, en sevgilisi olan Hz. Muhammed’in (asm) hatırı için kaleme alınmış, onun hemcinsi olan bütün insanlara da hitap etmektedir. Aklı olan her insan, okuryazarlığı olmadan da bu mektubu okur, satırlarındaki san'atı, sayfalarındaki hikmeti anlar, kıymetini takdir eder.

Şu âlem Cenâb-ı Hakk’ın bir mektubu olduğu gibi, insan da aynı kalemden çıkmış bir mektuptur. Âlem dediğimiz büyük mektupta ne yazıyorsa, insan dediğimiz küçük mektupta da onlar yazmaktadır. Sadece zarflar ve yazılar farklıdır. Kudret kalemi, kâinat mektubunu yıldızların, güneş sistemlerinin ve galaksilerin geniş sayfalarına çok büyük harflerle yazarken, insan denen mektubu küçük harflerle hücrelerin satırlarına yazmış, vücudumuzun sayfalarına sığdırmıştır. Her iki mektubun da mahiyeti aynı, mânâsı aynı, muhatabı aynıdır.

Bu harika hâli, Bediüzzaman Hazretleri şu veciz cümle ile ifade etmiştir: “İnsan küçük bir âlem olduğu gibi, âlem dahi büyük bir insandır. Bu küçük insan, o büyük insanın bir fihristesi ve hülâsasıdır.” (Lem’alar, s. 231)

Bir başka yerde de, “Hilkat-i insaniye, hilkat-i âlemden daha aciptir” (Mektubat, s. 425) diyerek, insanın mahiyetinin, kâinattan daha hayret verici ve daha san'atlı olduğunu ifade etmektedir.

Kudret kaleminden çıkan her iki mektubun da muhatabı insandır. Rabbimiz insanı “eşref-i mahlûkat” olarak yaratmış, onu kendine muhatap kabul ederek acib ve garib san'atlarını insanın idrâkine sunmuştur. İnsanın vazifesi, bu eserlere ibret nazarı ile bakmak, yüzlerindeki nakışları görmek, üzerlerindeki mânâları okumaktır. Semânın yüzündeki yaldızlı sayfaları okuduğu gibi, kendi yüzündeki hikmetli satırları da okuyup anlamaktır. Yani insan, kendi kendini okuyan bir mektuptur.

İnsan kendini okumazsa, mânâ ve mahiyetini anlamazsa, Rabbini de bilmez. Peygamber Efendimiz (asm) “Kendini bilen Rabbini bilir” buyurmuşlardır. (İmam-ı Münavi, Künûzü’d-Dekâık). Yunus Emre de “İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir” derken, insanın kendisini bilmesinin önemine dikkat çeker. Yoksa, bütün okuduklarının ve öğrendiklerinin boşuna olduğunu belirtir.

Ey, En Sevgili’den gelen en güzel mektup! Aynanın karşısına geç, gözündeki perdeleri aç, yüzündeki yazıları oku. Hikmetli satırları setreden gaflet perdesini kaldır, her bir uzvun üzerindeki nakışları gör, yazılarını oku, mânâlarını anla. Ruhunu nurânî bir kâğıt, cesedini ziynetli bir zarf yapan, üzerine senin sîman olan bir mühür vurarak seni sana yollayan Rabbinin bir mektubu olduğunu idrak et.

“Ey kendini insan bilen insan! Kendini oku. Yoksa, hayvan ve câmid hükmünde insan olmak ihtimâli var.” (Sözler, eski baskı 628)

İNSAN DEDİĞİN

Yürek sevmek için çıkmalı yola,

Sevgi iksiriyle dolu olmalı.

Kul olmamak için başka bir kula,

İnsan Yaradan’ın kulu olmalı.

Kardeşlik şarkısı söylesin diller

Herkese sevgiyle açılsın kollar

Gezilen bahçeler, yürünen yollar

Hakikat ehlinin yolu olmalı

Allah için sever her sevdiğini,

Kalpte barındırmaz nefreti kini,

Hem gülünü sever, hem dikenini,

Gönlü muhabbetle dolu olmalı.

Muhabbet ayakta tutar cihanı,

O muhabbet insan eder insanı,

Ne makamı, ne serveti, ne şanı,

Güler yüzü, tatlı dili olmalı.

Leyla nazlı güldür, Mecnun bir bülbül,

Bülbülün mekânı olsa da bir çöl,

Bir gün mecnun olacaksa bu gönül,

Mevlâ aşkı ile deli olmalı.

SELAM-KELAM

2009-05-21T10:10:00.000-07:00

SELAM KAPISI
İnsanlar arasında diyalog ve muhabbete açılan en güzel ve en geniş kapı, selam kapısıdır. Hiç tanımadığımız bir insanla karşı karşıya gelmek veya bir arada bulunmak durumu hasıl olduğunda, ilk yaptığımız iş, onunla göz teması sağlamaktır. Diyalog yoluna açan ilk kapı, göz kapısıdır. Ondan sonra sıra söz kapısına gelir. İlk kelam, bir selamla başlar. Fakat selam yerine bazen çeşitli kelimeler kullanılmakta, çeşitli dileklerde bulunulmaktadır. Birisine iyi günler dilemek, gününün aydın olmasını istemek de güzel bir şeydir ama, bunlar birer dilek ve temenniden ibarettir. Halbu ki aslolan, “Selamün aleyküm” diyerek, insanları Allah’ın selamı ile selamlamaktır. Çünkü bu selam şekli, en belirgin İslam şeairlerinden birisi olduğu gibi, aynı zamanda insanların bir birine dua etmesidir. “Allah sana selamet versin” demektir. Aynı zamanda, her türlü mahcubiyet ve mağdriyetten uzak olarak, uzun bir ömür dilemek anlamında bir duadır.
Selamı vermek sünnet, almak ise farzdır. Sünnet olduğu çeşitli Hadis-i Şeriflerde ifade edilmektedir. Peygamberimiz (s.a.v.) bir Hadis-i Şerifinde: "Sizden biriniz meclise geldiği zaman selam verdiği gibi, ayrılırken de selam versin. Çünkü birinci selam sonrakinden daha faziletli değildir." buyurur. (Tirmizi, es-Sünen).
Selamı almanın farz olduğu ise, şu Ayet-i Kerime ile sabittir: Bir selamla selamlandığınız vakit, siz ondan daha güzeli ile selamı alın, yahut aynıyla karşılayın. Şüphesiz ki Allah. her şeyin hakkını gerektiği gibi arayandır, buyurur. (Nisa, 86)
Selam kapısı, mü’minin gönlüne açılan en güzel ve en geniş kapıdır. İnsanlar arasında medenî diyalogun en önemli kapasının selamlaşma olduğunu kabul edenler, nedense bu kapıyı pek kullanmak istemiyorlar. Yani "SELAM" kapısından gocunanlar var. Bunun yerine "günaydın, tünaydın, bonjur gibi kelimelerle selamlaştıklarını zannediyorlar. Bazen de sadece " selam" diyerek geçiştiriyorlar.
Selamlaşma, kısaca " selamün aleyküm" diyerek, karşınızdaki insanın üzerine Allah'ın selametini dileyerek ona dua etmektir. Ama nedense böyle Allah kelamı ile selam verme alışkanlığını ortadan kaldırmak isteyenler, "iyi günler" diye bir temenniyi selam yerine ikame etmeye çalışıyorlar. "Selamün aleyküm" ifadesi İslâmi motifler taşıdığından, kullanılması sakıncalı görülüyor. Özellikle resmi dairelere bu şekilde selam vermeye kalktığınız zaman, yadırganıyorsunuz. Hatta bazı ekabir takımına “ selamünalyeküm” diye selam verdiğinizde, “ burası cami değil “ diye azar işittiğiniz bile oluyor. Onun için resmi makamlarda Allah’ın selamı ile selamlaşmak nerdeyse yasak hale gelmiş bulunuyor.
Ben bir resmi dairede görev yapıyorum. Gerek telefonla, gerek yüz yüze olmak üzere hergün yüzlerce insanla muhatap oluyorum. İnsanlar söze başlarken genellikle " iyi güneler beyefendi" diye selam veriyorlar. Bazıları da önce "selamü aleyküm" dedikten sonra, " şey iyi günler efendim" diye sanki bir kusur işlemiş gibi mahcubiyet duyuyorlar. Ben de onlara " ve aleyküm selam, buyrun efendim" deyince, şaşırıyorlar. Sonra da yüzlerinde gülümseme ve bakışlarında tatlı bir samimiyet beliriyor. Ondan sonra size daha sıcak ve samimi bir gözle bakıyorlar.
Selam, Müslümanlar arasında irtibat ve muhabbete vesile olan ortak bir dildir. Dünyanın neresinde olursa olsun, rengi, dili, ırkı ne olursa olsun, bir Müslümana selam verdiğiniz zaman hemen anlar ve aynı şekilde mukabele eder. Aynı Allah’a kul olmanın, aynı Peygambere ümmet olmanın ortak paydası ortaya çıkar. Allahüekber, Bismillahirrahmanirrahim, inşallah, maşallah, selamün aleyküm gibi kelimeler, bütün müslümanaların ortak dilidir.
Obama başkan seçildiğinde Kenya’ya akın eden gazeteciler, Obama’nın baba annesi ile görüşmeye çalışıyorlar. Büyük güçlüklerle kısa bir süre görüşen gazeteci grubu oradan ayrılırken, bit Türk gazetecinin ağzınan “inşallah” kelimesi çıkıyor. Yaşlı babaanne “inşallah” kelimesini duyunca, “dur bakalım sen ne dedin, yoksa müslüman mısın “diyor. Gazeteci de Türk ve Müslüman olduğunu söyleyince, onu yanına çağırıyor, bir süre sohbet ediyor. Aralarında sıcak bir dostluk bağı meydana geliyor. 86 yaşındaki ihtiyar bir Kenya’lı kadın ile, bir Müslüman gazeteci arasında sadece bir “inşallah” kelimesi ile bir muhabbet köprüsü kurulmuş oluyor.
Selam, insanlar arasındaki iletişimin elektrik kablosu gibidir. Bu kabloyu kestikten sonra iletişim de kopar ve insanlar bir birlerini anlamaz hale gelirler. Kablo yerine çamaşır ipi kullanılırsa, iletkenlik sağlanamayacağ gibi, selam yerine başka kelimeler kullanmak da mü’minlerin kalp ve gönülleri arasında iletişimi sağlamaz. Günaydın, tünaydın, iyi akşamlar, iyi sabahlar gibi ifadeler, hiçbir zaman selam yerine geçmez. Çünkü selam, bir İslam şeairidir. Yani söylendiği zaman İslâmı hatırlatan, müslümanlar arasındaki ortak dil ve ortak ses olarak kulaklara ulaşan kelimelere şeair denir.
Ebû Hureyre (r.a.) den rivayet edildiğine göre Rasûlullah (sav) şöyle buyurdu: “Canım kudret elinde olan Allah’a yemin ederim ki sizler iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız. Yaptığınız takdirde birbirinizi seveceğiniz bir şey söyleyeyim mi? Aranızda selamı yayınız!”(Müslim, İman 93-94)
Tanıdık olsun, yabancı olsun, karşılaştığımız bir insana veya bir topluluğa selam verelim, verilen bir selamı da en güzel şekilde alıp mukabele edelim. İnsanların arasına girerken, selam kapısından girelim, selam kapısından çıkalım. Bu kapıdan girildikten sonra, dostluk, muhabbet, kardeşlik gibi kapılar kendiliğinden açılır. Böylece insanlar arasında huzur ve güven hâkim olur.
Ben de bu yazıma “Selamün Aleyküm “diyerek son verirken, aramızda selamın yayılmasını, muhabbetin kuvvet bulmasını diliyorum.

G Ö Z Y A Ş I

2009-04-23T06:33:00.000-07:00

AĞLAMAK ANLAMAKTIR

Yıl, 1935. Yer, Eskişehir, Odunpazarı semti. Karşı karşıya iki mektep var. Birisi lise mektebi, birisi de Medrese-i Yusufiye. Lise mektebin avlusunu dolduran elli-altmış kadar kız talebe, cumhuriyet bayramı kutlamaları için gösteri çalışmaları yapıyorlar. Gençliğin verdiği coşku ve enerji ile, çığlıklar atıp, oyunlar oynuyorlar. Onlar, hayatlarının baharında, bir çiçek gibi açılmış, etraflarına neşe ve sevinç saçıyorlar. Ama neticede her biri bir çiçek olduğu için, bir süre sonra solup gideceklerini, kuruyup döküleceklerini düşünmüyorlar. Onlar düşünmüyorlar ama, onları düşünen birisi vardır.

Lisenin karşısında bulunan medrese-i Yusufiyede ise, iman ilmi, tahsil ediliyor, ebedi saadet dersleri veriliyor. İşte bu medresenin demir parmaklıkları arkasında bir ihtiyar vardır. Lise mektebinin bahçesindeki gençleri seyretmekte, onların geleceğini düşünmekte ve hazin hazin ağlamaktadır. Bir yandan bayram sevinci ve gençlik coşkusu içinde gülüp eğlenen gençler, öbür tarafta onların güldüğüne ağlayan yaşlı bir adam.

Yaşlı adam, gurbettedir. Kimsesizdir. Hiçbir dünyalık malı, mülkü, evladı, iyali yoktur. Üstelik, hiçbir suçu olmadığı halde hapse atılmış, her türlü insanî haklarından mahrum edilmiştir. Ama, bir gün olsun, kendisi için ne endişe etmiş, ne üzülmüş, ne de ağlamıştır. Çelik gibi iradesi, kaya gibi metaneti, Hz Eyyüp A.S. gibi sabrı vardır. Ama o adam, şimdi bir çocuk gibi ağlamakta, gözyaşları dökmektedir. Yanına gelip, neden ağladığını soranlara ve kendisini teselli etmek isteyenlere de, “ beni yalnız bırakınız, gidiniz” diyerek, yanından uzaklaştırır. Bir müddet kalbindeki hüzün ve gözündeki yaş ile baş başa kalır.

Yaşlı adam, gençlerin görmediğini gördüğü için, onların bilmediklerini bildiği için ve onların anlamadıklarını anladığı için ağlamaktadır. Sanki demir parmaklıklar arkasında bir sinema perdesi kurulmuş, gençlerin geleceği perdeye aktarılmıştı. Yaşlı adam da şimdiki gençlerin elli sene sonraki hallerini bu perdeden seyretmektedir. Gördükleri ise, gerçekten hüzün verici ve ağlatıcı sahnelerdir.

İstikbal sinemasının ibret sahnelerinde neler gördüğünü kendi ifadesinden okuyalım: “Ve gördüm ki, o elli altmış kızlardan ve talebelerden kırk ellisi, kabirde toprak oluyorlar, azap çekiyorlar. Ve on tanesi, yetmiş seksen yaşında çirkinleşmiş, gençliğinde iffetini muhafaza etmediğinden sevmek beklediği nazarlardan nefret görüyorlar kat’î müşahede ettim. Onların o acınacak hallerine ağladım.”

“Bilmek ağlatır, bilmemek aldatır.” Eskişehir hapishanesinin demir parmaklıkları arkasından bakıp, elli sene sonrasını gören, bunu da “ kat’î müşahede ettim” diyerek gördüklerinin hayal değil hakikat olduğunu ifade eden Bediüzzaman Hazretleri, bildiklerine ve anladıklarına ağlamaktadır.

Peygamber Efendimiz (S.A.V.), “Benim bildiklerimi siz bilseydiniz, az güler çok ağlardınız” buyuruyor. Allah’ın dostu, Habibi, kâinatın yaratılış vesilesi, insanların en üstünü, Kur’an’ın methettiği, meleklerin gıpta ettiği birisi, hayatta kahkaha ile gülmemiş, hep tebessüm etmiş ama yüzünde tatlı bir hüzün halini de hiç eksik etmemiştir. Demek ki insanın gülmek için pek az sebebi varken, ağlamak için çok sebebi vardır. Bunu ancak bilenler anlar, onun için de anlayanlar ağlar.

Hayatta kahkahayla gülen insanlar çok olduğu gibi, hüngür hüngür ağlayanlar da çoktur. Kız arkadaşı kendini terk ettiği için ağlayan gençlere, işini kaybettiği için ağlayan orta yaşlılara, bir kaza veya tabiî afet sonucu malını ve parasını kaybeden ihtiyarlara sık sık rastlarız. Halbu ki, gözyaşları bu kadar değersiz şeyler için akıtılmayacak kadar kıymetlidir. Bu gözyaşları, Allah yoluna dökülürse, kalp ve gönül kirlerini yıkamak için sarf edilirse, cehennem ateşini söndürmek için akıtılırsa, o zaman ağlamanın bir anlamı olur. Bu gözyaşlarının her damlası, Allah katında çok değerli bir inci gibidir. Allah için ağlayanlara melekler şöyle dua ederler: “Allahım, ağlayanı ağlamayana şefaatçi kıl.”

Nefis ve dünya hesabına ağlayanların gözyaşları ise, geçersiz akçe gibi kıymetsizdir. Hiç kimsenin işine yaramaz, ağlayana da bir şey kazandırmaz. Onların ağlamaları, çocukların kırılan bir oyuncak için ağlamalarından farksızdır.

DÜNYA YALAN,ÖLÜM GERÇEK

2009-03-22T14:43:00.000-07:00

ÖLÜMÜ SEVMEK

Ölüm kelimesi, insanların fazla duymak istemedikleri, mümkün olduğu kadar uzak durdukları, söz ve sohbetin konusu yapmaktan çekindikleri bir kelimedir. Bir sohbet sırasında ölümden söz açıldığında, insanların suratı asılır, neşesi kaçar, huzuru bozulur. Çünkü nefisler bundan rahatsız olur. Ölümün manasını ve mahiyetini bilmeyenler, onu anmak ve adını duymak istemezler. Ölümün adı bile onları rahatsız etmeye, huzurunu kaçırmaya yeter. Onun için ölümün adı anıldığında “ ağzından yel alsın” derler. Yani bu kelimeyi bir daha ağzına alma, ondan bahsetme diye temennide bulunulur.

Ama insan her ne kadar ölümü ağzına almasa ve onu unutsa da, ölüm insanı unutmaz ve kendisini de unutturmaz. Her gün cami avlularındaki tabutlarla, omuzlarda taşınan cenazelerle, hastalık veya kaza sonucu hayatını kaybeden insanlarla, kendisini bize hatırlatır. Biz ne kadar ondan uzak durmak istesek de, o bize şah damarımızdan daha yakın olduğunu gösterir.

Bu kadar yakınımızda olan ölümü görmezlikten gelmek ve onun adını bile anmamak, deve kuşu pozisyonu almaktan başka bir şey değildir. Bu şekilde hangi insan ecelin elinden kurtulmuş ki? Gerçek kurtuluş ve selamet, ölüme yakın olmak, onunla dost olmak değil midir? Gafletin, husumetin ve korkunun ecele faydası olmadığına göre, ölümün yüzüne gülmek, ona dostluk eli uzatmak, onunla barışık olmak daha iyi değil midir?

İnsan bilmediği şeyden çekinir, korkar, telaşa kapılır. Gecenin karanlığında uzaktan bir karartı görsek, ürpeririz. Bize bir zararı dokunmasından endişe ederiz. Ama yanına varsak, mahiyetini görsek, manasını anlasak, endişemiz ve korkumuz ortadan kalkar. Bizim korktuğumuz karartı, belki bir dostumuz, ahbabımız olarak karşımıza çıkar.

Aslında ölümden bahsedilmesinden rahatsız olan, onun adı anıldığında huzuru kaçan, nefsimizdir. Yoksa kalbin, ruhun ve diğer duyguların ölümden bir endişesi olmaz. Cenab-ı Hak, “ Her nefis ölümü tadıcıdır” diyor. “Her ruh ölümü tadıcıdır” demiyor. Yani ruhun ölmesi söz konusu değildir. Hatta ölüm, ruhumuz için daha güzel bir hayata geçiştir. Ölüm sonucu ruh beden denen ağırlıklardan ve ayak bağından kurtulur, serbest kalır, daha özgür bir ortama kavuşur. Özgürlükten korkanlar ise, istibdat altında yaşamaya alışmış zavallılardır.

Böyle düşünüp ölüme bu gözle baktığımız zaman ondan korkmak için hiçbir sebep kalmaz. Ama ölümü sevmek için pek çok sebep vardır. En birinci sebep, bizi Rabbimize, Halımıza, Malikimize kavuşturacak olan bir vasıtadır. Sevdiklerimizden ayrı kaldığımız zaman, onları özleriz, hasretlik çekeriz. Bir an önce kavuşmak için çareler ararız. Vuslat zamanını iple çekeriz. Ruhun en sevgili varlığı da, onun sahip Maliki olan Cenab-ı Hak olduğuna göre, insanı Rabbin götürecek olan ölüm sen derece sevimlidir, güzeldir.

Ölümün mânasını ve mahiyetini en güzel şekilde anlatan Bediüzzaman Hazretleri, bize onun sevimli yüzünü gösteriyor. Ecel vasıtasıyla insanın nereye sevk edildiğini ve ölümün kollarında nasıl güzel bir mekana taşındığını şöyle izah ediyor: ''Ey insan! Bilir misin nereye gidiyorsun ve nereye sevk olunuyorsun?
Dünyanın bin sene mesudâne hayatı, bir saat hayatına mukabil gelmeyen Cennet hayatının; ve o Cennet hayatının dahi bin senesi, bir saat rüyet-i cemâline mukabil gelmeyen bir Cemîl-i Zülcelâlin daire-i rahmetine ve mertebe-i huzuruna gidiyorsun.'' İnsanı, Cennet ve Cemalullah gibi iki büyük nimete götürecek olan ölüm, ne kadar sevilse, az değil midir?
Başta Peygamber Efendimiz (s.a.v.) olmak üzere, Allah’ın en sevgili kulları ölüm vasıtasıyla ahiret diyarına göçmüşler, Mahbub-u Hakîki’ye kavuşmuşlardır. Onun için Allah dostları olan kâmil insanlar ölümü sevmişler, ölmeden önce ölmek istemişler.
Mevlâna Hazretleri ölümü hasretle beklemiş, ölüm gününü düğün günü olarak ilân edip “Şeb-i Aruz” diye adlandırmıştır. “Canı sen aldıktan sonra ölüm şeker gibidir. Seninle olduktan sonra ölmek, tatlı candan da tatlıdır bize” diyen Mevlâna, “Herkes ayrılıktan bahsetti, bense vuslattan “ diyerek ölümün bir ayrılık değil, kavuşma olduğunu ifade etmiştir.
Yunus Emre ise, ölümü şöyle vasıflandırır: “Kogıl (bırak) ölüm endişesin/ Âşıklar ölmez bâkidir” diyerek Hak’ka âşık olanların ölmeyeceklerini, bâki kalacaklarını belirtiyor.
Aslında kâfirler ve fâsıklar da ölmez çünkü onların da vermesi gereken bir hesap vardır. Ama onlar için ölüm cehennem hayatına geçiş olacağından, ölümden korkarlar, onu düşünmek ve hatırlamak istemezler. Mü’min için ise ölüm, Cenab-ı Hak’kın cennet ve cemaline kavuşmasına bir vesile olduğu için hasretle beklenir, sevinçle karşılanır.
Herkese huzurlu bir ömür, hayırlı bir ölüm diliyorum.

Ş İ İ R

2009-01-22T15:57:00.000-08:00

YAKIN TARİHİM

Ne sırlar saklıyor yakın tarihim,
İçini dökerdi dili olsaydı,
Vatan haini kim, vatanperver kim?
İşaret ederdi eli olsaydı.

Hor görüldü “milletin efendisi”
Efendiliğinden çıkmadı sesi
İlerlerdi cumhuriyet gemisi,
Yelkeni imanla dolu olsaydı.

Kimler silah verdi hain ellere,
Yol açılsın diye ihtilallere,
Düşer miydi böyle garip hallere
Halkın tutunacak dalı olsaydı

Hangi odaklardan alıp dersini,
Kim susturdu bu milletin sesini,
Üstüne örtülen sis perdesini,
Eser, dağıtırdı yeli olsaydı.

Cumhuriyetimiz seksen beşinde
Demokrasi onun yarı yaşında,
Yürümezdik başkasının peşinde,
Yolumuz hürriyet yolu olsaydı.

F E C İ R

2008-12-27T19:47:00.000-08:00

FECİR VAKTİ ECİR VAKTİDİR

Uyan ey gözlerim gafletten uyan!
Uyan uykusu çok gözlerim uyan
Azrail’in kastı canadır, inan.
Uyan ey gözlerim gafletten uyan!
Uyan uykusu çok gözlerim uyan

Seherde uyanırlar cümle kuşlar
Dill-u dillerince tesbihe başlar
Tevhid eyler dağlar taşlar ağaçlar
Uyan ey gözlerim gafletten uyan!
Uyan uykusu çok gözlerim uyan

Yukardaki şiir, Osmanlı İmparatorluğunun Yükselme Devrinin son padişahı olan Sultan 3. Murat’a aittir. Muhayyer Kürdî makamında bestelenen ve ilahisini de zevkle dinlediğimiz bu güzel şiirin hazin ve ibret verici bir de öyküsü vardır.
Sultan 3. Murat, bir gün sabah namazını kaçırır. Uyandığı zaman güneş yeni doğmuştur. Seher vaktinde uyanıp sabah namazını zamanında eda edemediği için içini bir hüzün kaplar. Koca Padişah, yatağının içinde iki büklüm olur, büyük bir pişmanlık ve üzüntü içinde bu şiiri kaleme alır. Bazı kaynaklar, bestekârının da kendisi olduğunu söylerler ama, bugün dinlediğimiz bu ilahiyi, Muhayyer Kürdî makamında besteleyen, Polonya asıllı olan Santuri Ali Ufku Bey’dir.

Cihan Padişahını bu kadar derin bir üzüntü içinde bırakan, fecir vaktindeki ecirden mahrum kalmak endişesidir. O vaktin manâsını idrak edip kıymetini takdir edenler, ecrinden istifade etmeyi ve müjdesine nail olmayı umanlar, böyle bir fırsatı kaçırdıkları için elbette ne kadar üzüntü duysalar azdır.

Fecir vakti, güneş doğmadan önce ufukta tatlı bir aydınlığın başladığı vakittir. Bu zamana, seher vakti veya tanyeri ağarması da denir. Fecir,kelime olarak “ yarmak” anlamında olup, aydınlığın karanlığı yarıp çıktığı zaman anlamına gelmektedir. Bizim dilimizde ise, genellikle seher vakti ile eş anlamlı olarak kullanılır.
Fecirde aydınlık, karanlığı yarıp çıktığı gibi, Güller de goncalarını yarayarak fecir vaktinde açılır. Bu vakitte ufukta yeni bir günün doğum sancıları yaşanmaktadır. Fecir vakti, aynı zamanda bir haşir vaktini temsil eder. Gece boyu bir berzah hayatı yaşayan canlılar, fecir vaktinde üzerlerindeki ölü toprağını atıp yeni bir güne başlamak üzere ayağa kalkarlar. bütün mahlukat tam bir sükunet halindedir. Hatta gece boyunca durmadan öten cırcır böcekleri ve kurbağalar bile, bir sure için seslerini keserler, zikirlerini gizli olarak yaparlar. Sanki onlar da bu çok özel zamanı hayret ve haşyet içinde, sessizce seyretmek için susarlar.

Fecir vaktinde uyanık olan bir insan, bu muhteşem inkılaba şahitlik eder. Cenab_Hak’kın iki büyük ayeti olan yer ve gök, bütün ihtişamı ile tecelli eder ve kendilerini okuturlar. İnsan bu ayetleri huzur ve huşu içinde seyrederken, kalbinde de imanın nuru gafleti yarıp ruhu intibaha getirir. Bütün zerrelerin, hayvanatın ve meleklerin zikir halinde olduğu bu zamanda, kendi tesbihahatını ve istiğfarını bu büyük koroya dahil etmek, uyanık bir kalp için ne büyük saadettir. Bu vakitte yapılan duaların ne kadar kıymetli ve kabule yakın olduğu, çeşitli Ayet-I Kerimelerde ve Hadis-I Şeriflerde müjde verilmiştir.
Zamanların elmas parçasıdır fecirler. Âşıkların göz yaşlarıyla ibadette, duâda ve niyazlarda oldukları, şevkle doldukları lâhûtî anlardır fecirler. İlâhî füyuzâtın sağanak sağanak yağdığı, hüşyâr gönüllere ağdığı, duâların perdesiz, engelsiz Mevlâ'ya ulaştığı demlerdir fecirler.
Bediüzzaman Hazretleri de “Firkatli ve gurbetli bir esarette, fecir vaktinde ağlayan bir kalbin ağlayan ağlamalarıdır” diyerek aşağıdaki şiiri 18. Söz’e dahil etmiştir.

Seherlerde eser bad-ı tecelli,
Uyan ey gözlerim vakti seherde.
İnâyetgâh zîdergâh-ı İlâhî
Seherdir ehl-i zenbin tevbegâhı
Uyan ey kalbim vakti fecirde,
Begûn tevbe, becû gufran zîdergâh-ı İlâhi

Kısacası, FECİR VAKTİ, ECİR VAKTİDİR

GENÇLİK GİDİYOR, TUT TUTABİLİRSEN

2008-12-14T03:56:00.000-08:00

GENÇLİĞİM EYVAH!
Çocukluk yıllarımın patika yollarındaki paytak yürüyüşümü tamamlamıştım. Buraya kadar olan yolculuğumda büyüklerimin büyük yardımlarını görmüştüm. Ama artık yeni bir yolun başında bulunuyordum. Hayat yolculuğunun yeni bir safhasına adım atıyordum. Önümde taze bir baharın tatlı ve ılık bir iklimi vardı. Bu iklimde her şey taze, diri ve dinamikti. Nisan yağmurlarını toprağa indirdiği rahmet rayihaları ruhumun genzine yayılıyordu.

Gözlerim renklerin güzelliğine, kulaklarım seslerin duruluğuna mest olmuştu. Çocukluğun dar ve sıkıntılı kalıplarından kurtulmuştum. Kendime olan güvenim gittikçe artıyordu. Çocukken her sesten ürken titreyen yüreğim, şimdi cesaretle dolmuştu. Ne cin masalları, ne mezarlıklar, ne de karanlıklar beni korkutamıyor.
Büyüklerime olan saygım devam ediyordu ama, benim düşüncelerime ve hayat tarzıma da saygı duyulmasını istiyordum. Ben bir gençtim. Aklım, fikrim, bilgim ve düşüncelerim de genç ve tazeydi. Hayat yolunda kimseden yardım almadan yürüyebilirdim. Gençliğimin her ânını dolu dolu yaşamak, hayatın tadını çıkarmak istiyordum. Yürüdüğüm yollar, gezindiğim yerler renk renk güllerle doluydu. Sanki bir zafer tâkı altında yol alıyordum.

Gördüğüm her güle elini uzatıyor, her güzellikten istifade etmek istiyordum. Yeşil bahçelerin çiçekli yollarında yürürken, nisan yağmurlarının çukurlarda meydana getirdiği çamurla su birikintilerine aldırmıyordum. Deli dolu yaşama hırsıyla, kopardığım güllerin dikenli olabileceklerini hiç hesaba katmıyordum.
Bu güzel bahar mevsimi hiç bitmeyecekmiş gibi kaygısız ve sorumsuz bir şekilde yaşamak istiyordum. Ellerimde, kollarımda ve boynumda bulunan renkli ve süslü iplerle oynamaktan da zevk alıyordum
Ne var ki bu tatlı ve zevkli yolculuk fazla uzun sürmedi. Bir müddet sonra dizlerimde bir takım ağrılar hissetmeye başladım. Galiba yoruluyordum. Bir ara sendeledim ve yolun kenarındaki çamurlu suya kapaklandım. Yüzüm gözüm çamur içinde kalmıştı. Ayağa kalkarken suda kendi aksimi gördüm. Yüzüm kan içindeydi. O zaman anladım ki, koparıp kokladığım güllerin dikenleri burnumu ve yüzümü kanatmıştı. Boynumdaki süslü iplerin bir ucunun nefsimin ve şeytanın elinde olduğunu anlamıştım. Az evvel beni çamurlu suya düşüren ipi onlar çekmişlerdi. Gitgide ılık ve güzel günler yerini serin ve kara bulutlarla kaplı bir havaya bırakıyordu. Sararan yaprakların hüzünlü hali ruhuma da aksetmişti. Kabına sığmayan deli yüreğim, sakinleşmeye, daha yavaş ve yorgun atmaya başlamıştı.

Adımlarım ağırlaşmıştı. “Ne oluyor bana?” diye haykırmak istedim. Fakat sesimi benden başka duyan olmamıştı. Önümdeki yola baktım, çiçeklerin solduğunu, yeşilliklerin kaybolduğunu gördüm. Düzlük sona ermiş, yokuşlu bir yol başlamıştı.
Yaş otuzbeş mi olmuştu ne. Yoksa yolun yarısına mı gelmiştim? İşte onu bilemiyordum. Fakat taşın sert olduğunu anlamıştım. Ruhumda bir panik başlamıştı. Geriye dönmek istedim. Fakat heyhat! Attığım her adımdan sonra arkamda kalın bir duvar örülüyordu. Geriye dönmek imkansızdı. Yola devam etmekten başka çarem yoktu. Dahane kadar yol gideceğimi de bilmiyordum. Gittikçe yokuş dikleşiyor, yolculuk güçleşiyordu. İşte orada düşüncelerim hayalden başını kaldırdı. Hakikatin tavanına vurdu. “Gençliğim eyvah” diyen ruhumun feryadını işittim

BAYRAM ŞEKERİ

2008-12-08T17:51:00.000-08:00

GURBETTE BAYRAM
Bayram sabahında derin bir hüzne,
Daldırır insanı gurbette bayram.
Bir sam yeli gibi vurur yüzüne,
Soldurur insanı gurbette bayram.

Kızıl ufuklara çöken akşamla
Gözlerden süzülür yaş damla damla
Mutluluk yerine kederle gamla,
Doldurur insanı gurbette bayram.

Hasretlik bir sevda, dillere düşer,
Gönül mecnun gibi çöllere düşer,
Garip yalın ayak yollara düşer,
Yürütür insanı gurbette bayram.

Bayram günlerinde kanar yaralar,
Yollara bakarak ağlar analar,
Garibin halinden garipler anlar,
Çürütür insanı gurbette bayram.

Taş yürekli dağlar kesti yolumu,
Kimselere diyemezdim halimi,
Şu sıla hasreti çözdü dilimi,
Söyletir insanı gurbette bayram.

HAYATIN PENCERELERİ

2008-12-06T18:03:00.000-08:00

PENCERELERDEN SEYRET İÇLERİNE GİRME

Yukarıdaki cümleyi zaman zaman tekrar eder, manasını anlamaya çalışırım. İman gözü ile bakıp, akıl dürbünü ile görmek isterim. Önüme binlerce pencere açılır. Hangi pencereden baksam, değişik bir manzara ile karşılaşırım. Her pencereden Cenab-ı Hak’kın bir isminin cilvesi parlar. Nurundan gözlerim kamaşır, narından yüreğim tutuşur. Nazarım çok kısa, idrakim pek noksan olduğundan, gördüklerimden bazen dehşete kapılırım. Yufka yüreğim ağır yüklerin altında ezilir, zayıf kalbim büyük acılara tahammül edemez. Dünyanın ağırlığı âciz ruhumun omuzlarına yüklenir, hayatın bu ağır yükü altında ruhumun ezildiğini hissederim.
Bir sabah uyandığımda, bahçemdeki gül ağacından goncaların açıldığını, güzel renklerin, hoş kokuların, nefis güzelliklerin zuhur ettiğini görürüm. Cemil penceresi nazarıma açılır. Gönlüme bir sürur, ruhuma bir huzur dolar. Güllerin güzel yüzlerine baktıkça, benim de kederli yüzümde sevinç gülleri açar. İpek kanatlı kelebeklerin çiçekli dallarda kanat çırpması, gönlümü de kanatlandırır, huzur diyarına doğru uçurur. Ama bir akşam üstü kadife yapraklı güllerin solduğunu, ipek kanatlı kelebeklerin öldüğünü, dallardaki rengârenk çiçeklerin kuruyup döküldüğünü görürüm. “Sizin arkadaşlığınız bu kadar mıydı” diyerek arkalarından gözyaşı dökerim. Sevinçlerin hüzne, saadetlerin hüsrana dönüşür. Onlara duyduğum acımak hissinden yüreğim burkulur. Güllerini solduran gül ağaçlarına, çiçeklerini döken dallara sitem ederim. Hayatıma neşe ve huzur katan kelebeklerin hayatının son bulmasından elem duyarım. Onlara duyduğum acımak duygusu yüreğimi yaralar, kalbimi kanatır, ruhumu karartır. “Hayat ne kadar acımasız” diye hayata sitem ederim. Yufka yüreğim bu acıya dayanamaz.
Esmer tenli bulutlar, yağmur yüklü kanatları ile başımın üzerinden geçerken, rahmet penceresi nazarıma açılır. Rahmetin tecessüm etmiş hali olan damlalar, ahenkli seslerle toprağın bağrına düşerken, topraktan çıkan rahmet kokuları ruhum genzine dolar. Yağmurun sesi, rüzgarın nefesi, hoş bir musiki olur, zevkine doyum olmayan bir manzara oluşturur. Ben rahmet penceresinden tenezzüh ederken, gök gürültüsü ile bir haşmet penceresi açılır. Az evvel rahmet olan yağmur bir afet halini alır, dereler öfkeli bir sele dönüşür, önüne çıkan her şeyi yıkmaya ve yutmaya başlar. Güzelim bitkiler, masum hayvancıklar, azgın suların önünde sellerine kapılır, telef olurlar. Nazarımı yaklaştırıp içeri girdikçe gördüklerim karşısında dehşete kapılırım. Zayıf kalbim bu ağır yüke tahammül edemez. Lezzetlerim elemlere, sevinçlerin kederlere dönüşür. “Neden bu güzellikler böyle çirkinliklerle bozuluyor” diyen soru işaretlerinin çengelleri, beynime saplanır.

Hayalim kâinat denizinde seyran ederken, Âdil ve Rahim pencereleri nazarıma ilişir. Okyanusların derinliklerindeki tek hücreli bir canlının, toprak altındaki bir solucanın rızkının hiç ihmal edilmeden verildiğini görür, “Allahuekber” diyerek, Rezzak ve Rahim isimleri önünde secdeye kapanmak isterim. Diğer tarafta ise, açlıktan iskelet haline gelmiş esmer tenli çocukların ölümünü bekleyen akbabalar nazarıma ilişir. Kafam karışır, aklım bulanır.
Kalbim bu tezatların cenderesinde ezilmek üzere iken, bir kurtarıcı, bir teselli edici müceddidin müjdeleri ile kendime geldim. O müjdeci, “ Kadere iman eden kederden kurtulur” diyordu. Kadere iman, iman esaslarından birisi olduğuna göre, demek ki bu acib işlerde kader hükmünü icra ediyordu. Cenab-ı Hak’kın rahmetinden fazla rahmet etmeye, O’nun merhametinden fazla merhamet göstermeye haddim ve hakkım olmadığına göre, demek ki ben boşuna acı çekiyorum diye düşünmeye başladım.
Yine O Müceddid, “ masumlara gelen musibetler, onlar hakkında bir nevî şehadet hükmüne geçer” diyordu. Demek ki dünyevî, fâni sıkıntılar, ebedî bir saadetin vesilesiymiş diye teselli buldum. O masumlara acımak yerine, onlara gıpta etmeye başladım. Zahiri karanlık ve çirkin görünen olayların arkasında, çok güzel ve nurlu neticeler olduğunu gördüm. Anlamakta âciz kaldığım daha pek çok hikmetli işler için de, “hikmetinden sual olmaz” diyerek vazifem olmayan konularda kafa yormaya gerek olmadığını anladım. İbrahim Hakkı gibi, “Görelim Mevlam neyler, neylerse güzel eyler” deyip, kendi vazifeme bakıp, Cenab-ı Hak’kın vazifesine karışmamakla huzur buldum.
Demek ki, “pencerelerden bak, içlerine girme” diye yapılan ikaz, hayatın pencerelerinden gördüğün hadiselerden zevk, ibret al ama, lüzumsuz ve zararlı bir merak duygusu ile hakkın ve haddin olmayan meselelere dahil olmaya çalışma diyordu. Cüz’i iradenle küllü işlerin hikmetlerini sorgulamaya kalkma. Çünkü senin irade ve istidadın çok kısadır. Pek büyük ve yüksek olan işlerin esrarına vakıf olamazsın. Senin akıl terazin bu ağırlığı çekmez. Öyleyse, haddini bil, hakkına razı ol, gördüklerinden ve yaşadıklarından keyif almaya bak. Hadiselerin içine dalıp aklını ve kalbini boğma. Zira sen bu küçücük kulaçlarınla bu okyanusta yüzemezsin. Kaderin gemisine bin, emniyetle seyret.
Bediüzzaman Hazretlerinin şu ifadeleri ile tam teselli buldum, kederlerden kurtuldum:
“ Hem der ki: Manen sevdiğin ve alâkadar olduğun ve perişaniyetinden müteessir olduğun ve ıslah edemediğin şu kâinat, bir Kadîr-i Rahîm'in mülküdür. Mülkü sahibine teslim et, ona bırak.. cefasını değil, safasını çek.”

.

İ N S A N

2008-11-16T13:32:00.000-08:00

İNSAN SU GİBİ OLMALI

İNSAN BU, SU MİSALİ, KIVRIM KIVRIM AKAR YA
BİR YANDAN AKAN BENİM, ÖBÜR YANDAN SAKARYA
NECİP FAZIL
Evet, insan su gibi olmalı, hem kendisine, hem çevresine hayat vermeli. Su kadar özel, su kadar güzel ve su gibi aziz olmalı. Girdiği ortama hareket ve bereket getirmeli. Düştüğü yerdeki yürek yangınlarını söndürmeli. İster bir çeşmeden aksın, ister bir dereden çağlasın, kaynağından çıktığı gibi temiz ve berrak olmalı. Kalpten kalbe, gönülden gönüle çağlayıp akarken, kalplerin pasını, gönüllerin pusunu silmeli. İnsan, kendini bilmeli.
Cam icat edilmeden önce, insanlar su birikintilerine bakarak kendilerini görürlermiş. Yani suyu bir ayna olarak kullanırlarmış. İnsan da insanın aynasıdır. Kalpler su gibi temiz, gönüller su gibi berrak olursa, düzgün bir ayna olur, karşısındakini olduğu gibi yansıtır. Kirli suların doğruyu göstermesi mümkün değildir. İnsanın fıtratı, kaynağından yeni çıkmış su gibi temizdir. Yaşadıkça ve yaşlandıkça, hayatın kirli atıkları insanın fıtratını bulandırır. Kalbinde iman gibi bir arıtma tesisi yoksa, hem kendini, hem çevresini zehirler.
İnsan su gibi olmalı. Konuştuğu zaman yürekleri serinletmeli, akılları harekete geçirmeli. Boş söz değil, hoş söz konuşmalı. Dinleyenlerin gözleri parlamalı, yüzleri gülmeli. Suların toprağı beslediği gibi, insan da akıl tarlalarına rahmet olmalı. İnsanın oluğu yerde ilmin, tekniğin, doğru ve güzel düşüncenin fidanları filizlenmeli.
İnsan su gibi olmalı, rahmet bulutlarındaki damlalar gibi tek tek düşmeli. Sakin, sabırlı ve sükunet içinde yağmalı. Rahmet olmalı, âfet olmamalı. Öldüğü zaman rahmetle anılmalı, lânetle değil.
İnsan su gibi olmalı fakat, azgın bir sel olup etrafını yıkmak yerine, sakin bir dere olup, şırıl şırıl akmalı. Irmaklara karışıp ummanlara kavuşmak yerine, bardaklara dolup damarlarda dolaşmalı.
İnsan akarsu gibi olmalı. Atalarımız “ akarsu kir tutmaz” demişler. Bir çukurda birikip bekleyen suların zamanla kirlendiğini ve etrafa pis kokular yaydığını hepimiz biliriz. Öyleyse, hayatın gayesi yönünde şırıl şırıl akmalı ki, pırıl pırıl temiz kalmalı. Dipdiri ve dupduru olmalı.
İnsan su gibi olmalı. Yeri geldiğinde kabına sığmamalı. Bir avuç suyun demir gülleyi parçaladığı gibi, fıtratının gereğini yerine getirmek için dar kalıpları kırmalı, hürriyet vadilerinde serbestçe akabilmeli. İstibdadın çelik zincirlerini koparıp, imanın müşfik sinesine teslim olmalı.

GERİLİK, DELİLİK, VELİLİK

2008-10-20T12:01:00.000-07:00

AKLA MUHALEFET DELİLİKTİR.

İnsan fıtratı, iyilik ve güzelliklere muhabbet,kötülük ve çirkinlere de muhalefet eder. Fıtratlar bozulduğu zaman ise, bu kural ya hiç işlemez, veya da tersine işler. İşte o zaman insan, neye muhalefet ve neye muhabbet edeceğini tam olarak kestiremez. Bazen de fıtratının aksine hareket ederek nefrete layık sıfatları bir meziyet gibi sahiplenirken, muhabbete layık sıfatlara sırtını döner.
Fıtratı bozulmamış bir insan, ruhuna muhalefet etmez. Ruhlar yaratıldığında "Ben sizin Rabbiniz değil miyim?" hitabına bütün ruhlar "Kaalûbelâ" diyerek cevap vermemiş miydi? Bizim ruhumuz da "Evet Yarabbi, sen bizim Rabbimsin" diyenler arasında değil miydi? Öyleyse, O'na kulluğumuzu göstermede niçin bu kadar ihmalkâr davranıyoruz? Verdiğimiz sözü neden hakkıyla yerine getirmiyoruz?
Vaadinden caymak, sözünden dönmek bir geriye gidiştir. Onun için ruha muhalefet etmek GERİLİKTİR.
İnsan, ruhuna muhalefet etmediği gibi, aklına da muhalefet etmez. Zira insanı insan yapan en önemli özelliklerden birisi de akıldır. Kendisine bahşedilen akıl nimeti sayesinde İnsan, eşref-i mahlûkat olmuştur. Onunla istidatlarını inkişaf ettirerek âlâyı illiyine çıkabilir. Meleklerden yüksek mertebelere erişebilir. İnsanda akıl gibi bir nimet olduğu için Cenab-ı Hak'kın hitabına muhatap olmuştur.
Akıl, hem bir terazi, hem bir mihenk taşı,hem bir denetleyici ve gözetleyici olarak bize verilen en büyük nimetlerdendir. Akılsız insana cennet de verilse, oradaki güzellikleri idrak edip lezzet alamayacağı için bir kıymet ifade etmez. "Aklı olmayanın dini de yoktur" diyerek, dinimiz akıl özürlü insanları dini emir ve yasaklardan muaf tutmuştur.
Peki, bu kadar kıymetli ve saygıdeğer bir nimete karşı insan muhalefet eder mi? Veya ederse ne olur? Evet, insan çoğu yerde aklına muhalefet etmektedir. Yapacağı bir işte, vereceği bir kararda aklı ile istişare edeceği yerde, nefsi ve hevesi ile istişare etmekte, böylece hem dünyevî hem de uhrevî işlerinde hep zarar ve ziyanla çıkmaktadır. İnsanların çektiği sıkıntılar, yaşadığı acılar ve başkasına yaşattığı elemler, hep akılsızca davranışları sonucudur. Bir iş yaparken aklına müracaat etmeden harekete geçen bir insan, pusulasız ve rotası belirsiz bir gemiye benzer. Kararsız rüzgarların elinde oyuncak olur. Her an bir kayaya veya buz dağına çarpma riski ile karşı karşıyadır. Bir tehlike anında sığınabileceği bir limandan da mahrumdur.
Akıl nimetinden mahrum olanlara "deli" diyoruz. Aslında onlar deli sıfatını hak etmemişlerdir. Onlar akıl hastasıdır, yani bir nevi özürlüdür. Ama aklı başında olduğu halde onu kullanmayan ve aklına muhalefet edenler yok mu? İşte asıl bunlar "deli" sıfatına layıktır.
Yani ruha muhalefet "gerilik" olduğu gibi, akla muhalefet de DELİLİKTİR.

İnsanda bir de nefis diye bir duygu var ki, işte asıl ona muhalefet etmek, hatta nefsi bir düşman bellemek gerekir. Her faydalı işte, her hayırlı amelde karşımıza çıkar, bin bir türlü hile ve desiselerle bizi kandırmaya çalışır. Kalbimizdeki iman nurunu karartmaya, gönlümüzdeki sevgi ateşini söndürmeye,ruhumuzdaki insanlık erdemlerini öldürmeye uğraşır. Şeytanla ittifak ederek kalp ve iman dairemize sürekli saldırılarda bulunur.
İnsanın en büyük düşmanı kendi nefsidir. En kahraman insan cephelerde düşmana karşı zaferler kazanan değil, nefsi ile girdiği savaşı kazanan insandır. Bu savaşı kazanmanın yolu da, nefis ne istiyorsa onun tersini yapmaktır. Bizi neye teşvik ediyorsa, ondan uzak durmaktır. Yani tam anlamı ile nefse muhalefet etmektir. Bu da çok büyük kahramanlara has bir hayat tarzıdır. Böyle kahramanlar, velîlik makamına kadar yükselebilirler.
Yukardaki pragrafları özetleyecek olursak, "ruha muhalefet GERİLİK,akla muhalefet DELİLİK, nefse muhalefet VELÎLİKTİR" hakikati ortaya çıkar.

EN KÂRLI ALIŞ VERİŞ

2008-10-06T21:42:00.000-07:00

AKILLI TÜCCAR
Her insan, ahiret erzakını temin etmek için dünya pazarına gönderilmiş bir tüccardır. Ömür denen zaman zarfında alış verişini yapar, sonra asıl vatanı olan sonsuzluk yurduna döner. Burada kazandıkları ile oradaki hayatına devam eder. Akıllı bir tüccar gibi davranarak güzel bir alış veriş yapanlar, ellerindeki sermayeyi kat kat artırırlar, öbür dünyada rahat edecekleri bir yatırıma dönüştürürler. Akılsızlıkları nedeni ile sermayesini çar çur edenler ise, müflis bir tüccar gibi ortada kalırlar. Öbür dünyada da sefil ve perişan bir şekilde akılsızlıklarının cezasını çekerler.
Cenab-ı Hak insanı dünya pazarına gönderirken, eline iki büyük sermaye vermiştir. Birisi canı, diğeri de bir takım dünya mallarıdır. Dünya malı da yine Cenab-ı Hak tarafından verilen bir nimet olduğu için büyük bir kıymet ifade eder. O yüzden atalarımız, “ mal canın yongasıdır” demişlerdir.
Sahip olunan bu sermaye insanın kendine ait olan öz kaynakları değildir. Bunlar da yine Allah tarafından insana hibe olarak verilmiştir. Rahim ve Kerim olan Rabbimiz, bu sermayeleri Hazine-i Rahmetinden insana vermiş, rızası dairesinde kullanılmasını istemiştir. Bunun karşılığında da insana cennetini vaad etmiştir. Yani kendi verdiği malı ve canı, yüksek bir fiatla bizden satın almak istemiştir. Akıllı bir tüccar gibi davranarak malını ve canını Allah’a satanlar, karşılığında cennet gibi ebedî ve sermedî bir kazanç elde edeceklerdir. Zaten satmayanların da ellerindeki sermaye bir şekilde heba olup gitmektedir.
Tevbe suresi 111. Ayette Cenab-ı Hak,” Allah, mü'minlerden mallarını ve canlarını kendilerine verilecek cennet karşılığında satın almıştır” Buyurmaktadır.
Burada, Allah ile kul arasında bir alış verişten bahsedilmektedir. Kulun elindeki fâni mallara Allah müşteri olduktan sonra, onu satmaktan kaçınmak, en kibar tabirle ahmaklık olur. Her tüccar elindeki malı zengin ve güvenilir birisine satmak ister. Alıcı zengin ve güvenilir olursa, hem yüksek ücret verir,hem de vaad ettiği ücreti zamanında öder.
Canların ve malların Allah’a nasıl satılacağı konusunda bir çok âlim, Allah yolunda cihat etmek, gerektiğinde canını feda etmek, malını da infak etmek şeklinde izah ederken, Bediüzaman Hazretleri daha orijinal bir bakış açısı ile bu ayeti tefsir etmektedir. Bediüzzaman, Allah ile kul arasındaki bu alış verişi “ kârlı bir ticaret” olarak ifade etmektedir. İnsana verilen sermaye içerisinde, akıl, kalp ruh, hayal, göz, kulak, dil gibi maddi ve manevi varlıklar mevcuttur. Bu fırtınalı dünya hayatında insan kendi gücü ve kuvveti ile bu malları muhafaza edemez. Sağlam bir yed-i emine bırakmazsa, heba olup gidecektir.
Bediüzzaman, fâni ömrü bâkiye çevirecek bir alış veriş peşindedir. Bunun yolu ise, eldeki sermayeyi Allah yolunda sarfetmektir. Zaten Bediüzzaman, “ satmak” tabirini “sarfetmek, çalıştırmak” anlamında kullanmaktadır. İnsana verilen istidatlar ve göz, kulak, dil gibi azalar, Allah yolunda çalıştırılırsa, o zaman “ ömr-ü zail bâkiye inkılâb edecek, bâki meyveler verecektir.”
Meselâ göz, Saniine satılırsa, yani O’nun izni doğrultusunda ve helâl dairesinde çalıştırılırsa, kâinat kitabının bir mütealacısı ve Cenab-ı Hak’kın sanat ve marifetlerinin bir seyircisi derecesine çıkar, küre-i arz bahçesindeki rahmet çiçeklerinin bir arısı olur. Nefis hesabına çalıştırılırsa, nefsin heveslerine hizmet eden bir “kavvad” derekesine düşer. Akıl, hayal, dil, kulak gibi maddi ve manevi duygularımız ve uzuvlarımız da, Allah namına çalıştırılırsa, hem kıymetleri birden bine çıkacak, hem de ebedi âlemde daha mükemmel bir şekilde bize iade edilecektir.
Her insan, ahiret erzakını temin etmek için dünya pazarına gönderilmiş bir tüccardır demiştik. Akıllı tüccar, böyle bir alış verişi canına minnet bilir ve hem malını, hem canını Cenab- Hak’ka satmaktan bir an bile tereddüt etmez.

MÜLKÜ MÂLİKİNE SATMALIYIM (ALTINCI SÖZ)
Aczimi fakrımı fark etmeliyim,
Benliği içimden atmalıyım ben,
Nefsi ve hevayı terk etmeliyim,
Hüda’nın yolundan gitmeliyim ben.

Birer misafiriz fâni dünyada,
Hak’ka biat ettik Kaalubelâ’da
Akdimiz asılı Arş-ı Âlâ’da
Verdiğim o sözü tutmalıyım ben.

Hayat deli dolu akan bir selmiş,
Ömür ağacının dalı eğilmiş,
Benim dediklerim benim değilmiş,
Emaneti teslim etmeliyim ben.

Rabbimin verdiği canı ve malı,
O’nun hesabına çalıştırmalı,
Şeytanın sunduğu zehirli balı,
Elimin tersiyle itmeliyim ben.

Hayat netameli, dünya bîkarar,
Dünyaya sarılan ediyor zarar
Hak’ka dayananlar hep kârlı çıkar,
Allah’în ipini tutmalıyım ben.

Kerim olan Rabbim, kerem ediyor,
Mülkümü siz bana satınız diyor,
Karşılığında bir cennet veriyor,
Mülkü mâlikine satmalıyım ben.

R A M A Z A N B A Y R M I

2008-09-30T07:43:00.000-07:00

BAYRAMLARIN ÖTEKİ YÜZÜ
Bayramlar, sevinçle hüznün, hasretle vuslatın iç içe girdiği, kol kola gezdiği müstesna günlerdir. Her ne kadar bayram deyince sevinç ve neşe, coşku ve mutluluk akla gelse de, herkesin bayramı bayram neşe içinde geçmez. Ziyaretler, gönül almalar, hediye vermeler, yardımlaşma, dayanışma ve kaynaşmalar güzel de, bu imkanlardan mahrum olanlar için bayramın ifade ettiği anlam, biraz farklı olmaktadır. Ama ne olursa olsun, herkes bayramlardaki güzelliklerden hissesini alır. Çünkü böyle günlerde yaşanan hüzün de güzeldir. Belki iki damla gözyaşı bile, bayramların lezzetini artıran bir çeşni hükmüne geçebilir.
Bayramlar, hasretleri vuslata çeviren fırsatlardır. Bayram yaklaşırken, yüreklerdeki sevgi ve hasretliğin ateşi de yükselir. Bu ateşi söndürmek için herkes yollara düşer. Otogarlar, tren istasyonları, hava limanları hep bu hasret ateşi ile yanan yüreklerle dolar. Günler öncesinde biletlerini alanlar, bilet alabilmek için gişelere koşanlar, kendi imkanları ile yollara düşenler, bayramların tatlı telaşını yaşarken, sılada onları bekleyenlerin de gözleri yollarda kalır. Vuslat zamanı geldiğinde ise, gülen yüzlerden mutluluk çiçekleri açarken, ağlayan gözlerden de sevinç yaşları akar.

Kavuşanlar için bayram böyle bir mutluluk tablosu taşırken, bayramı gurbette geçirmek zorunda kalanlar için bayram, hüzünlü bir ezgi, yanık bir nağme olur. Kâh şiirlerin mısralarına dökülür, kâh bir sazın tellerinde dile gelir. Köz düşen yüreklerden yanık kokuları yükselir. Gönül pınarlarından taşan hasretlik, göz pınarlarından akar.

Eskiden gurbette olanlar, hasretliklerin dindirmek ve yürek yangınlarını söndürmek için uçan kuştan medet umarlarmış. Gökyüzünde bölük bölük uçan turnalara seslenir, sevdiklerine mesajlarını iletmelerini isterlermiş:
“ Allı turnam bizim ele varırsan
Şeker söyle kaymak söyle bal söyle
Eğer bizi sual eden olursa
Boynu bükük benzi soluk yar söyle”
Şimdi teknoloji, insanı kuşlara muhtaç etmeyecek şekilde gelişmiş bulunuyor. Artık telgrafın tellerine kuşlar konmuyor. Telli devreler devreden çıktığı için kuşlar konacak tel bulamıyorlar.Şimdi SMS ve MSN vasıtasıyla mesajlar iletiliyor. Sesli ve görüntülü haberleşme ile hasretlikler giderilmeye çalışılıyor. Ama teknolojinin duyguları olmadığından, bir anne yüreğinin, bir baba kalbinin sıcaklığını taşımıyor. Vuslatın tadını ve kokusunu hissettirmiyor. Gurbetin kasvetini, sılanın vuslatına çevirmiyor.
Bayramların neşeli ve sevinçli yüzü herkes tarafından dile getirildiğinden, ben de hüzünlü yüzüne ayna tutmaya çalıştım. Zira teneffüs edilen hava, bayram havası olduktan sonra, sevinci ayrı, hüznü ayrı bir tat veriyor. Belki de hazan yağmurları ile yıkanan yürekler daha bir arı ve duru hale geliyor. Kalplerin nazarları Leyladan Mevlaya çevriliyor.
İster sılada, ister gurbette olalım, bayramları yüreğimizde yaşayıp yaşatalım. Bayramlar Mevlamıza yakınlaşmamıza vesile olsun diyor, Ramazan bayramının siz gönül dostlarına, İslâm âlemine ve tüm insanlığa hayırlar getirmesini, acıları dindirip yüzleri güldürmesini diliyorum.
Bir şiirle veda etmek istiyorum.

Teller Üstüne
Gurbette bir başka olur bayramlar,
Hüzün çöker hep gönüller üstüne
Bin yıl gibi uzar haftalar aylar,
Mevsimler biniyor yıllar üstüne.

Yanardağ misali yanıyor yürek,
Volkan dedikleri bu olsa gerek,
Haber gönder 'geliyorum' diyerek,
Gönlümü sereyim yollar üstüne.

Yollar var gurbeti sılaya bağlar,
Geçit vermez taş yürekli şu dağlar,
Her bayram sabahı bir bülbül ağlar,
Gözyaşı dökülür güller üstüne.

Solgun güneş ufuklara indikçe,
Hüzün çöker gün akşama döndükçe,
Hasret yüreğime çöreklendikçe,
ALO der yüklerim teller üstüne.

R A M A Z A N

2008-09-16T06:42:00.000-07:00

ACIKMAK GÜZELDİR

İftar vakti, soframızdaki leziz yemekleri ve nefis tatlıları iştahla midemize indirirken, ne kadar büyük bir zevk alırız. Hani “ midemiz bayram etti” deriz ya. Gerçekten her iftar vakti oruçlu insan için bir bayram vaktidir. Bu vakitte hem mide bayram eder, hem de kalp ve ruh bayram eder. Peygamber Efendimiz de bu hali şu hadis-i şerifi ile ifade etmiştir: “Oruçlunun iki sevinci vardır, birisi iftar zamanı duyduğu sevinç, birisi de Rabbine kavuştuğu zaman duyduğu sevinç.” İnsan açlığı sayesinde iftar vaktinin sevincini yaşayabilir. Akşama kadar aç ve susuz kalan mide için, bir dilim kuru ekmek, bir bardak su, dünyanın en leziz yemeğinden ve içeceğinden daha tatlı gelir. Tok olduğu zaman hiç tat ve lezzet almadığı yiyeceklerin ne kadar lezzetli olduğunun farkına varır. Açlığın verdiği lezzet, hiç bir lezzete değişilmez.
Bize bu lezzeti yaşattığı için acıkmak güzeldir.
Her iftardan sonra açlığın tadı damağımızda kalmıyor mu? Yedikçe iştahımız azalıyor, doyduğumuz zaman ise artık yemekten zevk almaz hale geliyoruz. Halbu ki aç iken ne kadar zevk ve iştahla yemek yiyorduk “Kuvve-i zaikamız” yemekten ne kadar zevk alıyor, midemiz ne kadar mutlu oluyordu.
Dilimize ve damağımıza zevk ve lezzet verdiği için acıkmak güzeldir.
Acıkmak, tat alma duygumuzun sürekli olarak nimetlerden zevk almasını ve tatmin olmasını sağlayan bir araçtır. İnsan günde beş altı öğün yemek yese, her seferinde dil ve damak bundan hissesini alır. Yani açlık tekerrür ettikçe, iştah da tazelenir. Açlık olmasaydı beslenmek bir angarya haline gelecek, beslenme zamanları ruha ve kalbe ağır bir yük yükleyecekti.
Beslenmemizi bir angarya ve bir azap olmaktan çıkardığı için açlık güzeldir.
Vücut fabrikamızın işleyişi için acıkmaya ihtiyacımız var. Açlık duygusu, bedenimizin beslenmeye ihtiyacı olduğunu bildiren bir alarm zilidir. Hani “ karnım zil çalıyor” deriz ya. İşte bu zil sesi, “ benim beslenme zamanın geldi, dokularıma lazım olan gıdaları gönder” diye yapılan bir uyarıdır.
Vücut fabrikamızın işleyişine katkıda bulunduğu için acıkmak güzeldir.
Acıkmak olmasaydı, bu kadar çeşitli nimetlerin lezzetlerini nasıl tadacaktık? Elmanın, şeftalinin, incirin, üzümün, hurmanın ve diğer meyvelerin, ayrı ayrı olan tat ve kokularının nasıl farkına varacaktık? Nimet, insana lezzet verdiği zaman nimet olur. Açlık duygusu olmasaydı, bu kadar güzel ve hoş olan yiyecek ve içecekler, bizim için nimet olmaktan çıkacaktı. Kıymetleri bilinmeyecekti.
Nimetlerin kıymetini bildirip şükre sebep olduğu için acıkmak güzeldir.
Acıkmak, insanın insanî boyutunu öne çıkartan bir vasıtadır. İnsanları sevmeye ve halden anlamaya bir vesiledir. Çevremizdeki insanların hepsi her zaman tok gezmiyorlar. Belki en yakınımızdaki bir aile aç ve perişan durumda ama bizim haberimiz yok. Haberimiz olsa da, onların açlığı bizi pek ilgilendirmiyor. Çünkü “tok acın halinden anlamaz”. İşte bizim de bir süre aç kalmamız, çevremizdeki aç insanların neler yaşadığını yaşayarak anlamamızı sağlayacak, merhamet ve şefkat duygularımızı harekete geçirecektir. Toplumda yardımlaşma ve dayanışmaya sebep olacaktır.
Bize bahşedilen nimetleri başkaları ile paylaşmanın mutluluğunu yaşattığı için, acıkmak güzeldir.
Acıkmanın güzelliklerini saymakla bitiremeyiz. Bize bu güzellikleri yaşatıp bu zevkleri tattırdığı için Ramazan’a ne kadar teşekkür etsek azdır.

O R U Ç

2008-09-02T04:38:00.000-07:00

ORUCA TUTULDUK, ORUCA TUTUNDUK

Ayçiçeği bitkisi, güneşe tutulmuştur. Güneş hangi tarafa gitse, başını o tarafa çevirir. Onun için kendisine “günebakan” denilir. Onun ışığına, nuruna ve nârına tutkundur. Göz açıp kapayıncaya kadar bile gözünü güneşten ayırmaz. Güneş battığı zaman ise, başını önüne eğer, ertesi sabahı iple çekmeye başlar.

Ey oruç, biz de sana tutulmuşuz. Sen bakma bizim “oruç tutuyoruz” dememize. Biz aslında sana “tutuluyoruz.” Yüzümüzü sana çeviriyoruz, gözümüzü senden ayıramıyoruz. Geldiğin zaman gönül bahçelerimizde güller açıyor. Hangi mevsimde gelirsen gel, sen geldiğin zaman biz hep baharı yaşıyoruz. Ruhumuzda nevruz ateşleri yanıyor, kalbimizde muhabbet filizleri uyanıyor, gönül gözümüzle hep seni takip ediyoruz. Bir güne bakan gibi, hep sana bakıyoruz.

Mahyalara adını yazıp, gelişini göklere muştuluyoruz. Sevincimizi meleklerle paylaşıyoruz. Seninle ezanlar bir başka güzel okunuyor, namazlar bir başka anlam kazanıyor. Seninle kulluğumuzun izzeti, sofralarımızın lezzeti artıyor. Sevgiler ve sevinçler gönüllerden taşıyor, kalpten kalbe bir muhabbet mesajı ulaşıyor. Herkes birbirine seni muştuluyor. Ne kadar güzel bir cemalin var ki, bin dört yüz yirmi sekiz yıldan beri tazeliğin, güzelliğin ve caziben devam ediyor. Hatta zaman geçtikçe, dünya ihtiyarladıkça sen gençleşiyorsun, güzelleşiyorsun. Ve, her gelişinde yeni bir heyecanla taze bir aşkla sana tutuluyoruz.

Ey Ramazan, sen ayların sultanı olduğun gibi, gönüllerimizin de sultanısın. Senin nurunla ruhumuzun karanlıkları aydınlanıyor, kalbimizin pası siliniyor. Çocuklar da senin gelişini sevinçle karşılıyorlar. Küçük yüreklerinde senin büyük heyecanını taşıyorlar. Taşıdığın hidayet esintileri ile gaflet uykusundan uyanıyoruz. Sen gelince biz de kendimize geliyoruz. Kulluğumuzun farkına varıyoruz.

Elimiz harama uzanmak istese, senin varlığını hatırlayıp geri çekiyoruz. Senin olduğun yerde kötü bir amel işlemekten haya ediyoruz. Elimiz tutuluyor.

Senin yanında ileri geri konuşmaktan, gıybet edip kötü söz söylemekten, kalp kırıp gönül yıkmaktan çekiniyoruz. Haksızlığa maruz kalıp, hakarete de uğrasak, “Ben oruçluyum” deyip ağzımıza kötü söz almıyoruz. Senin yanında edepsizlik etmekten haya ediyoruz, dilimiz tutuluyor.

Ey oruç, ne zaman bir yanlış yapacak olsak, haram ve günah mıntıkasına adım atacak olsan, sen bizi tutuyorsun. Nefsimiz aklımızın ayağını kaydıracak olsa, gafletimiz, ihmalimiz, ihtirasımız kalp gözümüzü kör etse sen elimizden tutuyorsun. Bize göz kulak oluyorsun. Dünya hayatımızı karartan, ebedî hayatımızın da temellerini sarsan günahlar, bir kasırga gibi üzerimize hücum ederken, sana tutunuyoruz, vahşet derelerine düşmekten kurtuluyoruz.

Senin gelişinle şeytanlar bağlanırken, nefisler de açlıkla terbiye ediliyor. Tıpkı, Kâlûbelâ’da olduğu gibi. Açlıktan süzülmüş benizlerimizle, sofraya oturup iftar saatini beklerken, elimizi önümüzdeki ekmeğe uzatamıyoruz. Çünkü soframızdaki ekmeğin, bardağımızdaki suyun sahibi biz değiliz. Bunların gerçek sahibi olan Rabbimiz, iftar saati gelmeden nimetlerinden yememize ve içmemize izin vermiyor. İşte o zaman aczimizi fark ediyor, enaniyetimizi terk ediyoruz. “Evet ya Rabbi, sen bizim Rabbimizsin, biz de senin âciz kullarınız” diyerek, biatımızı tazeliyoruz. Orucumuzu tutarken, sözümüzü de tutmuş oluyoruz.

Gelişini kandillerle karşılayıp, getirdiklerine hatimlerle “Mukabele” ediyoruz. Şimdi vuslatın hazzını tadıyoruz ama, yine gideceksin diye de hasretin hüznünü yüreğimizde taşıyoruz. Her sene on bir ay hasret, bir ay vuslat yaşıyoruz. Ama olsun, içinde taşıdığın “bin aydan hayırlı” bir gece var ya. İşte onu ihya etmekle “ihya” olacağımız ümidi, en kuvvetli tesellî kaynağımız oluyor. Gittiğin zaman, tekrar gelecek olmanı düşünmek bile bize yetiyor.

Bir dahaki gelişinde belki bizi burada bulamayacaksın. Belki de toprak altında, amellerimizle baş başa olacağız. Ey oruç, orada da bizi yalnız bırakma. İmdadımıza yetiş. Kabirde ışığımız, Sırat’ta bineğimiz ol. Ruhumuzun elinden tut, Cehennem çukurlarına düşmekten kurtar. Burada biz sana tutulduk, sana tutunduk, seni tuttuk, orada da sen bizi tut.

DUA DUA DUA.........

2008-08-25T15:31:00.000-07:00

Dua, dua eller karıncalanmış;
Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış
N.FAZIL

DUALARIMIZI PAYLAŞALIM

Bir turizm şirketinin reklâm afişinde, “ güneşimizi paylaşalım” yazıyordu. Gerçi onlar “ cebinizdeki parayı paylaşalım” diyorlardı ama insanlara paylaşma duygusu ile yaklaştıkları için afişleri ilgi çekiyordu.
Paylaşmak duygusu, insanda bulunan en asil duygulardan birisidir. İnsan her zaman başkaları ile bir şeyler paylaşma ihtiyacı içinde olabilir. Yani paylaşmak bir ihtiyaçtır. İnsan yakınları, dostları ve sevdikleri ile bazı şeyleri paylaşarak bu ihtiyacını giderir.

Paylaşan insan mutlu olur, huzur bulur. Dertli ise, dostları ile derdini paylaşır, onların yanında olmasından kuvvet bulur, destek alır. Böylece ruhunun omuzlarındaki yük hafifleşir. Sevinçli ise, sevincini paylaşır, bu şekilde dostlarını da sevindirdiği için dostlarının sayısı kadar sevinci de artar. Kısacası, “ acılar paylaşıldıkça azalır, sevinçler paylaşıldıkça artar.”

Paylaşabileceğimiz en güzel şeylerden birisi de dualarımızdır. Dua eden insan mutlu olur. Çünkü dua, bir taleptir. Bir arzuhaldir. Her şeye gücü yeten ve “ her şeyin anahtarı O’nun yanında, her şeyin dizgini O’nun elinde” olan bir Zat’a müracaat ederek istek ve ihtiyaçlarını iletmektir. İnsanın istekleri hiç bitmediği gibi, ihtiyaçları da “hayalinin yettiği yere kadar” uzanmaktadır. Bu kadar âciz ve muhtaç olan insanın bu kadar fazla olan taleplerini ancak bir Kadir-i Mutlak olan Cenab-ı Hak yerine getirebilir. İşte dua, böyle yüce bir makama verilen bir dilekçedir.

Dua ile Rabbimize dilekçemizi arz edip O’ndan bir şeyler isterken, isteklerimizi kendi nefsimiz ile sınırlı tutmaz, başkaları için de aynı şeyleri arzu ederek dua edersek, bu durum Cenab-ı Hak’kın hoşuna gider. Belki de bizim için olmasa bile, bizden daha hayırlı bir kulunun hatırı için o duamızı kabul eder. Böylece hem bize, hem de duamıza iştirak ettiğimiz insanlara rahmeti ile muamele eder.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.), “Bir Müslüman, kendisi için istediğini başkaları için de istemedikçe, kâmil mü’min olamaz” buyurmuşlardır. Öyleyse duamıza bütün Müslümanları, hata tüm insanları dahil etmek suretiyle Allah’ın nimetlerini paylaşmayı arzu etmeliyiz. Cenab-ı Hak’ın hazinesi pek geniştir. Bir insana verdiğini bütün insanlığa da verebilir ve hazinesinden hiçbir azalma olmaz. “Herkese aynı nimetten verirse benim payıma daha az düşer” gibi bir düşünceye gerek yoktur. Güneşin ışığından bütün insanlar yararlanırken, hiç kimsenin payı ötekinden daha az değildir.

Evet dostlar, dualarımızı paylaşalım. Rabbimizden bir şeyler istemek, bir hacetimizi arz etmek üzere elimizi açtığımız zaman, kendimiz için istediğimiz güzel şeyleri başka insanlar için de isteyelim. İsmini bildiğimiz kardeşlerimize ismen dua edelim. Ola ki onların hatırı için Rabbim bizim duamızı kabul eder de, hem kardeşlerimiz, hem de biz ilahi affa ve mazhar oluruz. Bir kardeşimizle vedalaşırken, “ bana da dua et” deriz. Veya birisi bize nezaketen “bir isteğin var mı?” diye sorduğunda, “dualarınız talep ediyorum” deriz. Bu şekildeki istek ve temenniler, dualarımızı paylaşmaktır. Manevi bir dayanışma ve destek arayışıdır.
Yapmış olduğumuz ibadetlerde ve dualarda hasıl olduğunu umduğumuz ecir ve sevabı, sevdiklerimize de hediye edersek, yine duamızı paylaşmış oluruz. Bir sevdiğimize verebileceğimiz en güzel hediye, onun için yapacağımız bir dua olabilir.
Elimizde bulunan kıt imkânlarımızı muhtaç bir kardeşimizle paylaştığımız zaman ne kadar mutlu oluruz. Hatta kendi payımızdan ve hakkımızdan fedakârlık yaparak kardeşlerimizin daha fazla istifade etmesini isteriz. Bu bizim huzurumuzu ve mutluluğumuz artırır. Dua ederken de kendimiz için istediğimiz bir nimeti diğer mü’min kardeşlerimiz için de istemek, bizi daha fazla mutlu edecektir.
Dualarımıza bütün mü’minleri ve hatta tüm insanlık âlemini dahil eder, onlar için de Rabbimizden iyilik ve güzellikler istersek, hem duamız kabule daha yakın olacak, hem de kalbimiz ve ruhumuz daha büyük bir huzur bulacaktır.

BİR DE BÖYLE EMPATİ YAPALIM

2008-08-11T12:30:00.000-07:00

ÖLÜMÜNE EMPATİ

“Ölmeden önce ölünüz” (Hadis-i Şerif)

Gelin bugün yanalım, yarın yanmamak için
Ölelim ölmez iken, yarın ölmemek için.
Yunus Emre

Empati, batı kökenli bir kelime olup, “ kendisini başkasının yerine koyarak, onun duygu ve düşüncelerini anlamaya çalışmak” şeklinde ifade edilebilir.
Başkalarının duygu ve düşüncelerini anlamak ve kişileri ona göre değerlendirmek gerçekten çok önemlidir. “Onun yerinde ben olsam acaba ne yapardım?” Diye düşünebilmek, insanın kendisini de anlamasını kolaylaştırır. Davranışlarına çeki düzen vermesini sağlar.
Bizim gibi düşünmeyen bir insanın yerine kendimizi koyabiliriz. Bir çocuğun, bir hastanın, hatta sevmediğimiz bir insanın da duygu ve düşüncelerini anlamak için empati yapabiliriz. Ama bir ölünün yerine hiç kendimizi koyduk mu acaba? İnsan sekerat anında iken, ölüm esnasında, ölümden sonra neler hissediyor, neler yaşıyor, nasıl bir süreçten geçiyor?
Bunları daha iyi anlamak ve ölmeden önce ölüme hazırlanmak için bir çok insan ölmeden önce ölümü tatmaya çalışmıştır. Zira bir Hadis-i Şerif’te de Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “Ölmeden önce ölünüz” buyurmuşlardır. Dünyaya meyletmek ve gaflete düşmekten korkan İslâm büyükleri de, hayatta iken ölümü tatmak için bu Hadis-i Şerif’e uygun olarak davranmışlar, çeşitli şekillerde dünya ile ilişkilerini kesmeye çalışmışlardır. Yıllarca çilehanelerde çıkmayarak bir nevi ölüm halinde yaşayanlar olduğu gibi, kendilerine mezar kazarak içine girip birebir ölümü tatmak isteyenler de olmuştur. En büyük Mutasavvıflardan olan Hoca Ahmet Yesevî, 63 yaşına geldiği zaman Peygamber Efendimizin de bu yaşta vefat ettiğini düşünerek kendisine bir kabir kazdırır ve ölünceye kadar orada bir ölü gibi yaşar.
Gelin biz de bugün bir ölünün yerine kendimizi koyalım ve ölümün nasıl bir şey olduğunu anlamaya çalışalım. Zira “ bütün gelecekler yakındır” Yakın bir zamanda ecel bizim de kapımızı çalacak ve “vakit tamam” diyecektir. Gelecekte muhakkak başıma gelecek olan ölüm halini, şimdi gelmiş gibi düşünerek, kendi ölümümü ve sonrasını tasavvur etmeye çalıştım.
İşte bir camide sâla okunuyor. Sonunda benim ismim söylenerek “..Hakkın rahmetine kavuşmuştur, cenazesi öğle namazını müteakip defnedilecektir. Dost ve akrabalarına duyrulur.”
Morgda beni almaya gelecek olan yakınlarımı beklerken, etrafımda benim gibi cansız yatan insanları görüyorum. Şu morg denen yer de ne kadar soğuk ve sessiz bir mekan. Tıpkı çelikten bir mezar gibi. Bir an evvel buradan alınarak toprağın kucağına yatmak istiyorum. Derken dışardan ayak sesleri geliyor. Biraz sonra içinde yattığım çelik kasa çekiliyor ve cansız bedenimi buradan alıp bir tabuta yerleştiriyorlar. Namazım kılınmak üzere camiye doğru yol alıyorum.
İşte camiye geldim. Tabutumu cami avlusundaki musallaya koydular. Dostlarım öğle namazını kılmak üzere camiye girerken, ben dışarıda kalmıştım. Tabutumun tahta kapağını kaldırıp ben de camiye girmek, bir vakit daha namaz kılmak istiyordum. Biliyordum ki, sağlığımda kılmadığım ve kazaya bıraktığım çok namazlarım vardı. Biraz sonra gireceğim kabrimde ise, münker nekir melekleri bana namaza dair sorular soracaklardı. Ah Keşke biraz daha zamanım olsa da kazaya kalmış olan namazlarını eda edebilseydim. Ama artık ne kıyamda durmaya halim vardı, ne kıraat etmeye dilim dönüyordu.
Biraz sonra cemaat dışarı çıktı ve karşımda saf tutarak benim için cenaze namazı kılmaya başladı. Namazdan sonra “bu mevtayı nasıl bilirsiniz” sorusuna cemaatten kimisi içinden gelerek, kimisi de yarım ağız “ iyi biliriz” derken, bazılarının hiçbir şey demediklerini görüyorum. “Demek ki kendimi çevreme bu kadar bildirebilmişim” diyorum.
Cenaze arabası ile kısa bir yolculuk yaptıktan sonra mezarımın başına varıyorum. Soğumuş bedenimi soğuk toprağa indiriyorlar. Ben de sağlığımda bazı cenazeleri mezara indirmiş, bir çoğunun da üzerine toprak atmıştım. İşte şimdi sıra bana gelmişti. Telaşlı bir çalışma sonucu defin işlemimi tamamladılar, hoca efendi aşir okudu ve cemaat mezarlıktan ayrılmaya başladı. Amellerim ve Rabbi Rahimim ile baş başa kalmıştım. Dar, karanlık ve soğuk bir çukurda, cesedimi yemeğe gelecek olan haşaratı beklerken, Üstadımın münacaatı ile yalvarmak ve feryat etmek istedim:
"El-aman, el-aman! Ya Rahmân! Yâ Hannân! Yâ Mennân! Yâ Deyyân! Beni çirkin günahlarımın arkadaşlıklarından kurtar! Yerimi genişlettir! İlâhî, Senin rahmetin melceimdir ve Rahmeten li'l-Âlemîn olan Habibin, Senin rahmetine yetişmek için vesilemdir. Senden şekvâ değil, belki nefsimi ve halimi Sana şekvâ ediyorum. “
Ertesi gün gazetede ölüm ilanım yayınlanmıştı. Sağlığımda benden önce vefat eden bir çok kişinin arkasından yazılar yazmıştım. Acaba benim hakkımda da bir şeyler yazacak birileri olacak mıydı?
Kim bilir?

KANDİL

2008-07-29T07:47:00.000-07:00

Mİ’RAC YOLCULUĞU: NAMAZ
Namaz da bir gitmektir. Dünyaya ait emellerden, bir türlü kurtulamadığımız elemlerden, ruhumuzdaki kalabalıklardan, kalbimizdeki karanlıklardan uzaklaşmak, nur ikliminde huzura yolculuk yapmaktır. Namaz, Mi’rac’ın merdivenlerinde basamak basamak yükselmek, Huzur-u İlâhiye varmaktır.

Namaz, mukaddes bir yolculuktur. Yüce bir Sultan’ın davetine icabet etmek üzere yola çıkmaktır. Bu daveti canımıza minnet bilip, aşk ve şevk ile O’na doğru koşmaktır. Elimiz kaldırıp “ Allahüekber” diye tekbir alırken, dünyayı ve içindekileri elimizin tersi ile ittiğimizi, onlardan çok daha hayırlı olan bir yola ittiba ettiğimizi âleme ilan etmektir. Cenab-ı Hak’kın sevgilisi, âlemlerin Efendisi olan Şanlı Nebî’nin peşine düşüp, O’nu takip etmek, eteğine yapışıp şefaatini talep etmektir.
Bu yolculukta herkes kendi kaabiliyeti, ihlâsı ve takvası kadar yol alabilir. Kimisi merdivenin birinci basamağında kalır, kimisi daha yükseklere doğru yol alır, kimisi de kendini Rabbinin huzurunda bulur. Bu yolculuğu engelleyen ve ağırlaştıran sebeplerden kurtuldukça, daha yükseklere doğru yol almak mümkün olmaktadır. Yani, nefsinden ve dünyadan en çok uzaklaşanlar, Rabbine en çok yaklaşanlardır. İnsan kıyamda tâzim ile durup, tevazu ile rükûya eğildikçe yükselir. Secdeye kapandığı zaman ise, Sidre-i Münteha’ya giden yol önüne açılır. Yaptığı tesbihatın her kelimesi ile bir basamak daha yükselmiş, bir miktar daha yol almış olur.

Namaz Mi’raca doğru bir yolculuktur dedik. Tıpkı, bir inci çekirdeğinin incir olmaya doğru giden yolculuğu gibidir. Nokta kadar olan bir çekirdek içinde bir incir ağacı ve dallarında da binlerce meyvesi var desek, her halde doğru söylemiş oluruz. Hiç kimse, “ hayır böyle bir şey mümkün değil” diyemez. Ama çekirdekten meyveye doğru giden yolun da çeşitli aşamaları vardır. Önce topraktan başını çıkartıp filizlenecek, sonra fidan, ağaç ve dal olacak. Daha sonra çiçeklerle ve yapraklarla donanıp meyveye duracak. İşte bizim namazlarımız da bu aşamalar gibidir. Ne kadar itina ve ihlasla kılarsak, o kadar fazla yol kat ederiz. Yani niyetimizdeki namaz çekirdeği, amel ve ihlasımız nispetinde neşvü nema bulacaktır. Namazın dereceleri de, çekirdekten meyveye kadar mertebeler taşımaktadır. Her derece ve mertebe ise, Mi’raç yolculuğunun bir etabını teşkil etmektedir. Öyleyse, namazımızdaki huzur ve huşû eksik olsa da, hissemizi almış olacağımızdan, “acaba namazım kabul oldu mu?” diye şüphe duymaya ve vesveseye düşmeye gerek yoktur.

“Hayırlı işlerde muzır mâniler çok” olduğu gibi, namaz esnasındaki mi’raç yolculuğumuzda da karşımıza bir çok engeller çıkar. Biz huzur ve huşû içinde secdeye kapanmak isterken, yarım kalan bir işimiz, kapanmayan bir borcumuz, gideremediğimiz bir ihtiyacımız gözümüzün önüne geliverir. Rabbimize en yakın olacağımız bir anda, bizi oradan uzaklaştırıp, dünya işlerinin bitmeyen telaşı içinde oyalamaya çalışır. Ama nasıl bir yolda, kimin huzuruna doğru bir yolculuk yapmakta olduğumuzu aklımızdan çıkarmazsak, bu yola çıkarken, dünyayı ve içindekileri arkamızda bıraktığımızı hatırlarsak, bütün engelleri kolayca aşar, mukaddes yolculuğumuza devam ederiz.
Namazda iken, miraca doğru bir yolculuk yapmakta olduğumuz düşünmek ne güzel bir duygudur. Bu şuur içinde ibadet etmeyi ve ettiğimiz ibadetlerin kabul edilmesini Rabbi Rahimimizden niyaz ediyorum.

BAK POSTACI GELİYOR (MU)?

2008-07-17T02:49:00.000-07:00

BAK POSTACI GELİYOR (MU) ?

Eskiden insanlar dört gözle postacının yolunu beklerdi. Onu görenler büyük bir ümit ve sevinçle etrafını çevirir, " bana mektup var mı" diye postacının gözünün içine bakarlardı. Şimdi ise, postacıyı görenlerin suratı asılıyor. İnsanlar kendilerine uzatılan zarfları alırken endişeden elleri titriyor. Çünkü gelen zarfın içinde ya yüklü bir fatura çıkar, ya kredi kartı ekstresi vardır, veya da icra dairesinden bir ihbarname gelmiştir.

Çoktandır telgrafın tellerine kuşlar da konmuyor. Çünkü zavallı kuşlar, üzerine konacak tel bulamıyorlar. Artık telli devreler devreden çıktı, radyolink kanalları ile telsiz irtibatlar sağlanıyor. Kuşlara da ancak baz istasyonlarının direkleri kaldı.
Mors alfabesinin ne olduğunu bugünün gençleri zaten bilmez, bizim kuşak da unutalı çok oldu. “ELT, ACELE, YILDIRIM” gibi kelimelerin birer telgraf türü olduğunu bilen kaç kişi kaldı acaba?
Yeni nesiller mektup kültürünü bilmezler. Hatta mektuplaşmanın bir kültür ve sanat olduğundan bile haberleri yoktur. Halbu ki edebî sanatlar içinde mektubun ayrı bir yeri vardı(r). Zarfından kağıdına, kaleminden kelamına kadar her ögesi bir önem taşırdı. Resmi mektuplar, özel mektuplar, iş mektupları gibi çeşitlere ayrılır, her birinin hitabı ve hitamı ayrı bir güzellikte olurdu. Asker mektupları ise, mektup kültüründe müstesna bir yere sahipti.”Satırlarıma başlamadan önce” diye başlayan satırlar, kat kat selam ve sevgi ifadeleri ile devam ederdi. En büyük sevinçler, en koyu kederler, en dayanılmaz hasretlikler, en güzel aşklar satırların dili ile dile getirilirdi. Bayramlarda, kandillerde ve özel günlerde gönderilen tebrik kartlarının ise ayrı bir anlamı vardı.
Mektup aynı zamanda bir lisandı. Yazı dili ile konuşmaktı. Kelimeler kağıda döküldüğü için her kelime itina ile seçilir, en kibar, en anlamlı ve güzel ifadelere yer verilirdi. Mektup dili her zaman kaliteli ve seviyeli olurdu. Bu dil konuşma diline de yansır, insanlar kendi aralarında konuşurken de kibarlığa, saygı ve sevgi ifadelerine yer verirlerdi.
Sonra mektuplar yavaş yavaş aramızdan ayrılmaya başladılar. Önce sayıları azaldı. Artık postacılar çantalar dolusu mektup zarfı taşımaz oldular. Sonra postacıların yolunu gözleyen gözler azaldı. Sonra zarflardaki kağıtların sayısı ve kağıtlara dökülen kelimelerin sayısı da azaldı. Artık insanlar birbirlerine daha kısa ve daha seyrek mektup yazar oldular. Telgraf ise, tamamen ortalıktan çekildi. Bunun yerini, evlerden çıkıp ceplere giren telefonlar aldı. Kağıt, kalem, zarf, pul gibi güzel araçlar aramızdan ayrıldılar.
Sevdiklerimizin sesini duymak, onlarla anında konuşmak belki daha zevkli oluyordu ama, kültürümüz için de büyük bir boşluk meydana getiriyordu. Üstelik konuşmak yazmak kadar ucuz da değildi. İşin sonu paraya dayandığı için, insanlar mümkün mertebe kısa ve acele konuşmaya çalışıyorlardı. En kısa zamanda, en az kelime ile konuşmayı bitirmek gerektiğinden, ifadelerdeki incelik, kayboluyordu. Bazı kelimeleri yuvarlayarak, bazılarını yutarak yapılan telefon konuşmaları, dildeki letâfete ve zarafet zarar vermeye başladı.
Biz bu şekilde konuşma dilindeki bozulmadan yakınırken, daha büyük bir tahribat ile karşı karşıya kaldık. İnternetin yaygınlaşması ile yeni bir dil ortaya çıktı. “İnternet dili” denilen bu garip iletişim, dilimize daha büyük darbeler vurdu. Dilimiz dilim dilim doğranır oldu.
Dilimizin tahribatını tamir etmenin yolu, yine mektuplardan geçmektedir. Mektup kültürünü canlandırmak, dilimizi de yeniden eski lâtif ve zarif hale getirecektir. “Eski hal muhal” diyenler olabilir. Evet eski hal bir hali ile muhal ama, başka bir hali ile de yeniden ihya edilmesi kolay. Bugün kenarları oymalı, renkli ve süslü kağıtlara dolmakalemle mektup yazmak mümkün değil ama, kalem yerine klavye, kağıt yerine de monitörleri kullanarak pek âla yine güzel günlere dönmek mümkündür.
Öyleyse, bugünden tezi yok, hemen klavye başına geçip, bir dostumuza mektup yazmaya başlayalım. Yazarken de eski günlerin güzel ifadelerini kullanmaya gayret edelim. Çünkü güzellikler eskimez. Saykal vurdukça parlar, güzelliği ziyadeleşir. Öyleyse gelin hep birlikte mektup kültürümüze bir saykal vuralım.

SEYAHATE ÇIKARKEN GÖZLERİNİZİ YANINIZA ALMAYI UNUTMAYIN

2008-06-19T11:23:00.000-07:00

SEYAHATE ÇIKARKEN GÖZLERİNİZİ YANINIZA ALMAYI UNUTMAYIN

Yaz ayları geldi. Sizin de güzel bir tatile, eğlenmeye ve dinlenmeye ihtiyacınız var. Zamanınızın ve imkanınızın elverdiği ölçüde bir tatil yapmak, bir yıllık iş yükünün stresini üzerinizden atmak istiyorsunuz. Onun için de güzel bir yerde, nezih bir ortamda, iş, güç, okul derdi, sınav stresi, hayat pahalılığı ve günlük hayatın getirdiği sıkıntılardan uzaklaşmak için yola çıkacaksınız. Gideceğiniz yerde size lazım olacak bir çok eşyayı da yanınıza almak istersiniz. Bunun için günlerce hazırlık yapar, çantaları ve bavulları doldurursunuz. Buna rağmen, yola çıktığınız zaman yine de bir şeyleri unuttuğunuzu fark edersiniz.

Böyle bir seyahatte size en fazla lazım olacak şeyin para olduğunuz düşünerek, cüzdanınızı ve kredi kartlarınızı unutmamak için büyük bir gayret gösterirsiniz. Okumayı seven bir kişi iseniz, boş vakitlerinizi okumakla değerlendirmek için yanınıza bol miktarda kitap da almış olabilirsiniz. Hatta, bendeniz gibi yakını görme güçlüğü çekiyorsanız, yakın gözlüğünüzü de almayı ihmal etmezsiniz. Ama, gözleriniz yanınızda değilse, ne kitaplarınızın, ne gözlüğünüzün ne de diğer eşya ve araçlarınızın size bir faydası olmayacaktır.

Yemyeşil bir vadide yol alırken, kalbinize sonsuz bir ferahlık serpen renk ve kokuları hissediyor, gönlünüzde güller açtıran güzellikleri görüyor fakat, bu güzelliklerin arkasındaki “Cemil” ismini okuyamıyorsanız, gözleriniz yanınızda yok demektir.

Yazın en sıcak günlerinde, çam ve ardıç ağaçları ile gölgelenmiş bir çeşmenin başında piknik yapıyorsunuz. Başınızın üstünde kuş cıvıltıları, önünüzde akıp giden su şırıltıları, karşınızda denizden parlayan yakamoz parıltıları, ruhunuzu saran sonsuz bir huzur… Bu kadar muazzam ve mükemmel bir sofrada kalbiniz ve ruhunuz gıdasını alırken, bu sofrayı seren rahmet elini göremiyorsanız, gözlerinizi yanınıza almamışsınız demektir.

Bol yeşilli ve bol yemişli bir bahçede, güzel güller ve renkli çiçekler arasında dolaşıyorsunuz. Çeşitli ağaçların meyve dolu dalları önünüzde eğilmiş, size tatlı yemişler, leziz meyveler ikram ediyorlar. Her ağaçta aynı mühür, her dalda aynı marka, her meyvede aynı mizan. Hepsi de aynı mühür ve markayı taşıyorlar, bir Vahid ve Ehad’ın tezgahında çıktıklarını gösteriyorlar. Eğer her bir varlık üstündeki bu mühürleri görüp, bu markaları okuyamıyorsanız, gözleriniz yanınızda yok demektir.

Bir akşam üstü, kızıl ufuklarda gün batarken, şezlonga uzanmış kitabınız okuyorsunuz. Yakın gözlüğünüzü de takmış, kitabınızın sayfaları arasında dolaşıyorsunuz. “Kitabımı okuyorum, öyleyse gözlerim yanımdadır” diye düşünmeyin. Ara sıra başınızı kaldırıp, kâinata baktığınızda kâinatın da büyük bir kitap olduğunu, bize sonsuz gibi görünen dünyamızın bu kitaptan bir sayfa olduğunu, bu sayfa içinde de yine pek çok kitapların yazıldığını göremiyorsanız, yine gözlerinizi yanınıza almadan evden çıkmışsınız demektir.

Seyahate çıkarken bazı eşyalarınız evde kalmış olsa da, gittiğiniz yerlerde onları temin edebilirsiniz. Hatta cüzdanınız ve kredi kartlarınızı da unutmuş olsanız, belki ilk uğradığınız yerde bir arkadaşınızdan ödünç para alıp seyahatinize devam edebilirsiniz. Ama gözlerinizi yanınıza almamışsanız, bunun başka yerden tedariki ve telafisi olmaz. Arkadaşınızdan ödünç para alabilirsiniz ama, onun gözlerini ödünç alamazsınız. Onun için her nereye giderseniz gidin, gözlerinizi yanınıza almayı sakın unutmayın.

S Ö Z L E R İ N E N G Ü Z E L İ

2008-06-12T01:42:00.000-07:00

NAMAZ HEM İBADET, HEM TİCARET, HEM NEZAKETTİR.

Evin hanımı beyine seslenir:
- Haydi Bey, geç kalıyoruz. Toplantı başlamak üzere.
- Ya hanım gitmesek olmaz mı, hiç canım istemiyor?
- Olur mu canım, koskoca vali, bizi de adam yerine koymuş, davet etmiş. O bizi huzuruna kabul ediyor da biz mi nazlanıyoruz. Hem medeni bir insan olarak böyle davetleri geri çevirmek bize yakışır mı?
Konuşma bu minval üzere devam eder. Bulundukları ilin valisi, bir bayram vesilesiyle şehrin ileri gelenlerine birer davetiye yollar ve onlara ikramda bulunarak sohbet etmek ister. Böyle bir davete icabet etmemek her halde akıllıca bir davranış olmaz. Evin hanımının da dediği gibi, en azından kabalık olur.
Peki, bu kâinatın Sultanı, mülkünde misafir ettiği insanları günde beş defa huzuruna davet ediyor, bu davete icabet edenlere ebedî saadet gibi bir ikramda bulunuyorsa, buna icabet etmemek acaba akıl kârı mıdır? Bir valinin davetini geri çevirmek kabalık kabul edilip ayıp karşılanıyorsa, Cenab- ı Hak’kın davetini geri çevirmek nasıl bir kabalık, hatta nankörlük olur acaba?
Günde beş defa ezanlar okunuyor ve herkes huzura davet ediliyor. Bu davette hiçbir ayırım yapılmıyor. Zengin, fakir, büyük, küçük kim olursa olsun; rengi, dili, makamı, rütbesi ne olursa olsun, herkes huzura kabul ediliyor. Herkes niyetine ve samimiyetine göre ikramlara nail oluyor.
Namaz, medenî insanların çok ehemmiyet verdikleri nezaket ve nezafetin de (temizlik) en önemli bir göstergesidir. Rabbinin huzuruna çıkan insanlar, bedenî ve ruhî kirlerden de temizlenirler. Hem insan böyle bir Sultanın huzurunda her türlü ihtiyacını dile getirir, bütün dertlerine çare bulabilir, bütün sıkıntılarını orada giderebilir. Çünkü “ her şeyin dizginin O’nun elinde, her şeyin anahtarı O’nun yanındadır.”
Hem namazda aklın, kalbin ve ruhun da büyük bir rahatı vardır. Kalp, o huzurda huzur bulur, ruh orada rahat eder, akıl,ne büyük bir nimet olduğunu bu şekilde idrak eder.
Namaz aynı zamanda en az sermaye ile en çok kazanç sağlanan bir ticarettir. Günde 24 saatlik ömür sermayesinin bir saatini namaz için ayıranlar, bunun karşılığında ebedî bir ömrü kazanabilirler. Namaz insanın fâni ömrünü bâki eder.
Kainat Sarayının Sultanı bizi de adam yerine koymuş, huzuruna davet ediyor. Bu davete icabet edenlere ebedi saadet gibi bir ikramda bulunacağını vaad ediyor. İnsan olan insan, böyle bir daveti canına minnet bilerek kabul eder.

NAMAZ (DÖRDÜNCÜ SÖZ)

Ezan sesleriyle açılan gonca,
Nergizdir, lâledir, sümbüldür namaz.
Hayatın süsüdür ömür boyunca,
Mi’raç’tan yollanan bir güldür namaz.

Hayatta en büyük hakîkat iman,
İmandan sonra da namazdır inan,
Onunla kulluğun gösterir insan,
Cennet postasına bir puldur namaz.

Namaz Hak’ka kul olmanın gereği,
Onunla nurlanır, insan yüreği,
Efendimiz demiş “ dinin direği”
Mi’rac’a çıkaran bir yoldur namaz.

Huzura durup da alınca tekbir,
Esrar perdeleri açılır bir bir,
Kâbe gözlerinin önüne gelir,
Tarifi imkânsız bir hâldir namaz.

Namazla dost isen, çekmezsin firak
Elemi, kederi, korkuyu bırak,
Kabirde ışıktır, sırat’ta Burak,
Seni savunacak vekildir namaz.

Kurtarır kalpleri gamda kederde,
Gıdadır, şifâdır her türlü derde
Dehşet içindeyken mahşer yerinde,
Elinden tutacak bir eldir namaz

Namaz nurlandırır aklı şuuru
Secdede bulunur kalbin huzuru
Gönlümün ilacı, gözümün nuru,
Lâtiftir, şirindir, güzeldir namaz.

YAKIN TARİHİM

2008-05-25T12:19:00.000-07:00

Ne sırlar saklıyor yakın tarihim,

İçini dökerdi dili olsaydı.

Vatan haini kim, vatanperver kim,

İşaret ederdi eli olsaydı.

A.Y.

Yakın tarihimize hep uzaktan bakanlar, yaşanmış gerçekler yerine yaşanması mümkün bile olmayan evham ve hayalatlarını tarih diye yeni nesillere öğrettiler. Yeni bir sistem kurulurken, eskiyi ortadan kaldırmak gerekiyordu. Özellikle cumhuriyet gibi fıtrata en uygun bir rejim kurarken, saltanatın da devam etmesi düşünülemezdi. Zaten kimsenin de böyle bir niyeti ve gayreti yoktu. Tarihin akışı içinde Osmanlı Hanedanlığı büyük bir hizmet ifa etmiş, küçük bir beylikten bir dünya imparatorluğu çıkarmıştı. Bu muazzam devleti de altı yüz yıl yaşatarak tarih şeridinde parlak bir sayfaya imza atmışlardı. Daha sonra ise güç aldıkları kaynaklardan irtibatları kesilince güçsüz kalıp zayıf düştüler. Bir süre sonra, bir çok iç ve dış düşmanların ihaneti sonucu devirlerini tamamlayıp tarih sahnesinden çekildiler.

Türkiye Cumhuriyeti Osmanlı'nın küllerinden doğmuş bir zümrüd-ü anka kuşudur. Taşıdığı güzelliklerin pek çoğu tarihinden miras kalmıştır.

Cumhuriyeti kurmak için topyekûn bir kurtuluş savaşı verilirken, Osmanlı'dan kalan maddî ve manevî güçlerden destek almıştır. Kurtuluş savaşını sevk ve idare eden, orduları dağıtılmış bir milletten yeni bir ordu çıkartan subaylar, Osmanlı paşalarıdır. Ayrıca, savaşın manevî kumandanları olan din adamları ve sarıklı mücahitler de yine Osmanlı medreselerinde yetişmiş insanlardı. Yani kurtuluş savaşı, Osmanlı'nın mirası ile kazanılmış bir savaştır. Cumhuriyet de bu parlak zaferlerin tatlı bir meyvesi olarak ortaya çıkmıştır. O yüzden, cumhuriyet sevmek için Osmanlı'ya sövmek gerekmez. Zamanın şartlarından ve bazı insanların zaaflarından dolayı ortaya çıkan kusurlar ve yanlışlar abartılarak geçmişimize düşman olmaya gerek yoktur. Bu millet ta başından beri cumhuriyeti sevmiş, ona sahip çıkmıştır.

Tarihine olan saygısı, cumhuriyeti sevmesine engel olmamıştır. İnancı ise, zaten cumhuriyetin en büyük savunucusudur. Zira İslâmiyetin içtimaî esasları, meşveret ve şûra üzerine bina edilmiştir. Hanedanlık, tarih şeridindeki yerini aldıktan sonra, tekrar onun gelmesini istemek makul ve mantıklı bir istek değildir. Böyle bir özlem zaten yoktur. Zira eski hal muhaldir. Artık yeni hali yaşamak zamanıdır.

S Ö Z L E R

2008-05-20T14:46:00.000-07:00

İBADET (ÜÇÜNCÜ SÖZ)
İnsanı Rabbine muhatap eder,
Mahbup ile muhabbettir ibadet.
İnsan kul olmanın zevkine erer,
Mutluluktur, saadettir ibadet.

İbadet insanı insan ediyor,
Hem de köleleri sultan ediyor,
İnsana cenneti ihsan ediyor,
En kârlı bir ticarettir ibadet.

Aczini anlayan dağlar ve taşlar,
“Sübhanallah” diye tesbihe başlar,
Sadece rükuda eğilir başlar,
En şahane hürriyettir ibadet.

Yer yarılsa, gökkubbe de çatlasa,
Küre-i arz bomba olup patlasa,
Hiç irkilmez bir kalp, imanı varsa,
Metanettir, cesarettir ibadet.

İbadetle dikenler hep gül olur,
Sarp kayalar, yalçın dağlar yol olur,
Hak’ka kul olmayan kula kul olur,
Bir şereftir, haysiyettir ibadet.

PERVANE VE ATEŞ

2008-05-16T21:22:00.001-07:00

aşık kalk!
Acele et biraz:
Bak su sesi geliyor,
Sende susuzsun,
Ve uyuyorsun!"

Eskiden evlerimizi aydınlatmak için gaz lambaları kullanırdık Hava karardığı zaman babam 7 numaralı gaz lambasını duvardan indirir, önce bir çubuğa sarılmış yumuşak bir bezle camını siler, sonra fitilini makasla düzgün bir şekilde keser, gazını da kontrol ettikten sonra fitili tutuşturur, camını takarak duvardaki büyük çiviye itina ile asardı.

Bir müddet sonra lambanın etrafında küçük kelebekler belirirdi. Sıcak camın çevresinde hızla dönen bu küçük canlılar, biraz sonra kendini kaybederek kamakazi pilotları gibi lamba camının dar boğazından dalışa geçerlerdi. Ne var ki, fitilden çıkan ateş, zar kanatlı hayvancıkların kanatlarını kavurur, camın içine cansız uzanırlardı.
Hep düşünürdüm, " bu kelebekler göz göre göre kendilerini niye ateşe atıyorlar diye. Sonra anladım ki bazı şeyler için ateşe atlamak bir zevk ve saadetmiş. Işığa gönlünü veren pervane, onun ateşine bakmadan kendini ışığın kucağına bırakıyor. Bedeni kavrulup kül olurken, ruhu en yüksek saadet saraylarında mutluluğu yudumluyor olmalı.
Bazı insanlar da bir ışığa aşık olup, etrafında pervane olmuşlardır. Ona kavuşmak için yanmayı göze almışlar, yandıkça da huzur bulmuşlardır. En başta da hakikat yolunun yolcuları çileye talip olanlar, yanmayı göze alanlar bu yolda ilerlemektedirler.

Pervane ateşe düşmeden önce, pervanenin içine ateş düşmüştür. Belki de içlerindeki ateşi söndürmek için kendilerin ateşe atmaktadırlar.
Aşk deyince yanmak akla gelmeli. Bunu belki de en güzel ifade eden Mevlâna olmuştur. "HAMDIM, PİŞTİM, YANDIM" diyerek aşkın aşamalarını anlatmıştır.
Bugün kendilerini âşk zannedenler, aşkın cefasını ne kadar çekmişlerdir acaba?
Parmaklarının ucunu yakacak kadar bir ateşle imtihan olmuşlar mıdır?
Suyun etrafında pervane olmak, sonra da kendini serin sulara bırakmak kolay, acaba ateşin etrafında pervane olup, içine dalış yapan âşık var mıdır bugün?

VİCDAN MAHKEMESİ

2008-05-13T08:13:00.000-07:00

Eve döndüğünde güneş batmış, hava kararmak üzereydi. Canı yemek yemek de istemiyordu. Kimseye bir şey söylemeden odasına çekildi. Kapıyı içerden kilitledikten sonra, perdeleri de iyice kapattı. Üzerini bile değiştirmeden yatağına uzandı, ellerini ensesine bağladı, gözlerini tavana dikti. Bakışları tavandaki bir noktaya çivilenmişti sanki. Düşünceleri ise sonsuz hayal denizinin derinliklerine dalıp gitmişti. Ağır bir suçluluk duygusu altında eziliyor, bundan nasıl kurtulurum diye kara kara düşünüyordu.

VİCDAN MAHKEMESİ

Günlerden Cuma idi. Bir arkadaşının ısrarı üzerine birlikte Cuma namazına gitmişlerdi. Küçükken de dedesi elinden tutar camiye götürürdü ama, namaza ara vereli yıllar olmuştu. Okulu bitirip iş hayatın atıldıktan sonra, dünya telaşı ve gelecek kaygısı içinde namazı niyazı terk etmişti. Daha sonra da kendisini farklı bir hayat tarzının içinde bululmuştu. Ezan okunduğu zaman kalbinin derinliklerinden bir şeyler kıpırdıyordu ama, gaflet perdesinin kalınlığı ve dünya telaşının ağırlığı bu kıpırtıları bastırıyordu. Daha sonra tekrar kendi dünyasına dönüyor, kalabalıklar içinde kaybolup gidiyordu. Bugün Cuma namazında duydukları ve yaşadıkları ile tekrar çocukluğuna dönmüş, o masum ve temiz benliğine kavuşmuş gibiydi. Ama içindeki gaflet ve dalalet tortularını temizlemek kolay olmayacaktı. Şimdi de ruhu, pişmanlığın ve suçluluk duygusunun kıskacında sıkışıp kalmıştı. Buradan kurtulmanın yollarını arıyordu. Camiye yeni bir imam tayin olmuştu. Anlattıkları şeyler, öteki imamlara pek benzemiyordu. Bugün vaaz ve hutbeyi dinleyince kendini sorgulamaya ve yargılamaya karar verdi.

Hoca Efendi,hayatta kullandığımız her nimetin bir fiatı olduğunu söylüyordu. Teneffüs ettiğimiz havanın, içtiğimiz suyun, istifade ettiğimiz güneşin, yağmurun,toprağın ve taşın da bir bedeli var diyordu. Vücudumuzun her organı için bir fiat biçecek olsak, acaba değerimiz kaç paraya çıkar diye soruyordu. Bunlara sahip olurken bir bedel ödememeiştik. Öyleyse bu kıymetli malları gasbetmiş sayılıyorduk. Ama ödemek için de ne yapmamız gerektğini hemen ifade ediyordu: “Evet, o Mün’im-i Hakîki, bizden o kıymettar nimetlere, mallara bedel istediği üç şeydir: Biri zikir, biri fikir, biri şükürdür.

Başta “Bismillâh” zikirdir. Âhirde “elhamdü lillâh” şükürdür. Ortada, bu kıymettar harika-i san’at olan nimetler Ehad, Samed’in mucize-i kudreti ve hediye i rahmeti olduğunu düşünmek ve derk etmek fikirdir.

Şimdiye kadar kendisi böyle bir bedel ödememişti. “Demek ki nefes aldığım havanın, lıkır lıkır içtiğim suyun, ışığından ve ısısından istifade ettiğim güneşin de bir bedeli varmış, ben şimdiye kadar böyle bir bedel ödemedim, demek ki bana ait olmayan malları sahiplenmişim, yani gasbetmişim, ben bir suçluyum” diye düşünmeye başladı. Ödemesi gereken fiatın hiç de öyle ağır olmadığını duyunca, hem sevindi, hem de “ şimdiye kadar böyle bir bedeli niye ödemeden bunları kullandım” diye kendine hesap sormaya devam etti. İçinde bir vicdan mahkemesi kurmuş, kendi kendini yargılamaya başlamıştı.

Rabbin sana günde 24 altın değerinde 24 saatlik ömür sermayesi verdi, bunun bir saatini ebedi âlemde lazım olacak ahiret erzakı için sarfet, gerisini de meşru dairede istediğin gibi harca dedi, sen hepsini bu dünya için hem de gayrı meşru yollarda harcadın , suç işledin.
“Meşru daire keyfe kâfidir” diyerek, her türlü zevk ve ihtiyacının helal olanını verdi, sen harama saptın, bir hizmetkâr ve köle iken efendine isyan ettin, suç işledin.
Şükür için kalp, fikir için akıl, zikir için dil verdi, sen bunları asıl maksatları yerine nefsin istekleri doğrultusunda kullandın, suç işledin.
Rabbin sana cennete layık bir vücudu emanet olarak verdi, sen gaflet ve dalaletinle bu vücudu cehennemde yanamaya layık bir hale getirdin, emanete ihanet ettin, suç işledin.
Mahkeme uzadıkça, suçları gözü önüne serildikçe korku ve pişmanlık duyuları altında eziliyordu. Bir yandan “ ben en ağır cezayı hak ettim,” diyordu ama bir yandan da bu kadar suç ve cürüm ile ahirette Allah ve Resulünün karşısına nasıl çıkacağını düşünmekten kahroluyordu. Nihayet mahkeme hüküm safhasına gelmiş, kendi hakkındaki hükmü kendisi vererek kalemi kırmıştı.

Vicdan mahkemesi sona erdiğinde sabah ezanı okunuyordu. Hemen yataktan doğruldu, “Aziz Allah, Kerim Allah” dedi. Bu sözler ağzından gayri ihtiyari çıkmıştı. Dedesi ile camiye gittiği zamanlar da ezan okunduğunda dedesi böyle derdi. Çocukluğundaki safiyet ve samimiyete kavuşmaya başlamıştı. Hemen kalktı, abdest alarak camiye koştu. Dedesinin yanında namaz kılarmış gibi huzur ve huşu içinde namazını eda etti. Eve döndüğünde kendisini çok daha iyi hissediyordu. Sabaha kadar süren vicdan mahkemesinin yorgunluğuna da, kendine verdiği idam cezasının hükmüne de aldırmıyordu. Doğru dedesinin kitaplığına gitti, eline gelen ilk kitabı aldı, okumaya başladı.

“Cenab-ı Hakk’ın rahmeti gazabından büyüktür” diyordu ilk cümlede. Böyle bir rahmet deryasından haberdar olduktan sonra, kendi hakkında verdiği hükmün de bir kıymeti yoktu. Suç ve günahlarının büyüklüğü karşısında Allah’ın rahmet ve merhametinin büyüklüğünü idrak edince, endişeleri kısmen ortadan kalktı. Kitabın bir yerinde de, “ kul, korku ve ümit arasında olmalı” diyordu. Artık hayat yolunun neresinde yürüyeceğini öğrenmişti. Korku ve ümit dengesini tutturduktan sonra, suçluluk duygusundan da kurtuldu. İstikametini bulmuştu. Aklı ve vicdanı, “bu yolda dikkatlice yürü” diyordu.

AH ANNELER ANNELER

2008-05-10T12:13:00.000-07:00

ANNE ÖMÜR BOYU TAŞIR, EVLAT BİR DEFA

Ah anneler anneler,
Neler taşıyor neler….

Bir anne, evvela bebeğini karnında taşır. Bu yükünden dolayı ne yüksünür, ne usanır. Yükü gittikçe ağırlaştığı halde, onun sevinci ve heyecanı artar..Nihayet bebeğini dünyaya getirir, ondan sonra da kucağında taşımaya başlar. Anne kucağı, bebek için en sıcak, en emniyetli bir limandır. Anne için de, taşıdığı yüklerin en tatlısı, en güzeli ve en hafifidir. Bebeğini kucağında taşıyan bir anne, dünyanın en değerli yükünü taşımaktadır.

Bir anne, bebeğinin bedenini kucağında taşırken, sevgisini de kalbinde taşımaktadır. Zaten sevgi gibi yüksek bir ücreti olmasa, o yükü taşımak o kadar kolay olmayacaktır. Hatta zamanla bir angarya haline gelecek, daha sonra da eziyet halini alacaktır.

Bir süre sonra bebek kucaktan iner, kendi ayakları üstünde yürümeye başlar. Ama, annenin taşıma görevi sona ermemiştir. Birkaç adım attıktan sonra yorulan yavrusunu, bu defa da sırtında taşımaya başlar. Annelerin yükü hiçbir zaman eksilmez. Tarlada ekin taşır, bahçeden meyve taşır, pazardan erzak taşır, bu arada yavrusunu da hep sırtında taşır. Evin içinde bile hem işini yapar, hem sırtındaki çocuğuna bakar. O da bir insandır, hatta kadın olması hasebiyle narindir, yorulur, yıpranır ama, annelik şefkati gibi mukaddes bir istinat noktasına dayandığı için, bütün bu yükleri kolaylıkla kaldırabilir.

Çocuk büyür, okula başlar, ama anne onu taşımaya devam eder. Önce elinden tutar, okula götürür, kaydını yaptırır. Ondan sonra da aylarca onunla birlikte okula kadar gider, gelir. Bu arada da çocuğunun çantasını taşır, beslenmesini taşır. İlköğretimin ilk yılları da böyle geçer.
Çocuk biraz daha büyür, delikanlı olur, liseyi bitirir üniversiteye gider.. Ailesinde uzakta yaşamaya başlar. Ama annesi onun yükünü taşımaya devam eder. “Acaba evladım oralarda nasıl yaşıyor, ne yiyip ne içiyor, geceleri üstünü kim örtüyor” diye bu defa da onun kaygısını taşır. Okul biter, “acaba çocuğum bir işe girebilecek mi?” diye derdini taşır.
Oğlunu askere gönderir, asker annesi olmanın onurunu başında taşırken, aynı zamanda hasretliğini yüreğinde taşır. Kızını gelin eder, oğluna gelin alır, evlatlarının mürüvvetini görmenin sevincini ve heyecanını taşır.

Bir anne için “oğlunu everdi, kızını gelin etti, artık kaygıyı attı, bundan sonra taşıyacak yükü kalmadı” demeyin sakın. Anne bu… Onun yükü biter mi hiç? Bir süre sonra torunları olur, bu defa da onları taşımaya başlar. “Yavrumun yavrusu” diyerek torunlarını bağrına basar, kucağına alır, sırtından indirmek istemez. Yüreğinde ise hem evladının, hem de torunlarının sevgisini taşımaya devam eder.
Annelerin de bir annesi ve babası vardır. Bir gün gelir, emri hak vâki olur, onlardan birisini veya her ikisini de kaybederler. Bu defa da onların acısı yüreklerine çöker. Yaşları kaç olursa olsun, onlar da anne babalarının çocuklarıdır. Onları kaybettikleri zaman kendilerini yetim ve öksüz hissederler. Kalplerindeki hüzün, yüreklerindeki hasretlik yükü artar. Ondan sonra da ömür boyu bu yükleri taşımaya devam ederler.
Zaten ömür dediğiniz de ne ki? Bu kadar telaş içinde bir su gibi akıp gider. Bir de bakmışsınız, anneler de yolun sonuna gelmiş, artık taşıma işleri son bulmuştur. Yüklerini dünya hanında bırakırlar, emaneti sahibine teslim ederek ebedî âleme doğru yola çıkarlar.

Anneler evlatlarını önce karnında, sonra kucağında, sonra sırtında ve daha sonra da kalbinde taşırken, evlatlar annelerini bir defaya mahsus olmak üzere omzunda taşır.
O da kısmet olursa. ..

A N N E L E R G Ü N Ü

2008-05-09T06:10:00.000-07:00

Anne...
Fedakârlığın, merhametin, muhabbetin adı. Anne, çilenin,cefanın, acının timsali... Anne, aynı zamanda rahmete, mağfirete ve ordan öte de cennete giden yolun teşrifatçısı, şefaatçisi...
Anne ki, ayaklarının altında bir cennet serili. Oraya girmek için o ayakları öpmek, o ayakların ayağının tozu olmak, üzerinde geçtiği yolu olmak bile ne kadar ucuzdur.

Ammmaaaaa anne de anne olacak haaa. Annelik şerefini, faziletini, iffetini ve hakkını yerine getirecek.
Bütün anneleri tenzih ederek söylüyorum, ahlâksızlığı yaygınlaştıran, başkalarının eğlence ve istismar aracı haline gelen, Hak'kın hatırını hoş tutmayan, çocuğuna kötü örnek olan, ahiretini dünyasına feda eden anneler için de aynı şeyi söylemek mümkün değildir. Ölçümüz, Cenab-ı Hak'kın rızasını kazanacak yolda olmak ölçüsüdür. "Hak'kın hatırı âlidir, hiçbir hatıra feda edilmez" hakikatidir. Son şablon ise, "Hak'ka itaat olmayan yerde mahlukata itaat edilmez."

Tekrar söylüyorum, bizim annelerimiz böyle süfli hallerden uzaktır.Onları tenzih ediyorum. Bizim annelerimiz, ayağının alltında cennet olan annelerdir. Onlar vatan, millet ve din için mehmedçik yetiştiren, onları hak yolunda kurban eden fedakârlardır.

Özellikle şehid annelerini kendi annemiz kabul ediyor, bizden küçük de olsalar ellerinden öpüyoruz. Onların acısını da, gururunu da paylaşmak istiyoruz.
Anneler gününüz kutlu olsun diyor, çocuklarımızın annelerini de sevgi ve saygı ile bir kez daha tebrik ediyorum.
Allah bütün anneleri evlatlarına ve eşlerine bağışlasın......Özellikle evlât acısı göstermesin....

Şimdi bir anne şiiri

ANNEM OLSAYDI

Annem olsaydı hiç kimse, yetim demezdi bana

Arkamdan acıyarak bakmazlardı kadınlar

Annem olsaydı, ben de koşardım kollarına,

Ruhuma korku hüzün, veremezdi akşamlar

Annem olsaydı hiçbir dert üzemezdi gönlümü,

Her mevsim gül açardı, kalbimin bahçesinde.

Güneş gibi ısıtırdı yüreğimi kış günü,

Hep teselli bulurdum “yavrum” diyen sesinde

Annem olsaydı kalkar oynardı düğünümde,

Saygı ile öperdim yumuşacık elini,

Ne kadar sevinirdi benim mutlu günümde,

Eve adım atınca anneciğimin gelini.

SİZ HİÇ BAHARLA SOHBET ETTİNİZ Mİ?

2008-05-03T09:06:00.000-07:00

Siz hiç baharın yeşil gözleri ile göz göze gelip, onunla muhabbet ettiniz mi? Onun nereden gelip nereye gittiğini ne için her sene arzımıza uğradığını merak ettiniz mi hiç? Mevsimler katarının çiçekli vagonu olan baharın, canlıların erzak ve iaşesi olan bu kadar nimetleri, hangi istasyonda, kimin ambarında yüklendiğini kendisine sordunuz mu?

Siz baharda çiçeklerle açıp, sularla aktınız mı hiç? Başakların başını okşayan rüzgarların müşfik elini kendi yüzünüzde hissedip, fısıltılarına kulak verdiniz mi? Kuşların cıvıltılı sohbetlerine katılıp, hiç durmadan bir birlerine neler anlattıklarını anlamaya çalıştınız mı? Kelebeklerin ipek kanatlarına bu kadar sanatların nasıl sığdırıldığını hayret ve kendilerine sordunuz mu hiç? Çatınıza yuva kuran leyleklerin “lak lak” değil de “Hak Hak “ diye yaptıkları tesbihata ortak oldunuz mu?

Nisan yağmurlarının rahmet damlalarıyla ıslanırken, her damlanın bir melek tarafından indirildiğini müşahade ettiniz mi? Böyle itina ve intizamla indirilmese, acaba insanın başına nasıl felaketler yağdıracağını düşünerek, her damla için bin kere şükrettiniz mi?
İsterseniz gelin bu soruların bazılarını baharın kendisine soralım. Bakalım bizimle neler konuşacak, bize neler anlatacak.
- Ey gül yüzlü,çiçek bakışlı, sıcak kalpli bahar! Her sene Soğuk karların altında, çamurlu toprak içinde güzel başını çıkarıp tatlı gülücüklerle bize selam vermenin hikmeti nedir acaba? Nereden gelip, nereye gidiyorsun, kimin emri ile hareket ediyorsun?
- Sevgili insan, benim vazifem, Cemil-i Zülcelal'in cemaline ayna olmak, O'nun güzelliklerini kâinata ilan etmektir. Ben bir hizmetkârım, bir memuruyum. Ücretim ise, sizlerin bakışları, beni beğenip bana bakarak mutlu olmanızdır. Evet ben güzelim ama güzelliğim çiçeğimden, yaprağımdan, kokumdan değil, bütün güzelliklerin sahibi ve yaratıcısı olan Rabbimin Cemîl isminden gelmektedir. Yoksa, hava, toprak ve su gibi unsurlardan meydana gelen basit hücrelerimin ne ehemmiyeti olabilir ki?

Ben, kâinatın Hâlıkından size gönderilen bir mektubum. Bu mektubu yazan ve size gönderen Mektub-u Samedani Sahibi adına sizlere hitap ediyorum. Çiçeklerimin desenlerini, güllerimin yapraklarını iman hikmet gözü ile okuyun. Sizlere benden çok daha muazzam ve mükemmel olan Cennet baharının müjdelerini getiriyorum. Beni can kulağı ile dinleyin, hikmet gözü ile okuyun, istifade edin....
Ben, gelecekte yaşanacak olan büyük haşrin küçük bir misâliyim. Kış boyunca toprak altında saklanan çekirdek ve tohumcuklarım, birkaç günde nasıl topraktan başını çıkartıp yeryüzünü yeşile boyadıysa, mahşer günü de cesetler böyle diriltilip mahşer meydanını dolduracaktır. Daha düne kadar hiç ortalıkta görünmeyen çiçekler ve böcekler, bugün gözlerinizin önünde, başlarınızın üstünde size merhaba diyor.

Ve daha neler neler söyleyecektir. Bizlerle ne hoş sohbetler edecektir. Yunus Emre bir sarı çiçekle konuşurken, neler neler işitiyor, ne kadar duygulu anlar yaşıyor, ne kadar lezzet alıyor. Bahar da bizi lezzet, hikmet ve muhabbet sofrasına davet ediyor.....Buyrun icabet edelim.

1 M A Y I S

2008-05-01T00:39:00.000-07:00

İŞÇİ BAYRAMI

Her gün özeldir. Çünkü her gün bir defa yaşanır. Dünyanın dönüşünü geriye çevirmek ve filmi hayat filmini geri sarmak mümün olmadığına göre, aynı zamanı bir daha yaşamak gibi bir durum söz konusu olamaz. Tıpkı düzenli akan bir nehirdeki su zerreleri gibi, zaman da akıp gidiyor, aynı zerreler bir noktada bir defa geçiyor. Bazı günlere özel anlamlar yüklemek, o gün yaşanmış öneml olayları hatırlamak ve hatıraları yaşatmak içindir. Bayramlar, kutlamalar, anma günleri onun için tekrarlanır.

Bayramlard böyle maskeli yüzlere rastlamak mümkün değildir. Ellerde taş ve sopalar değil,çiçek ve şekerlemeler bulunur. Bunların ne maksatla kutlama yaptıkları ise hallerinden belli olmuyor mu?

Bayramlarda böye manzaralar görmek mümkün değildir. Şu yüzdeki ifade, buraya bayram için değil, kin ve öfke kusmak için gelindiğini göstermektedir.

İşte bayram böyle kutlanır. Eller sevgi ile kenetlenir, yürekler bir, sevinçler bir, amaçlar bir olur. Bizim bayramlarımız böyle olur.

1 Mayıs da böyle özel günlerden birisidir. İşçilerin çalışma şartlarının iyileştirilmesi ve özlük haklarının verilmesi için başlattıkları mücadelenin başlangıç noktası olarak kabul edilip kutlanmaktadır. Amaç, emeğin sömürülmesini önlemek, sermayeye karşı emeğin hakkını savunmaktır. Dünyada da bu amaçla kutlamalar yapılır, çeşitli etkinlikler düzenlenir. Ne var ki, bir amaca ulaşmak için seçilen yol yanlışsa, gidilen hedef de amacın çok uzağında kalır.
Emeğin hakkını vermek için öncelikle emeğin kutsal oluğuna, insanın yüksek bir şeref ve haysiyet sahibi olduğuna inanmak gerekir. Materyalist düşünce tarzıyla, insanı bir hayvan olarak gören zihniyetle, emeğe hak ettiği değeri vermek mümkün değildir. Batılı filizofların insanı tarifine bir bakın, insanı nasıl tarif ediyorlar?
Kimsisi, " İnsan düşünen bir hayvandır" diyor. Kimisi, "İnsan konuşan hayvandır" derken bazıları da "insan sosyal bir hayvan, insan medeniyetler kuran bir hayvan" şeklinde tanınmlar getirirler. Hangi cepheden bakarlarsa, mutlaka insan hayvanın değişik bir versiyonu olarak görürler. Böyle gördükten sonra da, insana ancak hayvanlara verilen değerin biraz üzerinde bir makam verirler. Onu da kendi rızaları ile vermezler. Ancak bir araya gelenlerin örgütlenmesi ile ortaya koydukları güç karşısında vermek zorunda kalırlar. "Hak verilmez alınır" zorlaması da bu zihniyetten kaynaklanır.
İslamiyetin insana bakış açısı ise, son derece mükemmel ve mübarek bir varlık olduğunu ortaya koyar. İslam'a göre insan, " eşref-i mahlukattır". Arzın halifesidir. Cenab-ı Hakkın muhatabıdır. Cennete layık bir istidatla yaratılmıştır. İnsan hakları çok mübarek ve müstesna bir yer tutar. Haksızlık, zulüm, kötü muamele, şiddetle yasaklanmıştır. İnsan emeği çok kutsaldır. Başta İslâm'ın Peygamberi (s.a.v.) olmak üzere, bütün İslam idarecileri insan emeğine büyük değer vermişlerdir. "İşçinin alnının teri kurumadan emeğinin karşılığını verin" diyen Allah'ın Resülüdür. İslam medeniyetinde ve özellikle Türklerde çalışanlar her zaman saygı görmüş, emeklerinin karşılığını da almışlardır.
Batılılarda ise, insanlar haklarını elde etmek için büyük mücadeleler vermişler, çok kanlar dökülmüş, çok acıları çekilmiştir. Haklar hiç bir zaman egemen güçlerin rızası ile verilmemiş, ancak çalışanların güç birliği yapması sonucu zorla elde edilmiştir. Çünkü onların gözünde hayat bir mücadeledir. Kuvvet hakta değil, hak kuvvettedir. Yani kim güçlü ise o haklı kabul edilirl.Güçlü olan bu mücadeleyi kazanır, yoluna devam eder. İslamda ise, hayat bir dayanışmadır. Bir yardımlaşmadır. Herkes kendi beceri ve yeteneğine göre bir iş yapar, başkalarını ihtiyacını karşılarken kazandıkları ile de kendi ihtiyaçlarını giderir. Böylece hayat bir yaradımlaşla içinde, huzur ve ahenkle devam eder.
Bu gün 1 Mayıs. İsmi de "İŞÇİ BAYRAMI". Yani çalışanlar bugün bayram yapacaklar. Bayram,sevincin, coşkunun,barışın ve bir çok güzelliklerin paylaşıldığı bir gündür. Ama sözde 1 Mayıs Bayramı yaklaştıkça, insanların için bir korku sarıyor. Günler öncesinde, tedbirler alınarak kötü olayların önüne geçilmeye çalışılıyor. Gerek işçi kesiminde, gerekse devlet kesiminde tam bir teyakkuz içinde endişeli bir bekleyiş başlıyor. Halk huzursuz oluyor. Yollar kesiliyor, okullar tatil ediliyor, işyerleri kepenk kapatıyor. Geçmişte yaşanan acı olaylar, çıkan çatışmalar, dökülen kanlar akla geliyor. "Bayram" adını tam tersi çağrışımlar olan çatışma, kargaşa, huzursuzluk, acı ve gözyaşı beklentisi içine giriliyor. Sinirler geriliyor. İnsanlar o gün sokağa çıkmaktan korkuyor. Sözde bayram kutlamak için meydanlara çıkanların da, bir elin karanfil, öteki elinde sopa veya silah bulunuyor.
1 Mayıs işçilerin bayramı olarak kutlanmalı ama, gerçekten "BAYRAM" olarak kutlanmalıdır. Meydan nutuklarında savaştan, kavgadan, kin ve intikam yeminlerinden değil, sevgiden, barıştan, kardeşlikten bahsedilmelidir. Devlete meydan okuyarak meydanları zaptetmek, güç ve gövde gösterisi yapmak, bir yerlere gözdağı vermek için bayram yapılmaz. Yapılsa sa buna BAYRAM denmez.
Gelin güzellikleri ve mutlulukları paylaşmak için bayramlar yapalım. O zaman mutluluklar da artar, huzur ve güven de artar. O zaman bayramlar bayram olur.

B A H A R

2008-04-11T13:00:00.000-07:00

DEMET DEMET

İlkbahar gelince bak yeryüzüne,
Çiçekle bezenir kır demet demet.
Gaflet perdesini çekme gözüne,
İbret gözüyle bak, gör demet demet.

Kuru dal başında açar çiçekler,
Kopar yavaş yavaş, sar demet demet,
Güllerin yüzünden gülümser renkler,
Beyaz, sarı, yeşil, mor demet demet.

Ağaçlar zikreder kendi diliyle,
Kucağında meyve var demet demet.
Uzatır insana dalın eliyle,
Elma, armut, nar demet demet.

Katran ağacında nur çiçekleri,
Bismillah diyerek der demet demet.
Muhabbet eliyle sar çiçekleri,
Dostlara hediye ver demet demet.

Kur'an bahçesinde dikensiz güller,
Her bir yaprağında nur demet demet
Nur derer Kur'anı okuyan diller
Gönül vazosuna kor demet demet.

CUMANIZ MÜBAREK OLSUN

2008-04-03T22:46:00.000-07:00

"DUA, DUA ELLER KARINCALANMIŞ"

"Deki; Eğer duanız olmasa Rabbimin katında ne ehemmiyetiniz var."
(Furkan suresi 77.Ayet)

"Rabbimiz buyurduki: Bana dua edin size cevap vereyim."
(Mü'min suresi 60. Ayet)

RİSALE-İ NUR'DAN DUALAR
Allah'ım! "Bismillahirrah manirrahim"in sırları hürmetine alemlere rahmet olarak gönderdiğin zata, onun bütün Al ve Sahabilerine, Senin rahmetine ve onun şanına yakışır şekilde salât ve selâm eyle. Bize de, Senden başka hiçbir mahlukun merhametine ihtiyaç bırakmayacak bir merhamet ve şefkatle rahmet et. AMİN. (14.Lema'dan)
Allah'ım! Risalet semasının güneşi ve nübüvvet burcunun ayına, hidayet yıldızları olan al ve ashabına salât ve selâm et. Bize ve erkek, kadın mü'minlere rahmet et. Amin. .(11.Söz'den)

Allah'ım! Senin rahmetine ve onun hürmetine nasıl yaraşırsa, ona ve âline öylece sâlat ve selâm et. Amin. (12.Söz'den)

DUANIZ MAKBUL, CUMANIZ MÜBAREK OLSUN

EN KÂRLI TİCARET

2008-03-28T12:19:00.000-07:00

İBADET

İnsanı Rabbine muhatap eder,

Mahbup ile muhabbettir ibadet.

İnsan kul olmanın zevkine erer,

Mutluluktur, saadettir ibadet.

İbadet insanı insan ediyor,

Hem de köleleri sultan ediyor,

İnsana cenneti ihsan ediyor,

En kârlı bir ticarettir ibadet.

Aczini anlayan dağlar ve taşlar,

“Sübhanallah” diye tesbihe başlar,

Sadece rükuda eğilir başlar,

En şahane hürriyettir ibadet.

Yer yarılsa, gökkubbe de çatlasa,

Küre-i arz bomba olup patlasa,

Hiç irkilmez bir kalp, imanı varsa,

Metanettir, cesarettir ibadet.

İbadetle dikenler hep gül olur,

Sarp kayalar, yalçın dağlar yol olur,

Hak’ka kul olmayan kula kul olur,

Bir şereftir, haysiyettir ibadet.

Tacirler ticaret yaparlar, bir şeyler alıp satarlar. Bu işleri yapmakta amaç, kâr elde etmek, iyi bir kazanç sağlamaktır. Akıllı tâcir, elindeki sermayeyi iyi değerlendirip en bol kazancı elde eden tâcirdir.
Her insan, bu dünya pazarında alış veriş yapan bir tacirdir.Dünyaya gelirken eline belli miktarda bir sermaye verilmiş, onunla dünya pazarına gönderilmiştir. Orada kazandıkları ile de ahiret yurdundaki rızkını temin etmiş olacaktır. Çünkü ahirette ayrıca bir pazar ve alış veriş olmayacaktır. Ömür sermayesi bu dünyada için verilmiş, bu dünyada iyi bir ticaret yaparak güzel kazanç elde edenlerin ömür sermayesi, ahirette ebedi ve sermedi bir ömre dönüşecektir.
Ömür sermayesini gaflet ve dalalet pazarlarında çar çur edip ahirete müflis bir tüccar olarak dönecekler, akılsızlıklarının cezasını çekecekler, çok uzun ve zorlu bir yolculukta yayan ve perişan olcaklardır.
Ticarette kazanmanın birinci esası, dürüst davranmaktır. İyi bir tacirin sözüne güvenilir.Aldığı malın bedelini zamanında ödeyen, işine hile katmayan, kimseyi aldatmayan tüccar, hem çevresinde sevilir sayılır, hem de bol kazanç elde eder. Biz de ömür sermayesi ile dünya pazarına inerken, bize bu sermayeyi veren ZAT'A bir söz vermiştik. "BEN SİZİN RABBİNİZ DEĞİL MİYİM" Dediği zaman, " EVET YARABBİ, SEN BİZİM RABBİMİZSİN, BİZ DE SENİN ÂCİZ KULLARINIZ" demiştik. Kul olmak, kuru kuruya olmaz. Kul, ibadet ederek kul olduğunu ispatlar. Yoksa, kendisine verilen sermayeyi kötü bir mirasyedi gibi haram yollarda tüketir, ibadet gibi bir insanlık borcunu ödemezse, hem hain damgasını yer, hem her işinde zarar eder, sonra da en büyük cezayı hak eder.
İbadet, en kazançlı bir ticarettir. İnsan ibader ederken ömür sermayesinin bir kaç dakikasını verir ama, karşılığında milyonlarca dakikalık bir ömür kazanır. Ebedi saadetin ebedi huzuru da içinde kalan kalp ve gönüller, ebedi hazinelerle dolarş taşar.
Herkse dünya pazarında hayırlı alış verişler diliyorum, ebedi saadet ve selamat sermayesi ile ahiret yurduna dönmenizi diliyorum.

HERKES PADİŞAH OLMALI

2008-03-25T06:48:00.000-07:00

Bazıları bu başlığı görünce " haydaaa, bu da nereden çıktı" diyebilir. Öyle ya saltanat kaldırılalı 85 yıl olmuş, güzel bir cumhuriyetimiz, iyi kötü bir demokrasimiz var. Nasıl padişah olunacak?
Evet dostlar, ben de zaten tek kişi padişah olsun demiyorum. Herkes bir padişah kadar söz ve karar sahibi olursa, teb'a olacak kimse kalmaz. O zaman hiç kimse keyfi uygulamalarla başkasının hakkını gasp edip özgürlüklerini elinden alamaz. Herkes yetki sahibi olduğu için, kimse kimseyi ezemez. Herkesin mal ve can güvenliği, hak ve hukuku, güven altına alınmış olur.
Herkesin Padişah olması demek, herkesin yönetime ortak olması demektir. Bir tek akılla değil, milyonlarca akılla düşünmek demektir. Bir insan dahi de olsa, ortak akıl ondan daha üstündür. Hani klasik bir söz vardır: "Akllı insan kendi aklını kullanandır, daha akıllı insan ise, başkalarının da akıllarından istifade edendir."
İşte, herkesin padişah olduğu, eşit söz ve karar sahibi olduğu sisteme, DEMOKRASİ diyoruz. Sadece gerçek demokrasilerde herkes padişahtır. Kimse teb'a değildir. O zaman hem toplumsal barış sağlanır, hem sınıf farkları ortadan kalkar. Hem de ortak akıl ürünü olan bilimsel ve teknik alanda büyük gelişmeler ortaya çıkar.
Bu düzene de karşı çıkıp itiraz edenler çıkacaktır. " sen ağa ben ağa, ineği kim sağa" diyenler olacaktır. "İşte o zaman, her ağa kendi ineğini sağa" demek gerekecektir.
Bu duygu ve düşüncelerle, herkesi padişah olmaya davet ediyorum. Saltanatınız daim olsun sultanların.

K O R K U

2008-03-07T06:43:00.000-08:00

KORKULARDAN KURTULMAK
Korku, insanı ürperten bir kaygı olmasına rağmen, bazen de istenen ve aranan bir duygudur. Yerinde ve yeteri kadar korkuya sahip olan bir insan, kendini daha güvende hisseder. Korku, tedbirin, dikkatin, sorumluluğun vesilesidir. Korkuyu iyi yönetemeyenler, hayatın korunması için verilmiş olan bu duyguyla hayatını zehir edebilirler. Bir ilacın dozu iyi ayarlanmazsa fayda yerine zarar verdiği gibi, korku ayarını tutturamayanlar da bundan büyük zararlar görebilirler.
Neden ve ne kadar korkmalıyız? Bu soruya doğru cevap vermek, korkuyu iyi yönetmenin en büyük güvencesidir. Korkunun kaynağı, cehalettir. İnsan en çok bilmediklerinden korkar. Zifiri karanlık bir yolda, elinizde hiçbir ışık kaynağı olmadan uzun bir yolculuğa çıktığınız düşünün. Attığınız her adımda bir uçuruma yuvarlanma, başınızı bir yerlere çarpma, veya bir düşüp kolunuzu bacağınızı kırma endişesi taşırsınız. Mahiyeti belirsiz, gücünün sınırları bilinmeyen, nerede ve ne zaman geleceği belli olmayan musibetler, insan ruhundaki korku duysunu hep canlı tutar. Bu duygu, evham endişe ile tahrik edildikçe, paranoya halini alır ve hayatı bir azaba çevirir. Öyle insanlar, arkalarında duydukları ayak sesini kendilerini kovalayan eli silahlı bir katil zannederler ve durmadan kaçarlar. Halbu ki, durup da “bu sesler nedir” diye geriye doğru bakacak olsalar, peşlerinde sevimli bir kuzunun koşmakta olduğunu göreceklerdir.
Herkes kendi ruhunu şöyle bir yoklasa, her köşesinde bir korkunun çöreklendiğini görecektir. Bazı insanlar kalp krizi geçirmekten korkarlar, bazıları kansere yakalanmaktan. Kimisi yolda yürürken kendisine bir aracın çarpmasından endişe eder, kimisi başına göktaşı düşmesinden korkar. Ormanda yürürken bir yırtıcı hayvanın saldırısına uğramaktan korkanlar olduğu gibi, bir fare veya kurbağadan korkanlar da vardır. Kimi de sineğin ısırmasından korkar, ejderhanın ağzında doğru koşar.

Bir araç içinde yolculuk yaparken, aracın durumuna ve sürücünün ehliyetine göre korku veya güven duygusu taşırız. Araç ne kadar sağlam, sürücüsü ne kadar tecrübeli ve maharetli ise, yolculuğumuz o kadar huzur ve güven içinde geçer. Kaptanı olmayan, rotası belirsiz, pusulası bozuk bir tekneye binmek zorunda kalsak, korku içinde titreyerek yolculuk yaparız. Hayatımız da, dünya denilen gemi ile yapılan bir yolculuktur. Gemimizin sağlamlığından ve başıboş olmadığından ne kadar emin olursak, yolculuğumuz da o kadar huzur içinde devam edecektir.
Bu kadar büyük bir geminin, bu kadar büyük bir denizde bu kadar hızla hareket etmesini tesadüfe bağlar, gemimizin kaptansız, denizimizin sahipsiz olduğunu kabul edersek, her saniye korku içinde titremek zorunda kalırız. Gök gürlese yüreğimiz ağzımıza gelir, ufak bir deprem olsa hemen dehşete kapılırız. Uzayda bir gezegen dünyamıza yaklaşsa, “acaba bize çarpar mı” diye endişe ederiz. Halbu ki, kürelerin de, zerrelerin de Cenab-ı Hak’kın emri ve iradesi ile hareket ettiğini, O izin vermedikten sonra depremlerin, yıldırımların, tufanların ve en dehşetli dalgaların kılımıza bile zarar veremeyeceğini bilsek, bütün bu olayları hayret ve hayranlık içinde seyreder, en ufak bir korku ve endişeye mahal olmadığını anlarız.
Korku, insanî bir duygudur. İnsan elbette bazı şeylerden korkar. Ama nelerden ve ne kadar korkulması gerektiğini bilmek gerekir. Bir insanın korkusuzluğunu ispatlamak için hayatını tehlikeye atması da, doğru bir davranış değildir. Buna cesaret değil, cehalet denir. Cahil insan neden ve ne derece korkması gerektiğini tayin edemez. İnsan nefsinin şerrinden, şeytanın şerrinden, günahların şerrinden ve diğer şerlilerin şerrinden korkar da Rahman ve Rahim olan Allah’a sığınırsa, her türlü korkudan emin olur.
Bediüzzaman Hazretleri’nin şu tespit ve tavsiyesini, korku konusunda kılavuz edinirsek, yersiz korkulardan kurtuluruz: “ Her hakikî hasenat gibi cesaretin dahi menbaı, îmândır, ubûdiyettir. Her seyyiat gibi cebânetin (korkaklığın) dahi menbaı, dalâlettir. Evet, tam münevverül kalb bir âbidi, küre-i arz bomba olup patlasa, ihtimaldir ki, onu korkutmaz.”

BUGÜN 28 ŞUBAT

2008-02-27T22:37:00.000-08:00

Tarihimizde önemli kilometre taşları mahiyetinde dönüm noktaları vardır. Bunların bazıları BAYRAM, bazıları da MATEM günü olarak anılır. 23 NİSAN geldiğinde, çocukların ağzından " bugün 23 Nisan, neşe doluyor insan" mısraları dökülür. 10 Kasımlarlar ise bazı insanların gözünden yaşlar dökülür. 29 EKİM, 30 AĞUSTOS, 12 EYLÜL, 12 MART, 27 MAYIS gibi tarihler de tarihimizin unutulmaz sayfaları arasındadır.
Unutulmaz tarihlerden birisi de, 28 ŞUBAT tarihidir. Ne yazık ki, gençlerimzin büyük çoğunluğu bu tarihin milletimiz için neler ifade ettiğinden habersizdir. Yakın tarihimizi yakından ilgilendiren 28 ŞUBAT, demokrasi ve insan hakları açısından nelere mal olduğunu, bu sürecin mağdurları çok iyi biliyorlar. Tankların demokrasiye BALANS AYARI yapması, askerilerin sivillere irtica brifingleri vermesi ve "tarafsız" hakimlerin ve savcıların bu brifingleri dinlemeye koşması, bazı askerlerin başbakana ve bakanlara hakaret içeren sözler söylemesi, basında "andıçlama" diye bir terimin tarihe geçmesi, "post modern darbe" sözcüğünün literatüre girmesi, hep 28 ŞUBAT'ın yeni ürünleri olarak tarihe geçmiştir.
Fadime Şahin- Ali Kalkancı senaryoları, Müslüm Gündüz komedileri, Hizbullah vahşetleri, yine bu sürecin akıllarda kalan karanlık tablolarıdır.
Gençlerimiz, başlarını biraz olsun futbol sahalarından, oyun salonlarından ve internet cafelerden kaldırıp yakın tarihin sisli sayfalarına bakacak olurlarsa, bugünlere nasıl geldiğimizi ve neden hâla burada bulunduğumuzu daha iyi anlayacaklardır.
Nerede "aklı hür, irfanı hür, vicdanı hür nesiller?"

BAYRAMINIZ MÜBAREK OLSUN

2008-02-22T00:30:00.000-08:00

BUGÜN BAYRAM

Muhterem dostların, "bu bayram da nereden çıktı" demeyin. Allah Resulü, öyle diyor. O diyorsa, mutlaka doğrudur. Öyleyse bugün bayramdır.

"Ey iman edenler! Cuma günü namaz için çağrı yapıldığı zaman, hemen Allah'ın zikrine koşun ve alışverişi bırakın. Eğer bilirseniz bu, sizin için daha hayırlıdır. (cuma suresi,9)
"Cuma, dünyada ve ahirette mü'minlerin bayramıdır" ( Hadis-i Şerif)

Cenab-ı Hak "bu sizin için daha hayırlıdır" buyuruyorsa, Allah'ın Resulü; "cuma mü'minlerin bayramıdır" diyorsa, bundan büyük müjde mi olur? Elbette bugün sevinmek, coşmak ve sevinçle huzura koşmak gerekir. Ne mutlu bize ki, Rabbim müsümanlara her hafta bir bayram hediye etmiştir. Hatta bu bayramın feyzini ve bereketini bir bafta boyunca muhafaza edenler için hergün bir cuma sevinci, dolayısiyle hergün bir bayram yaşamak mümkündür.
Gerçi "deliye gergün bayram" diye bir söz vardır ama, Allah ve Peygamber aşkı ile her gün bayram yapacak kadar coşmak, "Hak'kın delisi" olmak herkese nasip olmayacak kadar yüksek bir duygudur.
Keşke hergünümüz bir bayram sevinci, coşkusu, rahmeti ve bereketi ile geçse de, bize de deli deseler. Böyle deliliği, canımıza minnet biliriz.
Bu duygularla cumanızı tebrik ediyor, her gününüzün bayram olmasını diliyorum.

BAŞÖRTÜSÜ VE LAİKLİK

2008-02-15T04:58:00.000-08:00

ÖRDEK ALİ VE BAŞÖRTÜSÜ
Mahallenin kabadayısı olan, Ali isminde gaddar bir adam vardır. Lakabı ise, “Ördek Ali”dir. Ama adam kendisine ördek denilmesinden son derece rahatsız olmaktadır. Onun için yanında ördek anlamına gelecek bir kelime kullanılmasına bile tahammülü yoktur.
Birkaç arkadaş sohbet edip havadan sudan konuşurken, bir tanesi başını havaya kaldırır, “ bugün hava bulutlu” der. O sırada yanlarında geçmekte olan Ördek Ali, hemen döner ve adamın suratına yumruğu indirir. Neye uğradığını şaşıran adam mendili ile yüzünden akan kanları silerken, Ördek Ali öfkeyle bağırmaya başlar:
-Demek bana ördek Ali diyorsun ha!
Orada bulunanlar da şaşkındır. Adamın ağzından ördek diye bir kelime çıkmamıştır. Herkes ne olup bittiğini anlamaya çalışırken, Ördek Ali bağırmaya devam etmektedir:
- Bugün hava bulutluymuş. Hava bulutlu olunca ne olacak? Biraz sonra yağmur yağacak. Yağmur yağınca ne olacak? Şuradaki çukurlara su dolacak, göletler oluşacak. Göletler oluşunca ne olacak? O sularda ördekler yüzecek. Bu şekilde bana ördek dediğini anlamayacak kadar aptal mıyım ben?
Şimdi bu hikâyeyi niye anlattım ben?
Başörtüsü özgürlüğüne karşı çıkanların yazdıklarına ve söylediklerine bakınca, gösterilen tepkilerin Ördek Ali alınganlığından daha fazla olduğunu görüyorum. TBMM si, bir anayasa değişikliği yapıyor ve yasalarda olmayan fakat fiilen uygulanan bir yasağı kaldırmaya çalışıyor. Amaç, başı örtülü olanların da okuma haklarını iade etmek. Bir hak mağduriyetini önlemek. Binlerce masum ve mağdur insanın acısını dindirmek. Ama Ördek Ali’ler bunun laikliği kuşatmak için yapılan bir manevra olduğunu hemen fark ediyorlar. Bu şekilde cumhuriyetin içinin boşaltılmak istendiğini de şıp diye anlıyorlar.
“ Başörtülülerin de bu memleketin okullarında okuma hakları vardır” diyorsunuz, onlar “Laiklik elden gidiyor” diye bağırıyorlar. Siz bunun bir demokratik hak olduğunu, başı açıkların bu haktan yararlandığı gibi başı kapalı olanları da yararlanması gerektiğini söylüyorsunuz, onlar “ laikliğin altını oyuluyor” diye çığlık atıyorlar. Siz özgürlükler arttıkça demokrasi ve cumhuriyetin güçleneceğini söylüyorsunuz, onlar “cumhuriyet kazanımlarını geri alamazsınız” diye yaygara yapıyorlar.
Başını örtenlerin amacı, kendi inanç, düşünce ve hayat tarzlarını muhafaza ederek okumak, eğitim almak, kendilerini geliştirmek, ekonomik ve sosyal hayatın içinde yer almak, topluma ve kendilerine daha faydalı olmaktan başka bir şey değildir. Ama Ördek Ali’ler, özgürlüğe açılan her kapıyı kapatmak amacında oldukları için her açılımı cumhuriyet ve laiklik endişesi ile önlemeye çalışıyorlar.
Tamamen bir temel hak ve özgürlük konusu olan başörtüsüne bu kadar önyargı ile yaklaşmak, ne çağdaşlığa, ne bilimselliğe, ne de demokrasi ve cumhuriyet anlayışına yakışan bir davranış değildir. Yeri geldiğinde Mevlâna’yı, Yunus Emre’yi, Hacı Bektaşî Veli’yi referans alanlar, hoşgörüden, barıştan, kardeşlikten bahsedenler, işlerine gelmeyince kendileri gibi düşünmeyenleri yanlarında görmeye bile tahammül edemiyorlar.
Hani bir zamanlar bir köşe yazarının her gün sorduğu bir soru vardı: “ Ne zaman adam oluruz?” diye sorar, sonra da her gün için bir cevap verirdi.
Bugün de, “birlik ve beraberliği, barış ve kardeşliği ne zaman tesis ederiz?” diye bir soru sorulsa, buna karşı da “ Ördek Ali alınganlığını terk ettiğimiz zaman” diye cevap verebiliriz.

MÜTHİŞ BİR DERDİME MÜŞFİK BİR İLAÇ

2008-02-06T06:29:00.000-08:00

ÖLÜMÜ SEVİYORUM

Şu geniş ve aydınlık dünyadan göçüp, dar ve karanlık bir çukura girmek, orada yılanlara çıyanlara yem olmak duygusu yüreğimi ürpertiyor. Evimi barkımı, annemi, babamı, çoluk çocuğumu ve tüm sevdiklerimi bırakıp gitmek, bir daha görüşmemek üzere onlardan ayrılmak, kalbimi sızlatıyor. Dünyada rahat ve huzur içine yaşamak için ne kadar çok emek harcamış, ne zorluklara katlanmıştım. İçinde oturduğum evin temellerinde alnımım terleri vardı. Evime aldığın her eşya, hayatımı kolaylaştırıp rahatımı artırdığı için büyük bir değer taşıyordu. Konforlu koltukları, yumuşak yatakları, parlak avizeleri terk edip, dar ve karanlık bir çukura girmek, orada çürüyüp gitmek düşüncesi, insanı dehşete düşürüyor doğrusu.
Evet, insan ölüme bu gözle bakarsa, hayattan zevk alması mümkün değildir. Bir idam mahkumunun infaz gününü beklediği gibi, her an ölümün kapıyı çalmasını korku içinde bekler durur. Bir ümit ışığı olsa, ölümden kurtulmak için az bir ihtimal dahi bulunsa, insan bunun için neler vermezdi ki? Lokman Hekim efsanesinde geçen “ölümsüzlük iksiri” gerçek olsaydı, herkes onu elde etmek için varını yoğunu harcamak isterdi. Çünkü hayattan daha değerli bir şey yoktur.
Bu kadar değerli olan hayatın elimizden ebediyen kaybolup gitmesini hiç birimiz istemeyiz. İnsanın en büyük korkusu, yok olup gitmek korkusudur. En büyük arzusu da, ebedî yaşama arzusudur. Öyleyse, bunun bir yolu yok mudur? “Vermeyi istemese, istemeyi vermezdi” . Her insan ebedi bir hayat istediğine göre, demek ki bize bu fâni hayatı tattıran, bâki olanını da verecektir.

Kalbim bu girdap içinde boğulurken, ruhum “ Şu ölüm denen derde bir çare yok mu, ben ölmek istemiyorum” diye feryat ederken, müthiş fakat müşfik bir sesle irkildim:

"Sizlere müjde!. Mevt; idam değil, hiçlik değil, fena değil, inkıraz değil, sönmek değil, firak-ı ebedî değil, adem değil, tesadüf değil, fâilsiz bir in'idam değil, belki bir Fâil-i Hakîm-i Rahîm tarafından bir terhistir; bir tebdil-i mekândır. Saadet-i Ebediye tarafına vatan-ı aslîlerine bir sevkiyattır. Yüzde doksan dokuz ahbabın mecmaı olan âlem-i berzaha bir visal kapısıdır."

Aman Allahım! Bu ne büyük bir müjde, bu büyük teselli kaynağı? “Ölmek istemiyorum” diye feryat eden ruhum, sâkin bir deniz gibi duruldu, aldığı dehşetten boğulmakta olan ruhum, kaygılardan ve korkulardan kurtuldu. Lokman Hekim’in kaybettiği ölümsüzlük iksirini bulmuştum. Artık ne kaybettiğim yakınlarıma yüreğim yanıyor, ne sahip olduğum evim barkım, malım mülküm için endişe ediyordum. “Kabirden öteye yol gitmez” sözü de geçerliliğini kaybetmişti . Çünkü az evvel işittiğim müjdenin devamında şöyle diyordu:

“ Ey insan! Bilir misin nereye gidiyorsun? Ve nereye sevk olunuyorsun? Dünyanın bin sene mes'ûdane hayatı, bir saat hayatına mukabil gelmiyen Cennet hayatının; ve o Cennet hayatının dahi bin senesi, bir saat rü'yet-i cemâline mukabil gelmeyen bir Cemîl-i Zülcelâl'in daire-i rahmetine ve mertebe-i huzuruna gidiyorsun.”
Anladım ki, ruhun ölümü diye bir şey yokmuş. Ölüm, beden denen elbisenin çıkartılarak ruhun daha özgür bir alanda yaşaması demekmiş. Yunus Emre de, “ Ölürse tenler ölür, canlar ölesi değil” derken, bu gerçeği ifade ediyormuş.
İşte o zaman ruhum da, kalbim de, gönlüm de, tam bir huzur içinde ölümü beklemeye başladı. Fâni hayatın aldatıcı güzelliklerinden çok daha güzel ve hayırlı olan ebedî hayat ülkesine gidebilmek için ölüm denen köprüden geçmek gerektiğini anlamıştım. İşte o andan itibaren ölümü sevmeye, hatta heyecanla bekleme başlamıştım. Hz. Mevlâna’nın ölüme niçin “Şeb-i Aruz” dediğini anlamıştım. Ölümü sevmek, ecel ile dost olmak ne güzel bir duyguydu.
RAHMET YAĞIYOR
Yine duman çöktü gönül dağına,
Sağanak halinde hasret yağıyor.
Tutuldum ayrılık fırtınasına,
Yufka yüreğime sıklet yağıyor.

Dertli âşıkların şiirlerinden,
Istıraplar hissedilir derinden,
İnleyen neylerin nağmelerinden,
Ayrılıklardan şikâyet yağıyor.

Fâni aşklar cüz'i bir lezzet verir,
Gelir bin mihnetle karşımda durur,
Bir üzüm yedirir, yüz tokat vurur,
Bir zevkin peşinden bin dert yağıyor.

Geçmiş zaman ölü, gelecek muhal,
Ne mâzi tad verir, ne de istikbâl,
Ruhuma sıkıntı veriyor bu hâl,
Düşüncelerime zulmet yağıyor.

Bir süre hayata bu gözle baktım,
Aldığım dehşetten çıldıracaktım,
İman gözlüğünü gözüme taktım,
Gördüm ki âleme rahmet yağıyor.

abdilyildirim26@hotmail.com

DEDEM DEDEM

2008-01-31T07:09:00.000-08:00

DEDELERİMİZ VARDI
Ak sakallı, nur yüzlü dedelerimiz vardı. Başlarında sarıkları, ellerinde tesbihleri, dudaklarında mırıl mırıl tesbihatları ile menkıbelerden çıkıp gelmiş evliyalara benzerlerdi. Cami avlusunda, köy odasında, dost meclisinde onlar konuşunca herkes susar, can kulağı ile onları dinlerdi. Gözlerinin feri az olsa da, sözlerinin tesiri fazla olurdu. Bir çoğu yeni yazı bilmez, Kur'an harfleri ile okur yazardı. "Aritmetik" dedikleri hesap işlerini de eskimez yazının rakamları ile yaparlardı. Bizim anlamadığımız işaretlerle sayıları "cem " ve "darp" ederler, kısa sürede doğru sonuca ulaşırlardı.
Dedelerimiz vardı, yılların çilesini sırtlarında taşıdıkları için olsa gerek, belleri bükük, kamburları çıkık olurdu. Ayakta iken ve yürürken, sanki rükûda imiş gibi görünürlerdi. Genellikle yürümekte zorluk çektikleri için yardımcı olarak hep bir baston taşırlardı. Kendileri baston yardımı ile ve güçlükle yürürlerdi ama, gençlerin doğru yollarda selametle yürümeleri için yol gösterirlerdi. Kendileri belki gözlükle bile okuyamazlardı ama, torunlarına Kur'an okumasını öğretirlerdi. Çocuklar konuşmaya başlarken "baba" dan önce "dede" demesini öğrendikleri gibi,ilk defa namaz surelerini ve duaları dedelerinden öğrenirlerdi. Onlar titrek sesleri ile Kur'an okurken ev halkı huşû içinde dinler, dualarına hep birlikte " amin" derlerdi.
Dedelerimiz vardı, tarlada, bağda bahçede gece gündüz çalışırlar, ömür boyu emek verirler fakat hiçbir zaman emekli olamazlardı. Sosyal güvenceleri, kanaat ve tevekkülden ibaretti. Hasbel kader bir devlet dairesinde çalışma fırsatı bulanlar olursa, ancak onlar "tekaüd" olurlar, üç aylıklarının büyük kısmını da çocuklarına ve torunlarına verirlerdi.
Camide ön saflar dedelerimize aitti. Arkasında babalarımız, onların arkasında da biz torunlar saf tutardık. Yıllar geçtikçe dedelerimiz ön safları teker teker terk ettiler, onların yerini babalarımız alırken, bizler de babalarımızın yerine geçtik. Bizler ön saflara yaklaştıkça, ak sakallı ve nur yüzlü dedelerimizin sayısı azaldı, babalarımız ise onların yerlerine geçtiler fakat yerlerini dolduramadılar. Kılık ve kıyafetleriyle olduğu gibi, söz ve sohbetlriyle de dedelerimize pek benzemiyorlardı.
Dedelerimiz Çanakkale'den, Sakarya'dan, Kocatepe'den bahsederlerdi. Bazıları yakasında İstiklal Madalyası taşırken, bazıları da bir kurşun izini veya bir şarapnel parçasından kalan yara izini vücutlatında şerefle taşırlardı. Babalarımız ise, 27 Mayıs ve 17 Eylül'den kalma hüzünleri yüreklerinde taşıdılar. Bizim kuşaktan bazıları da 12 Eylülden kalma işkence izleri ile, 28 Şubattan kalma fişlenme izleri taşıyorlar.
Dedelerimizi çoktan kaybettik. Çocuklarımızın dedelerini de birer birer yolcu ediyoruz. Camilerde kendimizi ön saflarda bulmaya başladık. Etrafımızda "dede" diyen çocuklar görmekteyiz. Bizim dedelerimiz, kılık kıyafetleriyle, inanç ve ibadetleriyle, hal ve hareketleriyle "menkıblerden çıkmış evliyalar gibiydi" demiştik. Bizim yaşantımıza şahid olan torunlarımız acaba bizi kimlere benzetecekler? "Dedelerimiz vardı" derken, hangi vasıflarımızla bizleri yâd edecekler?

2008-01-29T04:21:00.000-08:00

ORMAN KANUNLARI DAHA MI ÂDİL?

İnsanlar ne kadar da iki yüzlü oluyor. Çifte standartlar, sahte duruşlar, dürüst olmayan tavırlar, kısacası insana yakışmayan hal ve davranışlar, insancıklar tarafından sergilendikçe insan, insanlığından utanmaya başlıyor. İnsan ki, Cenab-ı Hak tarafından " eşref-i mahlukat" olarak yaratılmış, yeryüzünün halifesi olarak taltif edilmiş, cennet-i âlaya ve Cenab-ı Hak'kın cemaline mazhar olacak kaabiliyette yaratılmış bir varlık iken, ne hallere düşüyor? İnsana imanın köşkü olarak kalp gibi bir cevher verilmiş, sevginin hanesi olan gönül gibi taht verilmiş ama bazı insanlar tacı tahtı bırakmış, hased ve husumetle, kin ve nefretle kalp ve gönülllerini doldurmuşlar.
Özellikle "aydın" olarak bilinen bazı insanlar, kalplerini öyle karartmışlar ki, kendilerinden farklı olan hiç bir düşünce ve hayat tarzına tahammül edemiyorlar. Herkesi kendileri gibi düşünmeye, kendileri gibi inanmaya, kendileri gibi giyinmeye, sevmeye, nefret etmeye mecbur tutuyorlar. Dünyada dökülen kanların, telef olan canların, yükselen feryatların en büyük sebebi, başkasına tahammül edemeyen gönlü dar, kalbi katı, kafası karanlık, kendisinden başka kimseyi sevemeyen sözde " medeni" insanlardır. Bunlar medeniyetin " canavarlarıdır".
Yıllardır kanayan başörtüsü yarasına hiç bir merhem sürmeyen ve sürdürmeyen sözde aydınların da ne kadar karanlık düşünceli oldukları anlaşılmaktadır. Karanlık yüzlerini "laiklik" örtüsü ile örterek hak ve özgürlüklere karşı çıkmaktadırlar. Cumhuriyet, bilim, çağdaşlık gibi güzelim ifadelerin içini de karartıp insan haysiyetine sığmayan baskı ve dayatmaya vasıtası haline getirmek istiyorlar. Üniversite önlerinde gözyaşı döken, çaresizliğini duvarlara haykıran masumların sesini duvarlar bile duyup en azından yankı ile cevap verirken, kalpleri bir duvar kadar bile duyarlılık göstermeyen insanlar, "aydın insan" tafrası ile dolaşıyorlar.
Cumhuriyet de, demokrasi de, laiklik de insan için değil midir? İnsana acı çektiren hak ve özgürlüklerini elinden alan, okuma, çalışma, üretme ve kendini ifade etme hakkından mahrum bırakan bir sistem, nasıl çağdaş ve laik olabilir? Eğer çağdaşlık insana acı çektirmekse, ben çağın dışında ama huzur içinde yaşamak istiyorum.
İnsan sevgisi taşımayan, hoşgörüden yoksun, farlılıklara tahammülü olmayan, aydınların neresi aydın, doğrusu merak ediyorum. Ormanda binlerce hayvan ahenk içinde yaşarken, herhangi bir ihtilal ve anarşi görülmezken, çağdaş görünümlü şehirlerdeki bu adavet ve husumeti nasıl izah etmek gerekir? Yoksa orman kanunları daha mı adil?

GÖRENEDİR GÖRENE,KÖRE NEDİR KÖRE NE?

2008-01-24T20:56:00.000-08:00

GÖNÜL KÖRLÜĞÜ

Vücut sarayına yerleştirilen ve her birisi ayrı bir öneme ve özelliğe sahip olan azalarımızdan birisi de, göz nimetidir. Bediüzzaman Hazretleri’nin ifadesiyle göz, “vücuttan ruha açılan bir penceredir”. Kalp tahtında oturan ruh sultanı, bu pencereden dışarıya bakar, teneffüs eder, hayatı ve kâinatı buradan seyrederek lezzet alır. Hayat böylece bir anlam kazanır. İnsan, eşref-i mahlukat olarak yaratıldığını anlar, dünyanın halifesi olduğunu idrak eder. Bunların gerçekleşmesi için de gözün “bakar” olması yetmez, “basar” olması gerekir.
Bir insan ağaca bakar da, onu bir odun olarak görür, çiçeğindeki zerafetine, yaprağındaki letafetine, meyvesindeki hikmetine dikkat etmezse, o insan “bakar” insandır. Bir kelebeğe baktığında, onu bir böcek olarak görür, gövdesindeki sanatı, kanatlarındaki nakışları, gözlerindeki bakışları görmezse, o da sadece bakmış olur.
Nasıl ki okumaktan maksat anlamak, dinlemekten maksat duymaksa, bakmaktan maksat da görmektir. Kör dediğimiz görme özürlü gözler de bakar ama bir şey göremezler. Zira onların göz pencerelerine perde çekilmiştir. Işıktan mahrum oldukları için baktıklarını göremezler. Lâkin, hiçbir özrü ve engeli olmadığı halde göremeyenler var ki, bunlara “kör” demek de yetmez, belki “nankör” demek lazım. Bunların özrü, göz körlüğü değil, gönül körlüğüdür, kalp körlüğüdür.
Gözün körlüğü insanın elinde değildir. Ya doğuştan veya da sonradan bir hastalık sonucu insan gözünü kaybedebilir. Cenabı Hak hikmetinin ve imtihan sırrının gereği olarak bazı insanların göz penceresine perde çekebilir. Bunlar görmemekten dolayı mazurdur. Onlara “niçin görmüyorsun” denilmez. Veya yolda yürürken görme özürlü birisi size çarpsa, “ görmüyor musun kardeşim” demezsiniz. Ama gören bir insan, size çarparak geçer, bir de sizi çamura düşürürse, “ kör müsün be adam” diyecek kadar sinirlenirsiniz. Zira onun bu davranışı görme özründen değil, dikkatsizliğinden ve patavatsızlığındandır.

Kalp ve gönül körlüğü de insanın kendi kusurlarından kaynaklanır. İnsan kendi iradesi ile günahı tercih eder, kalbindeki ışığı söndürür, gönül gözüne perde çeker. Böyleleri bakarlar fakat göremezler. Kâinattaki sanatı, hikmeti ve bunlara hükmeden kudreti fark edemezler. Gaflet ve dalâlet içinde, “körü körüne” ömürlerini tüketirler.Onların halini şu Âyet izah ve ifade etmektedir: “Doğrusu gözler kör olmaz fakat göğüslerdeki kalpler körleşir” (Hac suresi,46)
Gönül gözünü kör eden çeşitli hastalıklar vardır. Bunların başlıcaları, inat, haset, kin, nefret, enaniyet, asabiyet, fâni muhabbet, kibir, gurur, servet, şöhret ve şehvet tutkusu gibi hastalıklardır. Husumette ve muhabbette de bir ölçü olmazsa, yine şiddetli bir körlük meydana gelir. Husumet nazarıyla bakan insan meziyetleri görmez, sadece muhabbet nazarıyla bakan da kusurları göremez. İmamı Gazalî, “ Mübalâğa gözü ile bakan, sevdiğinde kusur, sevmediğinde meziyet görmez” diyor.
Bir de her şeyi akıl gözü ile görmek isteyenler var ki, her şeyi maddeden ibaret zannettiklerinden, mânâ âlemini göremezler. Atomun yapısındaki tekniğe, hava zerresindeki kabiliyete, güneş sistemindeki mükemmelliğe hayran olurlar ama, bunun ustasını, sanatkârını, sahibini düşünmezler. Perde arkasındaki kudret elini görmezler. Bediüzzaman Hazretleri bunlar için de mükemmel bir tespitte bulunuyor: “ Her şeyi maddede arayanların akılları gözlerine inmiştir, göz ise maneviyatta kördür”.
Demek bu kâinat da, içindeki mevcudat da , hem ten penceresinden, hem de can penceresinden görebilenler içindir. Görmeyenler ve görmek istemeyenler için hayatın da, kâinatın da bir anlamı yoktur. Atasözünde ne güzel ifade edilmiş:” GÖRENEDİR GÖRENE, KÖRE NEDİR, KÖRE NE?”

H A V A DA B U L U T

2008-01-20T11:19:00.000-08:00

B U L U T L A R
Rüzgarların kanadına tutunmuş,
Bulutlar pürtelâş, nere gidiyor.
'Yağmur başına arş' emrine uymuş,
Katar katar, sıra sıra gidiyor.

Rahmetini damla damla indirir,
Yeryüzünün çehresini güldürür,
Bahar vagonuna erzak dolduru,
Bir bahardan bir bahara gidiyor.

İmdadına koşar ovanın dağın,
Dal ucunda titreyen bir yaprağın,
Hararetten bağrı yanan toprağın,
Yarasını sara sara gidiyor.

Bulutlar var, perde olmuş tül olmuş,
Bulutlar var, bir vadiye oturmuş,
Yamaçların eteğine tutunmuş,
Zirvelere doğru kara gidiyor.

T U Z A K

2008-01-14T06:59:00.000-08:00

UZAĞI GÖRÜP DE TUZAĞI GÖREMEYENLER

Gözlerinin keskinliği ile övünen akbaba,çaylağa şöyle seslenir: “Benim kadar gözleri keskin bir kuş daha yoktur. Çok uzak mesafelerdeki çok küçük yemleri dahi görürüm” der. Çaylak da, “ispat et öyleyse” deyince, birlikte havalanırlar. Yüksek mesafelerden uçarken, akbaba “şu vadinin ortasında bir buğday tanesi görüyorum, bak şimdi onu kapıp geleceğim” diyerek, aşağı doğru süzülür. Buğday tanesini almak için konduğunda, ayağına bir ilmiğin geçtiğinden haberi yoktur.. Tekrar havalanmak isteyince, ayağından aşağıya doğru çekildiğini fark eder . Akbaba, çocukların kurduğu bir tuzağa yakalanmıştır. Kurtulmak için kanat çırpıp çığlık atarken, üzerinden geçen çaylak şöyle seslenir: “Hey, dostum, uzağı görüyorsun ama tuzağı göremiyorsun”

Çok uzakları görmek marifet değildir. Marifet, hayat yolu üzerindeki tuzakları fark edip, onları boşa çıkarmaktır. Aklının keskinliği ve ilminin yüksekliği ile övünen nice insanlar var ki, gözlerinin önündeki tuzakları göremezler. Hatta, ayaklarına dolanan ilmiklerin bile farkına varamazlar. Uzaklaşmak için hamle yaptıklarında yere kapaklanınca tuzağa düştüklerini anlarlar ama, çok defa da iş işten geçmiş olur.
Dünya hayatı, tuzaklarla dolu bir yola benzer. Attığımız her adımda, ayağımızın bir ilmiğe takılma ihtimali vardır. İnsan aklı ne kadar keskin, ilmi de ne kadar yüksek olursa olsun, bunlarla her tuzağı görüp her tedbiri alamaz. Çünkü akıl, cüz’i iradenin eline verilmiş bir el feneridir. Işığı pek az, istidâdı pek sınırlıdır. Akıl fenerine güvenerek, uzun, ince, karanlık ve karmaşık olan hayat yolunda, emniyetle yol almak mümkün değildir. Küllî bir iradenin güneş gibi parlak olan ışığı ile yolunu aydınlatmayanlar, her an bir vartaya düşme korkusu içinde yol almak zorunda kalırlar. Önlerine çıkan her engelden korkar, her hâdiseden titrerler. Bundan kurtulmak için kendisini sarhoşluğa vuranlar ise, sarhoşluğun zehirli bir bal olduğunu çabuk fark ederler. Çaresizlik sancısı ile kıvranırken, çok güvendikleri akılları ve ilimleri, onları bu azaptan kurtaramaz.
Hayat yolu üzerindeki tuzakların en tehlikeli olanları, nefis ve şeytanın kurduğu gaflet ve dalâlet tuzaklarıdır. İnsan dünya nimetlerinden istifade edip hayatını yaşarken, o hayatı veren, nimetleri önüne seren, şeytan kendisi ile yol arkadaşı olur, ona Rabbini unutturur. Sahip olduğu nimetleri kendi aklı ve gayreti ile kazandığını telkin eder. Nefis de, ebedî dünyada kalacakmış gibi insanı dünyaya çağırır. Ölüm ve ötesini hiç hatıra getirmez. İşte bu telkinlere kanan ve hayatını ebedî sanan insan, tuzakların en büyüğüne yakalanmış demektir. Bir gün ecel ensesinden yakalayıp, “dünyadaki yolculuğun sona erdi, haydi bakalım hayatının hesabını vermeye” dediği zaman, nasıl bir tuzağa düşürüldüğünü fark eder. Ondan sonra da, “ Eyvah, aldandık, şu hayatı- dünyevîyeyi sabit zannettik. O zan sebebi ile bütün bütün zâyî ettik,” diyerek çırpınması da bir işe yaramayacaktır.
Akıl ve ilim sahibi, uzak görüşlü, vizyon sahibi olan insan, ileriye dönük, uzak mesafeli planlar yaparken, önündeki tuzakları da hesaba katıp, tedbirlerini alan insandır. Planlarını sadece bu dünya ile sınırlı tutmayan, yolculuğun kabirden sonra de devam edeceğini düşünüp ona göre kendisini hazırlayan insan, gerçekten uzak görüşlüdür. Çok cüz’î bir kaabliyeti olan akıl ve iradesinin ışığına itimat etmekle yetinmeyip, kabirden sonrasını da aydınlatacak olan iman nurundan istifade eden insan, gerçekten akıllı insandır.
Çok uzaklara dönük planlar yaparken, önümüzdeki tuzaklara da dikkat etmek ve onları boşa çıkaracak tedbirleri almak, akıllı insan olmanın bir şartı ve gereğidir.

HİCRÎ YILBAŞI

2008-01-10T13:15:00.000-08:00

YENİ YILINIZ MÜBAREK OLSUN
Bundan 10 gün önce dünyada ve ülkemizde bir yılbaşı kutlandı. Bu kutlamalarda akıllarda kalan en belirgin izler, taksimde taciz edilen turistlerin çığlıkları, yeni yılı kutlayan kalabalıkların çılgınlıkları, sokaklarda sarhoş kusmukları, havai fişeklerin yalancı ışıklarıdır. Yılbaşı gecesi insanlar oyundan ve eğlenceden uykusuzu kalıp yorgun düştükleri için de yılın birinci günün dinlenerek geçirmeyi hak ettiklerinden, “yılbaşı tatili”, akılda kalan bir başka özelliktir.
Batılılar laikliği çağdaş bir hayat tarzı olarak görürler, bütün toplumlara da bu hayat tarzını telkin ederler ama, kendileri dünya düzenlerini dini esaslara göre tanzim ederler. Takvim başlangıcından haftalık dinlenme gününe kadar sosyal hayatın ve devlet düzenin bir çok esasları, Hıristiyanlık dinine göre tanzim edilmiştir. Hz. İsa’nın doğumunu yılbaşı olarak kabul edip kutlarlar. Pazar günü Hıristiyanların, cumartesi günü de Yahudilerin ibadet günü olduğu için hafta tatilleri de buna göre ayarlanmıştır. Müslümanlar da bunların peşinden giderek aynı hayat tarzını taklit etmektedirler. Müslümanların laikliği de, Hıristiyanları taklitten ibarettir. Ama çok defa bunu bile başaramıyoruz. Çünkü Hıristiyanların dinleri bozulmuş olsa da, “Kemâlâta medar bazı özellikleri” vardır. İnsan hakları ve demokrasi noktasında İslâm’ın gösterdiği noktaya yaklaşmışlardır. Ama bizim gibi mukallitler, onların iyi ve güzel olan taraflarını değil de, kötü ve çirkin olan âdetlerin taklit ettiğimiz için onların seviyesine henüz ulaşamadık
Bu yazımda güya “HİCRÎ YILBAŞINDAN “ bahsedecektim ama, milâdi yılbaşı ile başlayınca, söz buralara kadar uzadı. Müslümanlar da kendi sistemlerini kurarken, elbette dinî motiflerden yararlanmışlardır. Zamanın muhasebesini tutmak için gerekli olan takvim yılı olarak, Müslümanlar açısından çok önemli bir başlangıç olan “HİCRET” esas alınmıştır. Tatil günü olarak da Cuma günü tespit edilmiştir. Ama Müslümanların tatili, gün boyunca yan gelip yatmak için değildir. Cuma namazını kazası olmadığı için, insanlar Cuma namazlarını rahatlıkla kılabilsinler diye Cuma saatinde tatil olmasını kabul etmişlerdir. Ondan sonra da isteyen içine devam etmiştir.
Milâdî yılbaşı deyince, yılbaşı kutlamalarına katılan ne Müslümanların, ne de Hıristiyanların aklına Hz. İsa’nın doğumu gelmez. Akla gelen en önemli şeyler, içki, kumar ve eğlencedir. En koyu Hıristiyanlar bile, Hz İsa’nın hizmetlerini, çektiği çileleri, gösterdiği mucizeleri, havarilerinin gördükleri işkenceleri ve yaşadıkları acıları hatıra getirmezler. Hatta Hz. İsa’nın çarmıha gerilip kollarından bir tahtaya çivilenmesi bile onların umurunda değildir. Müslümanlar için ise, Hicret demek Hz Muhammed (a.s.) ın Mekke müşriklerinin zulmünden kurtulup Medine’ye göç etmesi, orada dünyanın çehresini değiştirecek olan yeni ve muazzam bir medeniyetin tohumlarını atması demektir.
Hicret, kelime anlamı olarak “ bir yerden bir yere göç etmek” olsa da, derin anlamı, karanlıktan nura, zulümden huzura, cehaletten hidayete göçmek, bedeviyetten medeniyete geçmek demektir. Hicret, vahşeti, dehşeti, haksızlığı, ahlaksızlığı, sapıklığı geride bırakıp, hakka, adalete, letafete ve fazilete doğru yol almak demektir. Bu yolculuk öyle mübarek ve mukaddestir ki, insanlar mallarını mülklerini, evlerini barklarını, servetlerini ve şöhretlerini geride bırakarak yollara düşmüşlerdir. Hicret, sadece insanların fiziki olarak yer değiştirmesi değil, fikri ve zihni olarak da muazzam bir değişim ve dönüşüm geçirmesidir. Onun için Hicret, 622 yılında gerçekleşmiş ve bitmiş bir olay değil, kıyamete kadar devam edecek olan mukaddes bir süreçtir.
Yılbaşı deyince, bir Müslüman bunları düşünür. Peygamber Efendimizin (a.s.) ve mübarek sahabelerinin çektikleri sıkıntıları, yaşadıkları acıları, gösterdikleri fedakârlıkları hatırlar. İslam’ın insanlığı cehaletten ve dalaletten kurtarıp, hidayete kavuşturduğunu idrak ettirip , sahip iman nimeti için Rabbine olan minnettarlığını artırır.
Bu düşüncelerle herkesin Hicrî yılını tebrik ediyor, her zaman için Hak’ka ve hakikate doğru hicret halinde olmayı diliyorum.

BİR DOSTUMLA HASBİHAL

2008-01-09T03:03:00.001-08:00

S.A. Muhterem Dostum
Blog yazılarımı ve yorumlarımı takip ettiğini ve hakkımda hüsn-ü zanla düşündüğünü biliyorum. Ama yazı yazmakta olduğum gazete hakkında pek de öyle düşünmüyorsun anlaşılan. Buna da saygı duyarım. Bu kadarlık bir nüans, dostluğumuza zarar veremez inşallah. Bir yanlış anlamaya meydan vermemek için düşüncelerimi doğrudan sahsınıza aktarmak istedim.
Evvela, sizinle aynı inanç ve düşünce paralelinde olduğum için mutluyum. Bir çok "BİR" le bir birimize bağlıyız. Rabbimiz bir, peygamberimiz bir, kıblemiz bir, vatanımız bir, bayrağımız bir... binlerce "bir"lerle bağlıyız. Bu kadar birlere karşı, bir kaç tane de farklı düşüncemiz olsa, hiç de önemli değildir.
Cevabî yazılarınızda "bir bilen" diye bilinen Eski siyasetçi ve devlet adamı Demirel hakkında belirttiğin görüşlere ben de büyük ölçüde katılıyorum. Bir insana körü körüne bağlılık, siyasî tarafgirlikle onun her yaptığını kabullenmek, kusurlarını meziyet gibi görmek ve göstermek, hiç bir ahlâki ve dinî seciyeye uygun düşmez. Yeni Asya Gazetesi olarak bizler, Üstâd Bediüzzaman'ın ve Risale-i Nur'un işaret ettiği yolda istikamet dairesinde yürümeye gayret ediyoruz. Bu yol, hiç bir siyasî görüşe taviz verip kendi prensiplerimizi esnetmemize müsade etmez. Onun için biz elli yıldır aynı şeyleri söylüyoruz, aynı görüşleri savunuyoruz, görüş ve düçüncelerimizde bir revizyon ihtiyacı hissetmiyoruz. Halbu ki, gerek İslamî cephede, gerekse milliyetçi ve sol görüşlü cephede, bir çok insan ve örgüt, görüşlerinde revizyon yapmak, değişmek durumunda kalmıştır.
Bugün liberal olarak öne çıkan eski solcu ve militan fikir adamları vardır. En meşhurlarından birisi, geçmişte nasıl yanlış bir yolda yürüdüğünü itiraf ederek, " kimse kızmasın, kendimi yazdım" diyen Hasan CEMAL'dir. Yine eski Ülkücülerin önde gelenlerinden olan ve komünizmin ancak silahlı mücadele ile durdurulacağına inan Taha AKYOL, bugün şiddetten uzak, ırkçı görüşlerinden büyük ölçüde vazgeçmiş, libral bir demokrat olmuştur.
Diğer taraftan, eski İslamcıları bir düşünün. Erbakan Hoca'nın İslam adına ortaya çıkıp, İslam'a ne kadar zarar vediğini gören Milli Görüşcüler, bu partiden koparak AKP yi kurmak ihtiyacı hissettiler. Siyaset yolu ile dine hizmet edilemeyeceğini anladıklarını kendileri itiraf ediyorlar. "Eski gömleğimizi çıkardık" diyorlar. "DEMOKRASİ KÜFÜR REJİMİDİR" diyorlardı, “AB bir Hıristiyan klubüdür” diyorlardı,bugün demokrasinin kıymetini anladıklarını itiraf ediyorlar. AB için de en büyük gayreti bunlar gösteriyorlar. Çünkü doğrusu buydu. İslam demokrasi ile daha özgür yaşanır ve yaşatılır.
Yeni Asya olarak bizim siyasi yapımız her zaman Üstadımızın işaret ettiği şekilde, demokrasiyi savunmak olmuştur. Her dönemde, darbelere, istibada en sert şekilde karşı çıkan ve bunun da bedelini an ağır şekilde ödeyen İslami cemaat, YENİ ASYACILAR olmuştur. Özgürlüğümüzden taviz verdik ama, demokrasiden hiç bir zaman taviz vermedik. 12 Eylülde ve 28 Şubatta gazetemiz aylarca kapatıldı, bendeniz de olmak üzere, bir çok yazarımız ceza aldı. Biz böyle demokrasi mücadelesi verirken, bazı kardeşlerimiz, " demokrasi küfür rejimidir" demeye devam ediyorlardı.
Yani biz bir siyasi partinin payandası değil, demokrasinin kalkanı olduk. Bugü ise, hem eski islamcılar, hem de eski solcular bizim fikrimize yaklaşmış bulunuyorlar. Herkes bir değişim geçirip bir süre bocaladıktan sonra demokrasinin faziletini yeni anlamaya başlarken, çok şükür biz baştan beri aynı faziletin bilincindeydik. Onun için de bir değişim ihtiyacı hissetmedik.
Bu kadarcık bir girişten sonra, asıl senin kafana takılan Demirel konusuna gelelim. Biz gerek DP, gerek AP gerekse DYP yi, demokrasi adına destekledik. Çünkü islamiyete siyaset yolu ile hizmet edilemeyeceğini biliyorduk. Siyaset dine hizmet etmesin, sadece din hizmetlerini engellemesin yeter. Yani gölge etmesin. İşte demokrat misyon, böyle bir misyondur. Hizmetleri engellemez, gölge etmez. Bir de fitneyi uyandırmaz. Biz buna bakarız. Nitekim dini hayatın demokratlar zamanında bundan daha rahat yaşandığını biliyoruz. Başörtüsü yasağı, Refah Partisi zamanında zulüm halini aldı ve o parti buna engel olamadı. Bugün de AKP iktidarında aynı hal devam ediyor. Ama 1970 li yıllarda bu kadar bir baskı yoktu.
Demirel'i sevelim, sevmeyelim, bir takım doğru sözleri varsa, bunun da altına imza atmak lazım. "Tesbih çekenle tetik çekeni bir tutamazsınız" demişse, ben niye bunu alkışlamayım? "Bediüzzaman'a büyük âlim demeyenin alnını karışlarım " demişse, niye bununla iftihar etmeyim? Devri iktidarında binlerce İHL açmış, onlarca İlahiyat Fakültesi açmışsa, bunu da şükranla karşılarım. Ama köşke çıktıktan sonra bazılarının aksine ters yönde bir değişim geçirmişse, buna da karşı çıkarım. "Başörtülüler Suudi Arabistan'a gitsinler" sözünü kendi ağzından duyduktan sonra, teessüf ettim. "Başörtülüler başı açıklara biz müslümanız, siz değilsiniz demek istiyorlar " sözüne isyan ettim. Bir insanın doğrularına saygı gösterip, yanlışlarına karşı çıkmak, insan olmanın gereğidir. Bir kişiyi toptan ret veya toptan kabul etmek, insafsızlık olur. Kim olursa olsun, doğru sözüne destek verip, yanlışlarını da reddetmek lazım. Biz bunu yapıyoruz. Yoksa, hiç kimseden hiç bir beklentimiz yok.
Aziz dostum, umarım başını ağrıtmadım. Biraz dertleşmiş olduğumuzu kabul et. Allah yar ve yardımcın olsun. Bizim siyasetten çok daha önemli vazifelerimiz var. Onları yapmaya gayret edelim.
Allah'ın selamı, rahmeti, bereketi ve mağfireti üzerine olsun.

T A L İ H K U Ş U

2007-12-26T20:17:00.000-08:00

S İ Z E D E Ç I K A B İ L İ R

Yeni bir yıla daha girmek üzereyiz. İnsanlar yeni yıla yeni bir heyecan ve yeni bir ümitle girmek isterler. Ne var ki, ümit deyince, akla ilk gelen piyango heyecanıdır. Zengini fakiri, köylüsü şehirlisi, büyük ikramiye hayali ile bayilere koşarlar. Gişe önlerinde bilet almak içinj kuyruğa girenlere haberciler “büyük ikramiye size çıkarsa neler yaparsınız” diye sorular yöneltirler. Verilen cevaplar aşağı yukarı hep aynıdır. Her iştirakçi, fakirlere yardım etmek, okul veya hastane yaptırmak, çocuk okutmak, hayır kurumlarına bağış yapmak gibi hayırlı işlerde kullanacaklarını söylerler. Zaten bu kadar yardım yaptıktan sonra kendilerine pek bir şey kalmayacaktır ama olsun hayır kazanmak onlara yetecektir.

Kumar illetinin ne kadar yıkıcı bir âfet olduğunun farkında olmayanlar, bunu bir eğlence ve şans deneme fırsatı olarak görürler. Zaten çokları da bu çekilişin bir kumar olduğunu kabul etmezler. Zira piyango çekilişi, devlet eliyle yapılmakta ve isminin başında da “milli” ifadesi yer almaktadır. Oldukça yüksek bir ikramiye ortaya konulduğu için de, çok cazip gelmektedir. “Size de çıkabilir” ve “Ya çıkarsa?” gibi reklâmlarla, insanların hırs damarı tahrik edilirken, ümitleri de istismar edilmektedir.
“Ya çıkarsa” sloganını ben Nasreddin Hoca’nın göle maya atmasına benzetiyorum. Demek ki “çıkma ihtimâli çok düşük ama, bir de çıkarsa, ihya oldunuz” demek isteniyor. Ama bugüne kadar piyangodan büyük ikramiye isabet edenlerden hiç kimsenin ihyâ olduğunu hatırlamıyoruz. Bu “sözde talihlilerin” akıbetleri bir araştırılsa, aslında ne kadar talihsiz oldukları ortaya çıkacaktır. Bizim bildiğimiz birkaç tanesi var ki, ikramiyelerini aldıktan sonra çeşitli musîbetlere maruz kaldılar, sonunda eski günlerini arar hale geldiler. Kimisi eşinden ayrıldı, yuvasını yıktı, kimisi sonradan görmenin görgüsüzlüğü ile şımarıp suç işledi, hapislere düştü, kimisi de kumarda kazandığını yine kumarda kaybetti. İnsan bunları ibret nazarı ile bir idrak etse, “size de çıkabilir” diyenlere karşı “ aman bana çıkmasın diyecektir.
Benim asıl vurgulamak istediğim bu değildi. Bir piyango çekilişi daha var ki, bütün insanlar ister istemez buna iştirak ediyorlar. Her gün çevremizde birkaç kişiye isabet ettiğini görüyoruz. Bize de isabet etme ihtimâli, piyango kumarından bin defa daha yüksektir. Bu piyango,”ecel” piyangosudur. Her an bize de çıkabilir. Geçen yılbaşından bugüne kadar yakınlarımızdan kaç kişiye ecel piyangosu isabet etti, bir düşünelim. Kaç dostumuzu veya tanıdığımızı kaybettik? Çekiliş tarihi belli olmadığından, her an bize de çıkabilir. Bunun da iki ihtimali var. “Ya daimî haps-i münferid pusulasını tut, bu açık kapıya gir." veyahut "Sana müjde! Milyonlar altun bileti sana çıkmış, gel al." Denilecektir. Böyle bir ikramiye kazanmak her insanın en büyük derdi ve ümidi olmalıdır. Bütün yatırımlarını bunun için yapmalıdır.

Hayatımızın her ânını, bu büyük ikramiyeyi kazanma arzusu ve ümidi ile değerlendirmeliyiz. Çekiliş sırası bize geldiğinde, ebedî saadeti kazandıracak olan büyük ikramiye bize isabet etmezse, işte o zaman yandığımızın resmidir.
Ecel piyangosu her an çekildiğine göre, her an “ bize de çıkabilir.” Ama çıkacak olan ikramiye acaba “haps-i münferit pusulası mı, yoksa ebedî saadet tezkeresi mi olacak, buna bakmak gerekir.

F A Z I L S A Y

2007-12-23T14:29:00.000-08:00

SAYIN FAZIL SAY, GEL BU İŞTEN CAY

Ülkemizin yetiştirdiği, dünyaca ünlü piyanist olarak bilinen sayın Fazıl Say, kendisinin Çankaya’ya çağrılmadığını ileri sürerek hükümete, meclise, seçmene ve halkın yüzde yetmişine isyan ediyor. “Onlar kazandı, biz kaybettik, çekip giderim” diyor. Ülkenin karanlığa doğru hızla yol aldığını, kızını da alarak bu karanlıktan gitmek istediğini ifade ediyor. Yani ülkenin aydın bir insanı daha karanlıktan şikâyet ederek ülkesini terk etmeyi düşünüyor. Birisinin kendisine “karanlıktan şikâyet edeceğine bir mum da sen yak” sözünü hatırlatması lâzım.
Sayın Fazıl Say, galiba ilk defa bir yerden dışlanma duygusuna kapılmış, onu da hazmedememiş. Ama daha büyük ayrımcılığa maruz kalıp, mağdur edilen insanların halini görebilseydi, kendi haline şükrederdi sanırım.
Sayın Say, sen hiç kazandığın bir ödülü almak için kürsüye çıktığında, kılık kıyafetini beğenmeyen birileri tarafından, ödülünü alamadan sahneden indirildin mi? “Neden hocam” diye gözünün içine baktığın insanların, “öyle uygun görüldü” şeklindeki sözlerine muhatap olarak sahneyi terk etmek zorunda kaldın mı? Ama başörtülü genç kızlar böyle muamelelere maruz kaldı. Hak ettiği ödülünü almak için çıktığı sahnede, gözyaşları içinde indirildi.
Konser vermek için bir salona girerken, güvenlik görevlileri tarafından önün kesilip de “ sen buraya giremezsin çünkü…” denildi mi hiç? Ama benim kızım, mezuniyet töreni için girmek istediği stadyum kapısında görevliler tarafından çevrilerek, başında örtü var, sen stadyuma girmezsin” denildiğini biliyor musun?
Sayın Fazıl Say, sana hiç, “ piyano çalmak istiyorsan Paris’e veya Viyana’ya git” denilerek, başka ülkelerin yolu gösterildi mi? Ama bu ülkede “ başörtülü olarak okumak isteyenler Suudi Arabistan’a gitsin” diyenler oldu. Sakallılara İran’ın, türbanlılara Malezya’nın, şalvarlılara Afganistan’ın yolları gösteriliyor, bunları biliyor musun?
Senin elinden hiç piyanon aldındı mı? Alınmadı ama, kızların başlarındaki örtünün çekilip alındığını gördük bu ülkede. Sen hiç sanat icra etmemen için ikna odalarında “ikna” seanslarına tâbi tutuldun mu? Ama binlerce genç kız, başlarındaki örtüden vazgeçsinler diye ikna odalarında “ikna” edildiler.
Sayın Fazıl Say, fazilet odur ki, haksızlığa maruz kalınsa da, müspet hareket dairesinde kalarak, hakkını elde etmeye çalışmaktır. Vatana ve millete sevginin, sanata saygının göstergesi, ülkeyi terk etmek değil, burada kalarak bu değerler için mücadele etmektir. Hatta, “ sanatçıların el üstünde tutulduğu ülkelerde bile olsam, İstanbul’a gelmek, burada sanat için mücadele etmek isterdim” demeni beklerdik. Ama sen, “giderim haa” diye rest çekmeyi tercih ettin. Siyasetle polemiğe girdin. Sanata siyaset bulaştırdın.
Var mısın, ayrımcılığa, dayatmaya ve her türlü haksızlığa karşı birlikte mücadele edelim? İnsan hakları için, demokrasi için, özgürlük için, her türlü baskıya birlikte karşı koyalım. Farklılıkları hoşgörü ile karşılayıp, herkesin hayat tarzına saygı gösterildiği bir ülke kuralım. İsteyen piyano çalsın, isteyen ney üflesin, dileyen caz müziği icra etsin, dileyen ilâhi söylesin. Uzun saçlısı da, kulağı küpelisi de, başı kapalısı da barış içinde birlikte yaşasın. “Müslüman mahallesinde salyangoz satılmaz” saplantısında da vazgeçelim. Müşterisi varsa salyangoz da satılsın, zemzem veya hurma da satılsın.
Sayın Fazıl Say, böyle bir ülkede yaşamak istersen, dur gitme. Hep beraber olalım, özgür, aydın ve demokrat bir Türkiye için birlikte mücadele edelim.

B A Y R A M

2007-12-18T11:29:00.001-08:00

BAYRAMLAR MUTLULUĞUN RESMİDİR
Bayram sevinçtir, coşkudur, aydınlıktır, arılık ve duruluktur. Bayramlar sevgidir, barıştır, kardeşliktir. Dertlere ve sevinçlere ortak olma, yardımlaşma, dayanışma ve kaynaşma günleridir. İnsanların içi de, dışı da o gün bir başka güzelliğe bürünür.
Bayram sabahlarında huzur meltemleri ruhları okşar, gönül bahçelerinde saadet gülleri açar. Kalplerde yumuşaklık, gözlerde sevgi, yüzlerde gülümseme eksik olmaz. İnsanlar bu sevinç ve coşkuyu herkesle paylaşmak, dağlara taşlara, kurtlara kuşlara, “sevinin, coşun, bugün bayram” diye haykırmak ister. “ Mutluluğun resmini yapabilir misin” sorusuna sanki bayram sabahları cevap verilmiş olur. Camiden çıkan insanların yüreğindeki sevinç ve yüzündeki huzur, cadde ve sokaklara yayılır, her tarafı tarifsiz bir güzellik kaplar. El öpenler ve eli öpülenler, biri birlerini dostça kucaklayıp bayramlaşanlar, karşılıklı dualar, dilekler, tebrikler… İşte bu manzara, tam da mutluluğun resmidir.
Cenab-ı Hak’kın her günü mübarektir ama, bazı günler diğerlerinden daha fazla bir öneme ve özelliğe sahiptir. O günler, mühim işlerin vukua geldiği, büyük inkılâpların gerçekleştiği zaman dilimleridir. O gün ya büyük bir savaştan zaferle çıkılmış, ya büyük bir imtihan başarı ile verilmiştir. Meşakkatten mutluluğa, zahmetten rahmete, hasretten vuslata geçilmiştir. Bayram günleri, hizmetlerin ikmal edilip ücretlerin hak edildiği, mükâfatların bolca verildiği gündür.
İşte yine böyle büyük bir imtihandan başarı ile çıkılıp, büyük mükâfatların kazanıldığı bir bayram yaşıyoruz. Cenab-ı Hak’ka verilen bir sözün yerine getirilmesi için ciğerpâresini boğazlamayı göze alan bir baba, ve bıçak altına boğazını uzatan mûtî bir evlâda verilen mükâfatın bayramı yaşanmakta. İbrahimlerin ve İsmaillerin mutluluğu yeryüzünü kaplamış bulunuyor. Merhametlilerin en merhametlisi olan Rabbimiz, bizi kendisine yaklaştırmak için canlarımızdan değil, mallarımızdan fedakârlık yapmamızı yeterli görmüş, evlatlarımızın yerine bir hayvanı kurban etmemizi emretmiştir. İsteseydi, en sevgili evladımızı da kendisi için boğazlamamızı emrederdi. Ama O, öyle bir merhamet sahibi ki, bütün anne ve babaların merhametleri toplansa, O’nun merhametinin yanında deryada damla bile olmaz. İşte bu bayram, böyle rahmet ve merhamet sahibine yakın olmanın vesilesi olduğu için önemlidir, kıymetlidir.
İçinde bulunduğumuz kurban bayramı, sevenlerin sevdiklerine yakın olmasından doğan mutluluğun bayramıdır. Bir anne, gurbetten gelen evladını bağrına basarken, sevinç gözyaşlarını tutamaz. “Annen kurban olsun yavrum” diye yakınlığın mutluluğunu yaşar. Bayram vesilesiyle gurbette olanlar sılaya döner, akraba ve dostlar birbirini ziyaret eder, dargınlar barışır. En önemlisi de, insan kendisini Rabbine daha yakın hisseder. İşte bu yakınlığı yüreğinde hissedenler, kurban bayramını gerçekten idrak edenlerdir. Onların sevinç ve mutluluklarının sınırı yoktur. Böyle bir mutluluğun resmini yapacak ressam bulmak da mümkün değildir. Zira hiçbir ressam bu tabloyu tuvale aktaramaz. Bayramlarda yaşanan mutlulukların resmi, ancak kalp ve gönül aynalarında görülebilir. Bunu görmek için de gönül ehli olmak gerekir.
Bu bayram vesilesiyle gönül aynamızın pasını silelim, kalbimize saykal (cilâ) vuralım. Mutluluk tablolarını doya doya seyredelim.
Gönül aynanız berrak, kalbiniz nurlu, bayramınız mübarek olsun.

ANKET BASKISI

2007-12-06T08:53:00.000-08:00

NE OLMUŞ YANİ?
Dilimize yerleşmiş bazı deyimler vardır. “Hem kel, hem hodul” veya “hem suçlu, hem güçlü” gibi. Bu deyimler tam da bizim bazı medya organlarını halini ifade ediyor. Meselâ şu başörtüsü meselesi, bazılarını hiç ilgilendirmediği halde, durup durup gündeme getiriyorlar. Mağdurlar bağrına taş basıp gözyaşlarını içine akıtarak sabredip meselenin müspet hareket tarzında çözülmesini beklerken, karşı taraf ne yapıp edip konuyu manşetlere taşımak için gayret sarf ediyorlar. Hiç bir şey bulamazlarsa, bu sessizliği bozmak için bir anket hazırlıyorlar. Sonra da anket sonuçlarını manşete taşıyorlar, böylece konuyu kaşıyorlar.
Son günlerde yine böyle bir anket yayınlayarak ortalığı bulandırmaya başladılar. Neymiş efendim, başörtülülerin sayısı dörde katlanmış. Gerçi onlar ısrarla “türban” diyerek bunun başörtüsünden ayrı bir şey olduğunu ve siyasal islam’ın sembolü olarak kullanıldığını iddia ediyorlar ama, neticede bu onların tesettür karşıtı olmalarını ortadan kaldırmıyor. “Biz başörtüye değil, türbana karşıyız” diyenlere, “peki kızlar başlarını yemeni veya yazma ile örtseler, üniversitelere girebilir mi” deseniz, buna da olmaz derler. Çünkü onların karşı oldukları şey türban falan değil, doğrudan doğruya dinin emri olan tesettürdür.
Bir taraftan mahalle baskısından bahsedip, diğer taraftan medya ve anket baskıları uygulayıp başörtülüleri zararlı bir unsur olarak göstermek, tam da “ hem suçlu hem güçlü” şablonuna oturmaktadır. Mağdurların sesi çıkmazken, mağrurlar ortalığı velveleye veriyorlar. Başörtüsünün (türbanın) istismar malzemesi olarak kullanıldığını iddia edenler, her fırsatta konuyu manşetlere taşıyarak kendileri istismarın daniskasını yapmış oluyorlar. En masum bir hakkın kullanılmasından korku üreterek milleti tedirgin ediyorlar. Sonra da “eyvah, türban geliyor” diye kendi kurgularından korkup çığlık atıyorlar.
Başörtüsü İslâm’ın emri olduğu gibi, bu milletin de bir gerçeğidir. Din ve vicdan özgürlüğü temel bir hak olarak anayasada teminat altına alınmıştır. Başlarını bir şekilde örtenler de inançlarının gereğini yerine getirdiklerini söylüyorlar. Öyleyse, bundan rahatsız olup, dinî bir meseleyi bir rejim sorunu haline getirmek de neyin nesi? Başörtülülerin sayısı az iken tehlike olmuyor da, artınca neden tehlike oluyor? İnsanlar daha fazla dindarlaşıyorlar, inançlarına daha sıkı bağlanıyorlarsa, bu niye bir tehlike olarak algılanıyor? Bu algılama, inancı bir tehlike olarak görmek anlamına gelir. Bu anlayış ise,“ din afyondur” diyen ve çoktan tarihin çöplüğündeki yerini almış olan komünizme dönüş olur ki, bu da en açık bir irtica göstergesidir.

Başörtüsü karşıtlarına sorsanız, dindarlığı kimseye bırakmazlar. “Biz de müslümanız, bizim de analarımız başını örtüyor, biz de oruç tutar bayram namazlarını hiç kaçırmayız” derler. Hatta Avrupa Birliğine de “ din elden gider” diye karşı çıkarlar. Ama dindarlaşmanın bir göstergesi olan başörtüsünü zararlı bir unsur olarak görürler.
Anketlerin verileri de çok değişik sonuçlar ortaya koyuyor. Bazı anketlerde başörtüsünün azaldığı belirtilerken, bazılarında da attığı söyleniyor. Son anketin doğru sonuç verdiğini ve türban takanların gerçekten dörde katlandığını kabul edelim. Hatta yakın gelecekte beşe, ona bile katlanacağını düşünelim. Olabilir ve hatta olmalıdır. Namaz kılanların ve oruç tutanların da sayısı artıyor. Hac için başvuranların da sayısında belirgin bir artış var. Bunlar Müslüman bir millet için sevindirici gelişmelerdir.
Milleti ile ters düşen, onun değerlerini bir tehlike olarak görenler için bu gelişme bir kâbus olabilir. Ama ne yapalım, bir gün onların da bu kâbustan uyanmaları için dua etmekten başka elimizden bir şey gelmez.

GİTMENİN PSİKOLOJİSİ

2007-11-08T03:42:00.000-08:00

HER ŞEY GİDER

Gitmek deyince, bulunduğumuz yeri terk etmeyi, başka bir mekana varmayı anlarız. Bedenimizin yer değiştirmesi bir “gitmek” tir. Halbu ki gitmek, sadece bedenle olmadığı gibi, bedenimizin oradan ayrılması da tam olarak oradan gitmek anlamına gelmiyor. Gitmenin pek çok halleri, yolları ve anlamları bulunuyor.
“Gitmenin Psikolojisi” adlı kitabın yazarı Dr. Recai Yahyaoğlu,. “Gittiğinde ruhun ve kokun kalır geride” diyerek, bedenle ruh ilişkisini zaman ve mekan bağlamında tahlil ediyor. Hayatın tamamen bir gitmekten ibaret olduğunu anlatıyor.
Gitmek bazen bir hicrettir. Bazen bir kaçış, bir kurtuluş, bazen de bir vuslata veya hasrete doğru yolculuktur. İnsan bazen bedenen gider, bazen ruhen veya hayalen gider. Geriye dönüp çocukluğuna gidenler olduğu gibi, nazarını ileri uzatıp ölümden ötesine, mahşere, mizana ve sırata doğru yol alanlar da olur. Şimdi hayalen o menzillere gidip gelenler, gelecekte mutlaka oralara gideceklerini düşünüp hazırlıklarını ona göre yaparlarsa, bu hayali yolculuğun hayati faydalarını göreceklerdir. Bugün uzak görünen mekanlar, yarın çok yakınımızda, hatta yanımızda olacaklardır. Onun için uzaklık-yakınlık da izafi bir kavramdır. Çünkü “Bütün gelecekler yakındır.”
İnsan ruhlar âleminden gelip dünya menzilinde yol alırken, yaratılış sırrının perdesini aralayan, bütün akılları hayret içinde bırakıp meşgul eden üç müthiş sual ile karşılaşır. “NECİSİN, NEREDEN GELİYORSUN, NEREYE GİDİYORSUN? İnsan bir yandan ömür caddesinde yol alırken, bir yandan da bu suallere makul, makbul ve mantıklı cevaplar bulmakla mükelleftir.
“ İnsan bir yolcudur. Sabavetten gençliğe, gençlikten ihtiyarlığa, ihtiyarlıktan kabre, kabirden haşre, haşirden ebede kadar yolculuğu devam eder. Her iki hayatın levâzımatı Mâlikü'1-Mülk tarafından verilmiştir.” Demek ki insan sonsuz kudret sahibi bir Melik’in mülkünde yolculuk yapıyor. Yolculuğu sırasında ihtiyaç duyduğu her türlü levazımatı da Mülk sahibi tarafından karşılanıyor. İnsanlar, hayvanlar ve bitkiler için gökten rahmeti indiren de, yerden nimeti çıkartan da yerlerin ve göklerin sahibi olan Cenab-ı Hak’tır. Kâinatı ve içindekileri de bir hikmet dairesinde bir yere sevk eden de O’ dur.
Kâinat dediğimiz varlıklar âlemi, dinamik bir sistem üzerine yaratılmış olduğundan, her şey her an hareket halindedir. Bir bisiklet, ancak hareket halinde iken dik durabilir, hareketsiz olduğu an devrilir. Kâinat da sanki bu hareketi sayesinde varlığını sürdürmektedir. Atomların elektronlardan, güneş sistemlerine kadar her zerre ve her küre, hareket halindedir. Hatta güneş sistemimizin de uzayda bir yerlere doğru gittiği bilinmektedir. Demek ki gitmek sadece insana mahsus değildir. Gözle görünen ve görünmeyen ne kadar varlık mevcutsa, hepsi bir yerlere doğru sevk edilmektedir.
Olduğumuz yerde dururken de, hatta yatıp uyurken de aslında gitmeye devam ediyoruz. Bu yolculuğa kendi irade ve isteğimizle çıkmamıştık. Bizi bir hikmetle Yaratan ve yaşatan iradenin hükmü istikametinde yolculuğumuz devam ediyor. Bu istikameti değiştirmek veya “ben gitmek istemiyorum, burada kalacağım” demek gibi bir tercih hakkımız da bulunmuyor. Zaten kalmak gitmekten çok daha zor ve meşakkatli olacağından, gitmek bizim için daha hayırlı bulunuyor.
Her Şey Gider
Zaman bir su gibi durmadan akar,
Hafta gider, mevsim gider, yıl gider.
İlkbaharda renkler seyrana çıkar,
Sarı gider, yeşil gider, al gider.

Hasretlik içimde dinmeyen sancı,
Şu dünya hanında ben bir yabancı,
Hem han ihtiyarlar, hem de hancı,
Hancı gider, yolcu gider, yol gider.

Kâinat bir ağaç kudret bağında,
İnsan bir meyvedir dünya dalında,
Her şey akıp gider kendi yolunda,
Ağaç gider, meyve gider, dal gider.

Elbet bu nizamın var bir sahibi,
Sonsuza uzanır göklerin dibi,
Arzımız yürüyen merdiven gibi,
Deniz gider, nehir gider, göl gider.

YANLIŞ TEŞHİS

2007-10-31T00:32:00.000-07:00

YANLIŞ TEŞHİS İLE DOĞRU TEDAVİ OLMAZ
Ülkemizin baş bêlası haline gelen terör olayları için “neden bu boyuta yükseldi, niçin bir türlü önlenemiyor” diye kafa yoranlar, öncelikle bu belânın ne kadar farkında olduğumuzu sorgulamalıdır. Yıllardır yanlış bir tehdit ve tehlike teşhisi ile oyalandık. Eski Milli Güvenlik Kurulu Bildirilerini bir hatırlayın. Milli Güvenlik Kurulu toplantılarından sonra açıklanan bildirilerin değişmez maddesi “irtica” olurdu. Haberlerde hep şöyle cümleleri duyardık: “Milli Güvenlik Kurulu sona erdi, yayınlanan bildiride öncelikli tehdit ve tehlike olarak irtica konusu dile getirilerek, alınması gereken önlemler hakkında Hükümete tavsiyelerde bulunuldu”
Evet, yakın zamana kadar hep bu şekilde Milli Güvenlik Kurulur Bildirileri dinledik. Yıllardır İmam Hatip Liseleri, Kur’an kursları, baş örtülü bayanlar ve sakallı beyler, cumhuriyet düşmanı olarak gösterildi. Cumhuriyet için en büyük tehlike olarak bunlar kabul edildi. Bu arada gerçek tehdit ve tehlike ihmal edildi. Bazen de bir terörist ile bir baş örtülü aynı kefeye konuldu.
Bir kısım medyada ise, bu irtica paronayası halen devam etmektedir. Bir lisede mescit açılması, öğrenci ve öğretmenlerin namaz kılmaları, büyük bir skandal olarak veriliyor. Sanki orada bir hücre evi var ve namaz kılanlar cumhuriyeti yıkmak için orada bulunuyorlar. Tesbih ve seccadeler ise, suç âleti olarak gösteriliyor. Bunları gördükçe, eski başbakanlardan birisinin şu sözünü hatırlıyorum : “Tesbih çekenle tetkik çekeni bir tutamazsınız”. Ama tesbih çekmeyi de tetik çekmek kadar tehlikeli gösteren bir zihniyetin varlığı bugün de devam etmektedir.
Aynı zihniyet mensupları, nerede bir başörtülü bayan görseler, “ işte irtica” diye ayağa fırlıyorlar. Dağlarda hainlere karşı göğsünü siper eden ve şehit düşen gençlerimiz, bu baş örtülülerin ya evladı, ya kardeşi, ya da eşi veya nişanlısıdır. Şehit tabutlarına kapanıp ağlayanlara bir bakın. Hemen hepsi baş örtülü analar ve bacılardır. Canlarından çok sevdikleri insanları bu vatan, millet ve cumhuriyet için şehit vermişlerdir. Bunlar mı devletine ihanet edip cumhuriyeti yıkmaya çalışacaklar? Onları asıl kahreden, hainlerin kurşunundan ziyade, maruz kaldıkları bu haksız itham ve iftiralardır.
Teröre karşı yükselen protesto eylemlerinde ellerinde bayrakları, yüreklerinde vatan sevgisi ve gözlerindeki yaşları ile sokaklara dökülen ve hainlere lânet okuyan başörtülü analar, bacılar, acaba takiyye mi yapıyorlar? O gözyaşları sahte mi? Hangi vicdan sahibi bunları vatan haini, cumhuriyet düşmanı olarak görebilir? Vatan haini ile vatanseveri, dost ile düşmanı ayırt edemeyecek kadar basiretimiz mi bağlandı acaba?
Karşımızda gerçek düşman dururken, kendi kendimize hayali düşmanlar icat ederek gücümüzü zayıflatmak, birlik ve beraberliğimizi tehlikeye atacak ayrımcı fikirler üretmek, vatanseverlikle bağdaşmaz. Biz bu vatanı düşman istilâsından kurtarırken, sakallısı sarıklısı, çarşaflısı çarıklısı ile bir bütün halinde mücadele ettik.
“Her zamankinden daha çok birlik ve beraberliğe muhtaç olduğumuz şu günlerde” diye nutuk atmaya başlayanlar, namaz kılanları, başını örtenleri, kendi düşünce ve inancına göre bir hayat tarzı benimseyenleri hain ve bölücü diye suçlamaya kalkarlarsa, sözlerinin samimiyeti de ortadan kalkar. Birlik ve beraberlik istiyorsak, bu tür bölücü, dışlayıcı ve suçlayıcı tavırlardan uzak durmamız gerekmektedir. Namaz kılanlar da, başını örtenler de, en az namaz kılmayan ve başı açık olanlar kadar vatansever ve cumhuriyetçidirler.
Yanlış teşhis ile doğru tedavi uygulanamayacağının artık farkına varmalıyız.

BİRAZ ACELE EDELİM

2007-10-20T17:41:00.000-07:00

ACELE EDELİM

Evet dostlar, lütfen acele edelim. Vaktimiz çok az, lüzumlu işler ise pek çoktur. Bu kadar zamanda bu kadar işleri yapmak için bir saniye bile durmaya hakkımız yok. Karıncaları görüyor musunuz?. Yazın sıcağında, ağızlarındaki kendilerinden büyük taneleri yuvalarına taşımak için nasıl da acele ediyorlar. Halbu ki belki de kış boyu yiyecekleri bir buğday tanesinden ibaret. Ama o kadar hızlı çalışıyor, o kadar çabuk hareket ediyor ki, "karıncaların acelesi var" demekten kendimizi alamıyoruz.
Acele etmeliyiz, çünkü koca dünya, kendi yörüngesinde saatte 1680 km. Hızla yol alıyor. Hem kendi etrafında, hem güneşin etrafında korkunç bir hızla dönmeye devam ediyor. Demek ki dünyanın da acelesi var. Kendisine verilmiş olan bir vazifeyi yerine getirmek için o koca gövdesiyle bu kadar hızlı hareket ediyor ve bir saniye bile mola vermiyor.
Acaba sırtına dünya kadar bir yük yüklenmiş olduğu halde, çok az bir ömür verilen insan oğlu ne kadar acele etmelidir, hiç düşündük mü? Yoksa kendimizi ölümsüz bilip, lüzumlu işleri de lüzumsuz mu görüyoruz? Halbu ki geriye doğru şöyle bir baktığımızda, "zaman ne çabuk geçiyor" diyen bizler değil miyiz?
İlkokula başladığımızda, " daha dün annemizin kollarında yaşarken" şarkısını söylüyorduk. Liseyi bitirip üniversite kapısına gelenler ise, " ilkokula başladığım günleri daha dün gibi hatırlıyorum. Mavi önlük ve beyaz yakalıkla kendimi ne kadar mutlu hissetmiştim" diyoruz. (Daha eskiler siyah önlük giydiklerini hatırlayacalardır.)
Evlenip de çoluk çocuğa karışanlar ise, " daha dün kendimiz çocuktuk, bugün çocuklarımızı seviyoruz" diyerek bulundukları noktaya ne çabuk geldiklerine şaşırmaktadırlar. Çalıştıkları işen emekli olarak torun torba sahibi olanlar ise, " artık bizden geçti" demeye başlarlar. Yaşlandıkarını, artık gençlik günlerinin bir gelmeyeceğini kabul ederek kendilerini kabirden sonrasına hazırlamak isterler.
İsterler ama, daha önce bir hazırlıkları yoksa, bundan sonra hazırlanacak kadar bir vakitleri kalmış mıdır acaba?. İşte o konuda kimsenin bir garantisi yoktur. Nitekim her gün çevremizde çocuk, genç, orta yaşlı, ileri yaşlı demeden her yaşta insanların ölüm haberlerini alıyoruz. Onlar tabutları içinde eller üstünde kabre doğru yol alırken, “şimdi o tabutta ben de olabilirdim” diye düşünüyor muyuz? Veya, “ bir gün mutlaka ben de o yolculuğa çıkacağım ama, acaba o gün ne kadar yakın” diye hiç aklımızdan geçiyor mu?
“Ben daha çocuğum, ben daha gencim, benden yaşlı insanlar var” diyerek ölümü kendilerine yakıştıramayanlar, bir kabir ziyaretinde bulunsalar ve mezar taşlarındaki kitabeleri okusalar, kendilerinden çok daha küçük yaşta vefat etmiş olanların orada yatmakta olduklarını göreceklerdir. Kulaklarını mezar taşlarına yapıştırıp dinleseler, her halde şöyle sesler işiteceklerdir:
“ Daha dün sizin gibi yer yüzünde yaşarken
Sizin gibi yürüyüp, sizin gibi koşarken,
Şimdi ölümlü olduk, kabirleri doldurduk”
Sen hey, bilgisayar başında sabahlayan delikanlı! Acele et, gençlik bir şimşek gibi çakıp geçecek. O güzelim yıllar, bu sel gibi akıp gidecek. “Gençliğini nerede ve nasıl geçirdin” sorusunun cevabın hazırlamaya bak. Yarın bu soru ile karşılaştığına, “ arkadaşlarımla chat yaptım” diye cevap verecek olursan, bu cevap seni kurtarmaz. Öyleyse bu çok değerli vakitlerini dünya ve ahiretin için faydalı olacak işlerde değerlendir.
Sen hey fabrikada çalışan işçi, tezgahı başında mal satan esnaf, masa başında hizmet veren memur! Sabahları işine yetişebilmek için acele ediyor, kahvaltı bile yapmadan evden çıkıyorsun. Geç kalacak olursan bir taksiye atlıyorsun. Peki, ebedî hayatın olan ahiretin için de bir şeyler kazanmak için bu kadar acele ediyor musun? Ezan okunduğunu işitip de, cemaate namaz kılmaya yetişmek için taksi çevirdin mi hiç? Yoksa, “ben de sonra kılarım” diyerek namazı erteleyip , sonra da araya başka işlerin girmesiyle namazları hep kazaya mı bıraktın? Sen namazlarını kaza etme fırsatı bulamadan ya senin başına bir kaza gelirse?
Evet beyler, bayanlar, gençler, yaşlılar! Lütfen acele edelim. Cenab-ı Hak bizim için cennet yaratmış, ebedî saadet sarayları inşa etmiş, cemâlini bize göstermeyi vaad etmiş. Bizi davet ediyor. Bu davete icabet etmek için acele edelim. “Acele işe şeytan karışır” mı diyorsunuz? Hayır hayır, böyle işlere şeytan karışamaz. Şeytan ancak dünya ya ait olan ve tedbir alınmadan yapılan işlere karışabilir. Ama ahirete ait olan hayırlı işlere şeytanın ne haddi var ki karışsın.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) “ Hayırlı işlerde acele ediniz, ta ki bir şer gelip o işi bozmasın” buyuruyorlar. Öyleyse, acele edelim, “Ömür sermayemiz çok az, lüzumlu işler ise pek çoktur”.

ŞİİR

2007-10-12T00:09:00.000-07:00

Gurbette Bayram

Bayram sabahında uyandım erken,
Kaldırır insanı gurbette bayram.
Herkes sılasına doğru giderken,
Soldurur insanı gürbette bayram.

Dostlar kucaklaşır, öpülür eller,
Bir selam getirmez sıladan yeller,
Garip diyarıdır şu gurbet eller,
Eritir insanı gurbette bayram.

Bayram günlerinde kanar yaralar,
Yollara bakarak ağlar analar,
Garibin halinden garipler anlar,
Çürütür insanı gurbette bayram.

Taş yürekli dağlar kesti yolumu,
Kimselere diyemezdim halimi,
Şu sıla hasreti çözdü dilimi,
Söyletir insanı gurbette bayram.

Akşam oldu gün ufuktan aşıyor,
Hüzün damla damla kalbe düşüyor,
Kurtlar kuşlar bile bayramlaşıyor,
Ağlatır insanı gurbette bayram.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-10-09T01:05:00.000-07:00

29

Bu gün YİRMİ DOKUZ, orucumuz son,
Yine bir hasretlik başlıyor bu gün,
Güle güle git ey Şehr-i Ramazan.
Dostlar bayramınız mübarek olsun.

28

Geldi Ramazan’ın YİRMİ SEKİZİ,
Bir hüzün kapladı yüreğimizi,
On bir ay yolunu bekleyeceğiz,
Ne olur Sultanım, unutma bizi.

27

Yarab, Nur’dan hisse alanlardan et,
Kadir gecesini bulanlardan et,
YİRMİ YEDİSİNE kavuştuk bugün,
İhya edip, ihya olanlardan et.

26

İnanandır insanın en mutlusu,
Oruçtur ibadetlerin tatlısı,
Bu gece bin aydan daha hayırlı,
Bu gün Ramazanın YİRMİ ALTISI

25

Okşar isen bir öksüzün başını,
Rabbim kolay eder en zor işini,
Bu ayda çok sevap işlemeye bak,
İşte tamamladık YİRMİ BEŞİNİ.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-10-05T03:34:00.000-07:00

24

İman ile hayatlandır ömrünü,
İbadetle zînetlendir gününü,
Oruç ibadeti ne güzel zînet,
İdrak ediyoruz YİRMİ DÖRDÜNÜ.

23

Rahmet coşkun sular gibi akıyor,
Hasenatlar birden bine çıkıyor,
YİRMİ ÜÇÜN sevincini yaşarken,
Tutmayanlar melul melul bakıyor.
22

Yıkanır ruhların kiri ve pası,
Dağılır kalplerin dumanı sisi,
Güneş gibi doğar hayatımıza,
Mübarek günlerin YİRMİ İKİSİ.
21
Zenginlere fakirliği tattırır,
Nimetlerin lezzetini artırır,
Hamdolsun Rabbime YİRMİBİR oldu,
Oruç küllî şükrün anahtarıdır.
20
Bu günler mü’minin hasat günleri,
Manevî kazançta fırsat günleri.
YİRMİSİNDEN sonra başlayan günler,
Nâr-ı cehennemden âzat günleri.
19
Bu günler mü’minin hasat günleri,
Manevî kazançta fırsat günleri.
YİRMİSİNDEN sonra başlayan günler,
Nâr-ı cehennemden âzat günleri.
18

Affet hatamızı, kusurumuzu
Ya Rab, daim eyle huzurumuzu,
Rahmetinle bize muamele et,
ON SEKİZ eyledik orucumuzu.
17
Her yerde yükselir Kur’an’ın sesi,
Nurla dolar arzımızın kubbesi
Her gün bir cüz mukabele okuruz
Bugün tamamlandı ON YEDİNCİSİ

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-27T01:23:00.000-07:00

ON ALTI
Temcit davulunu duyuyor musun?
Yoksa sahur vakti uyuyor musun?
Yarısını geçtik, bugün ON ALTI
Sayılı günleri sayıyor musun?

ON BEŞ

Namazdır bir kulun birinci işi,
Oruçtur kararmış kalbin güneşi,
Kabrimiz onunla aydınlanacak,
İşte geldi Ramazan’ın ON BEŞİ.

ON DÖRT

Namazlarda saf saf olduk, saflaştık,
Rahmetinle temizlendik, paklaştık,
ÖN DÖRT gündür yürüyoruz yolunda,
Gele gele yarısına yaklaştık.

ON ÜÇ

Günahlara karşı bir zırhtır oruç,
Nefisle savaşta en büyük bir güç,
Her gün biraz daha gücümüz artar,
Orucumuz oldu bak işte ON ÜÇ.

ON İKİ
Rabbim yeryüzüne sermiş nimeti,
Aç kalınca anlaşılır kıymeti,
Ramazan ON İKİ, Eylül yirmi dört,
Bu da kamerî ayların hikmeti.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-22T23:44:00.000-07:00

ONBİR

Ramazan, ayların en birincisi,
Oruçtur ibadetlerin incisi,
Her gün soframıza bir inci düşer,
Bu gün incilerin ONBİRİNCİSİ

O N

Ey nefsim, tövbe et, pişman ol dövün,
Ey kalbim sabreyle, şükret ve sevin,
Sermayemiz günden güne artıyor,
Mübarek Ramazan ON oldu bugün.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-20T21:42:00.000-07:00

DOKUZ

Gönüllerde sevinç, kalplerde huzur,
Hem Cuma, hem oruç, nur üstüne nur,
Evveli pür rahmet olan Ramazan,
Şükür rabbimize bugün DOKUZDUR.

RAMAZAN

2007-09-19T21:24:00.000-07:00

ORUCA TUTULDUK, ORUCA TUTUNDUK
Ayçiçeği bitkisi, güneşe tutulmuştur. Güneş hangi tarafa gitse, başını o tarafa çevirir. Onun için kendisine “günebakan” denilir. Onun ışığına, nuruna ve nârına tutkundur. Göz açıp kapayıncaya kadar bile gözünü güneşten ayırmaz. Güneş battığı zaman ise, başını önüne eğer, ertesi sabahı iple çekmeye başlar.
Ey oruç, biz de sana tutulmuşuz. Sen bakma bizim “ oruç tutuyoruz” dememize. Biz aslında sana “tutuluyoruz.” Yüzümüzü sana çeviriyoruz, gözümüzü senden ayıramıyoruz. Geldiğin zaman gönül bahçelerimizde güller açıyor. Hangi mevsimde gelirsen gel, sen geldiğin zaman biz hep baharı yaşıyoruz. Ruhumuzda nevruz ateşleri yanıyor, kalbimizde muhabbet filizleri uyanıyor, gönül gözümüzle hep seni takip ediyoruz. Bir güne bakan gibi, hep sana bakıyoruz.
Mahyalara adını yazıp, gelişini göklere muştuluyoruz. Sevincimizi meleklerle paylaşıyoruz. Seninle ezanlar bir başka güzel okunuyor, namazlar bir başka anlam kazanıyor. Seninle kulluğumuzun izzeti, sofralarımızın lezzeti artıyor. Sevgiler ve sevinçler gönüllerden taşıyor, kalpten kalbe bir muhabbet mesajı ulaşıyor. Herkes birbirine seni muştuluyor. Ne kadar güzel bir cemalin var ki, bin dört yüz yirmi sekiz yıldan beri tazeliğin, güzelliğin ve caziben devam ediyor. Hatta zaman geçtikçe, dünya ihtiyarladıkça sen gençleşiyorsun, güzelleşiyorsun. Ve, her gelişinde yeni bir heyecanla taze bir aşkla sana tutuluyoruz.
Ey Ramazan, sen ayların sultanı olduğun gibi, gönüllerimizin de sultanısın. Senin nurunla ruhumuzun karanlıkları aydınlanıyor, kalbimizin pası siliniyor. Çocuklar da senin gelişini sevinçle karşılıyorlar. Küçük yüreklerinde senin büyük heyecanını taşıyorlar. Taşıdığın hidayet esintileri ile gaflet uykusundan uyanıyoruz. Sen gelince biz de kendimize geliyoruz. Kulluğumuzun farkına varıyoruz.
Elimiz harama uzanmak istese, senin varlığını hatırlayıp geri çekiyoruz. Senin olduğun yerde kötü bir amel işlemekten haya ediyoruz. Elimiz tutuluyor.
Senin yanında ileri geri konuşmaktan, gıybet edip kötü söz söylemekten, kalp kırıp gönül yıkmaktan çekiniyoruz. Haksızlığa maruz kalıp, hakarete de uğrasak, “ben oruçluyum” deyip ağzımıza kötü söz almıyoruz. Senin yanında edepsizlik etmekten haya ediyoruz, dilimiz tutuluyor.
Ey oruç, ne zaman bir yanlış yapacak olsak, haram ve günah mıntıkasına adım atacak olsan, sen bizi tutuyorsun. Nefsimiz aklımızın ayağını kaydıracak olsa, gafletimiz, ihmalimiz, ihtirasımız kalp gözümüzü kör etse sen elimizden tutuyorsun. Bize göz kulak oluyorsun. Dünya hayatımızı karartan, ebedi hayatımızın da temellerini sarsan günahlar, bir kasırga gibi üzerimize hücum ederken, sana tutunuyoruz, vahşet derelerine düşmekten kurtuluyoruz.
Senin gelişinle şeytanlar bağlanırken, nefisler de açlıkla terbiye ediliyor. Tıpkı, Kâlûbelâ’da olduğu gibi. Açlıktan süzülmüş benizlerimizle, sofraya oturup iftar saatini beklerken, elimizi önümüzdeki ekmeğe uzatamıyoruz. Çünkü soframızdaki ekmeğin, bardağımızdaki suyun sahibi biz değiliz. Bunların gerçek sahibi olan Rabbimiz, iftar saati gelmeden nimetlerinden yememize ve içmemize izin vermiyor. İşte o zaman aczimizi fark ediyor, enaniyetimizi terk ediyoruz. “Evet Yarabbi, sen bizim Rabbimizsin, biz de senin âciz kullarınız” diyerek, biatımızı tazeliyoruz. Orucumuzu tutarken, sözümüzü de tutmuş oluyoruz.
Gelişini kandillerle karşılayıp, getirdiklerine hatimlerle “Mukabele” ediyoruz. Şimdi vuslatın hazzını tadıyoruz ama, yine gideceksin diye de hasretin hüznünü yüreğimizde taşıyoruz. Her sene on bir ay hasret, bir ay vuslat yaşıyoruz. Ama olsun, içinde taşıdığın “bin aydan hayırlı” bir gece var ya. İşte onu ihya etmekle “ihya” olacağımız ümidi, en kuvvetli teselli kaynağımız oluyor. Gittiğin zaman, tekrar gelecek olmanı düşünmek bile bize yetiyor.
Bir dahaki gelişinde belki bizi burada bulamayacaksın. Belki de toprak altında, amellerimizle baş başa olacağız. Ey oruç, orada da bizi yalnız bırakma. İmdadımıza yetiş. Kabirde ışığımız, Sırat’da bineğimiz ol. Ruhumuzun elinden tut, cehennem çukurlarına düşmekten kurtar. Burada biz sana tutulduk, sana tutunduk, seni tuttuk, orada da sen bizi tut.

RAMAZAN TAKVİMİ
SEKİZ
Vücuda afiyet, sıhhattir oruç,
Üstümüze yağan rahmettir oruç
SEKİZ gündür bu rahmetten içeriz,
Ekmekten de aziz, nimettir oruç.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-18T21:22:00.001-07:00

Y E D İ

Kur’an ayı ayların efendisi,
Mis kokuyor oruçlunun nefesi
Bire bin yazılır bu ay sevaplar,
İşte geldi Ramazan’ın YEDİSİ.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-17T13:15:00.000-07:00

ALTI

Teravihte aynı safta kaynaştık,
İftarlarda soframızı paylaştık,
ALTI gündür dinleniyor midemiz,
Açlığa ve susuzluğa alıştık.

B E Ş

Oruç tutan meleklere eş oldu,
Yedilere, kırklara kardeş oldu,
Geride bıraktık dört ramazanı,
Şükür bugün orucumuz BEŞ oldu.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-16T13:03:00.000-07:00

DÖRT

Işıktan mahyalar kurduk adına,
Eski ramazanlar geldi yâdıma,
Ne kadar da özlemişiz Sultanım,
DÖRT gün oldu, doyamadık tadına.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-15T04:14:00.000-07:00

ÜÇ

Kur’an ayı başımıza taç oldu,
Kalbe kolay, nefse biraz güç oldu
Sayılı gün, birer birer gidiyor,
Teravih dört, orucumuz ÜÇ oldu.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-14T06:27:00.000-07:00

İKİ

Minareler mesut, kubbeler kutlu
Sohbetler neşeli, sofralar tatlı
Sevincimiz günden güne artıyor,
İKİ oldu orucumuz ne mutlu.

RAMAZAN TAKVİMİ

2007-09-13T06:26:00.000-07:00

BİR
Şeytanlar bağlandı, nefse dur dedik,
Gönlümüzü kapladı huzur dedik,
Hoş geldin ey on bir ayın Sultanı,
Besmeleyle Ramazan’a BİR dedik.

RAMAZAN

2007-09-12T06:06:00.000-07:00

SULTANIM
Üç ayların nurlu kandillerini,
Gönül fanusuna koydum da geldim.
Kur'an bahçesinin sünbüllerini,
Kokladım, ruhuma yaydım da geldim.

Şükür mahyalarda gördüm adını,
Temcit davulunu duydum da geldim,
Özlemiştim iftar sofralarını,
Hamdolsun Rabbime, doydum da geldim.

Sultanım, yürekten vurgunum sana,
Onbir ay gününü saydım da geldim.
Gönlümü kapattım dünyadan yana,
Fani sevgilerden caydım da geldim.

Ayların da sultanısın, benim de,
Kölelik gömleği giydim de geldim.
Âcizim hiçbir şey gelmes elimde,
Benlik libasını soydum da geldim.

TEFEKKÜR

2007-09-03T02:40:00.000-07:00

NE SANDIN?

Rahman olan Rabbim rahmet etmese,
Yağmur damla damla iner mi sandın.
Yer yüzüne rahmetini sermese,
Damlalar toprağa siner mi sandın,

Bilirsin bir iğne ustasız olmaz,
Dağ başında bir köy, muhtarsız olmaz,
Küçücük bir tekne, kaptansız olmaz,
Bu dünya sahipsiz döner mi sandın.

Sorular iç içe, niçin ve neden,
Gezegenler çıkmaz yörüngesinden,
Şu nurlu kandiller kendiliğinden,
Arzın tavanında yanar mı sandın.

Bindörtyüz yıl evvel bir Nebî geldi,
Parmağıyla ayı ikiye böldü,
Yıldızlara bastı, arşa yükseldi
Ayda yürümeyi hüner mi sandın.

Gafil gönül, karanlığa saparsın,
Nura karşı gözlerini kaparsın
Gündüzü kendine gece yaparsın,
Güneş üflemekle söner mi sandın.

DAVET

2007-08-24T11:00:00.001-07:00

YAPRAK DÖKÜMÜ MÜ?

Bloglara bakıyorum da, tam bir yaprak dökümü hali görüyorum. Sanki küresel ısınma denen musibet bloglara uğramış. Her yerde bir sessizlik ve hüzün hakim. Daha birkaç ay evveline kadar cıvıl cıvıl olan sayfalar, yolcu uğramayan metruk hanlara dönmüş. Müşterisi kesilen dükkanların kepenk kapattığı gibi, okuyucusu olmayana bloglar da bir bir kapanmaya yüz tutmuş. Halbu ki hiç okunmadığını düşünsek bile yazmaya devam etmeliyiz. Bir ara ben de dükkanı kapatmayı düşündüm ama, sadık bir okuyucumun ve muhterem bir kardeşimin ikazları üzerine vazgeçtim.
Mevsim yaz, havalar sıcak, atmosfer bunaltıcı. Ama bu bloglar dostluğun serin meltemleri ile yüreklere su serpiyordu. Hayatın her türlü sıkıntısından bunalan kalplere bir inşirah ve gönüllere ferahlık veriyordu. En azından insanların bir merhaba demesi, birbirinden haber alması, dostlar arasında bir irtibatın var olduğunu gösteriyordu. Hele ki bu dostluk, sadece Allah rızası için olduktan sonra, paha biçilmez bir değere sahipti. Bu bağların gevşemesinde sorumlu olan blog sahipleri ve ziyaretçileri, korkarım ki vebal altında kalırlar. Çünkü her zaman böyle ortamlar tesis etmek mümkün olmuyor. Bu vesile ile bir kardeşin diğerine dua etmesi, onun hakkında iyi dileklerde bulunması bile ne büyük bir kazançtı. Cuma günleri ve kandil gecelerinde dua yüklü mesajları paylaşmak, büyük bir manevi serveti paylaşmak demekti. Blogların işlevlerini yitirmesi, dostların bu güzelliklerden ve sevaplardan mahrum kalması demektir.
Herkesin ismini yazmam mümkün değil ama, başta SUVEYDA olmak üzere, MIZRAK, MEHBUB, CENK, GÜLCİN, YUSUF, KAYHAN,TAHİN, HİLAL, CADI…..VS.VS. ( İsmini yazamadıklarım kusura bakmasın, hepsi aynı dostluk çemberinin elemanıdır)
Ses vermenizi bekliyorum. Daha doğrusu bunu sadece ben değil, Mehmet abi dostumuz da bekliyorlar. Onun adına da bunları yazıyorum. Belki daha bekleyen bir çok gönül dostu vardır.
Bloglardaki yaprak dökümü sona ersin, bunlar yaprak dökümü değil, çekirdeklerin toprağa düşmesi olsun ve yeni sürgünlerle daha gür bloglar âlemi ortaya çıksın.
Herkese gönül dolusu selamlar, sağlık ve mutluklar efendim.

SELAMLAŞMA ÜZERİNE

2007-08-20T09:44:00.000-07:00

SELAMÜN ALEYKÜM
Evet sevgili dostlar, bugün selamdan bahsetmek istedim. İnsanlar arasında medenî diyalogun en önemli kapasının selamlaşma olduğunu kabul edenler, nedense bu kapıyı pek kullanmak istemiyorlar. Yani "SELAM" kapısından gocunanlar var. Bunun yerine "günaydın, tünaydın, bonjur gibi kelimelerle selamlaştıklarını zannediyorlar. Bazen de sadece " selam" diyerek geçiştiriyorlar. Selamlaşma, kısaca " selamün aleyküm" diyerek, karşınızdaki insanın üzerine Allah'ın selametini dileyerek ona dua etmektir. Ama nedense böyle Allah kelamı ile selam verme alışkanlığını ortadan kaldırmak isteyenler, "iyi günler" diye bir temenniyi selam yerine ikame etmeye çalışıyorlar. "Selamün aleyküm" ifadesi İslâmi motifler taşıdığından, kullanılması sakıncalı görülüyor. Ben bir resmi dairede görev yapıyorum. Gerek telefonla, gerek yüz yüze olmak üzere hergün yüzlerce insanla muhatap oluyorum. İnsanlar söze başlarken genellikle " iyi güneler beyefendi" diye selam veriyorlar. Bazıları da önce "selamü aleyküm" dedikten sonra, " şey iyi günler efendim" diye sanki bir kusur işlemiş gibi mahcubiyet duyuyorlar. Ben de onlara " ve aleyküm selam, buyrun efendim" deyince, şaşırıyorlar. Sonra da yüzlerinde gülümseme ve bakışlarında tatlı bir samimiyet beliriyor. Devlet-millet kaynaşmasından söz ediliyor ama, devlet millete bir teba gözü ile bakıyor. Sanki padişahlık kurumsallaşmış ve bazı memurlar eliyle tatbik edilir hale gelmiş. Kaldı ki, padişahlar bile halka bu kadar uzak ve yabancı değillerdi. Cuma günü cami Padişahın namaz kıldığı caminin önünde toplanan halk, " gurulanma padişahım, senden büyük Allah vardır" diye hatırlatmada bulunuyorlarmış. Şimdi ise, devlet dairelerinde memuralara selam vermek bile cesaret istiyor. Halbu ki selam, insanlar arasındaki iletişimin elektrik kablosu gibidir. Bu kabloyu kestikten sonra iletişim de kopar ve insanlar bir birlerini anlamaz hale gelirler. Aynı zamanda da Allah'ın adı ile başladığı için bir dua yerine geçer. Bir insanın başkasına dua ederek konuşmaya başlaması, ne güzel bir âdet, ne bereketli bir irtibat vesilesidir. "ARANIZDA SELAMI YAYINIZ" tavsiyesi, bu zamanda en çok muhtaç olduğumuz bir davranış biçimini hatırlatmaktadır. Bu vesile ile SELAMÜN ALEYKÜM Diyerek yazımı bitiriyor, selamı yaymaya özen gösterelim diyorum.

MAL SAHİBİ MÜLK SAHİBi

2007-08-19T08:35:00.000-07:00

BENİM DEDİKLERİM BENİM OLSAYDI
Benim diyerek sahiplendiklerimiz gerçekten bizim olsaydı, acaba onları terk eder miydik? Ben, son durağı belirsiz bir yolda ilerliyorum, benim dediklerimin hiç birisi bana yol arkadaşlığı etmiyorlar. Her durakta birisi beni terk ediyor. Bunlar benim olsaydı, beni bırakıp giderler miydi? Veya ben onları elimden bırakır mıydım acaba?
Demek ki benim dediklerimin hiç birisi benim değilmiş.
Benim çocukluğum, benim gençliğim benim sağlığım sıhatim diyoruz ama,hiç birisi bizde kalmıyor. Şöyle bir geriye doğru dönüp bakıyorum, bir zamanlar benim olanların birçoğu bugün benden ayrı ve uzakta bulunuyor. Onları tekrar elde etme imkânım da yok. Her gün bedenimizden bir şeyler değişiyor, bazı hücreler gidiyor, yenileri geliyor. Belli bir yaştan sonra gidenler artarken gelenler azalıyor. En sonunda "benim" dediğimiz cesedimiz de bizden ayrılıp toprağın bağrına düşüyor.
Demek ki bu beden bize ait değilmiş.
Çok güzel bir eve, çok değerli eşyalara, son model arabalara sahip olanlar var. Kimisi fabrika sahibidir, kimisinin şirketleri, holdingleri vardır. Kimisi de çok büyük bir şöhret ve servet sahibidir. Ama bir bakarsınız, bir deprem olur, sarayları köşkleri yerle bir olur. Bir kaza meydana gelir, son model arabaları hurdaya döner. Şirketler iflas eder holdingler batar. Bugün sevilen ve alkışlanan ünlü bir sanatçı, yarın unutulur gider, şöhretini de servetini de kaybeder.
Demek ki insana verilen mal, mülk, servet ve şöhret ona ait değilmiş.
Eskiden dünyayı titreten krallar, hükümdarlar ve padişahlar vardı. Koca kıt'a lara hükmederler, ülkelere " benim ülkem", milletlere "benim teb'am" derlerdi. Ama bugün ne krallar ve hükümdarlar var, ne de o ülke ve insanlar yerinde duruyor. Dünyayı taht-ı emrinde zanneden hükümdarların bugün hiç birisinin ne hükmü geçiyor, ne tacı tahtı yerinde duruyor.
Bir çok yerlerde eski ören yerleri vardır. Bazılarının büyük kısmı yıkılmış, bazılarının sadece bir duvarı duruyor, bazılarının da temel taşlarından başka bira şeyi kalmamıştır. Kitabelerine bakarsınız, bilmem kaç bin yıl önce, bilmem hangi kralın sarayı ve ya köşkünün kalıntısı olduğu yazar. Bir zamanlar o krallar, buralara " benim sarayım, benim köşküm, benim mülküm" diye sahip çıkıyorlardı. Ama bugün ne krallar var, ne sarayları yerinde duruyor.
Yunus Emre'nin, " mal sahibi mülk sahibi, hani bunun ilk sahibi" dediği gibi, hiçbirinin bugün ilk sahipleri hayatta yoktur.
Demek ki o saltanatın sahibi onlar değilmiş.
Bir insan vaktini boşar harcar, servetini boş yere sarf eder, hayatını boşa geçirir, kendisini ikaz edenlere de " size ne oluyor, bu benim hayatım" derse, ne kadar büyük bir akılsızlık etmiş olur değil mi? Halbu ki, o hayat onun olsaydı, kendisini terk edip gitmeyecekti. Ama bakıyorsunuz, "bu benim hayatım" diyen birisi, az sonra hayatını kaybetmiş. Yani hayat kendisini terk etmiş gitmiş.
Demek ki hayatımız da bizim değilmiş.

Bütün bunlar bize emanet olarak verilmiş, bir müddet kullanmamıza ve istifade etmemize müsaade edilmiş. Bu geçici dünyada, her şeyin harap olup zayi olduğu şu hayatta, bizim bunlar sahip olamayacağımızı bilen Rabbimiz, bunları bizden almak korumak istemiş, başka bir âlemde daha güzel bir şekilde ve ebedî olarak bize geri vereceğini teklif ve vaad etmiş.
Bize düşen, böyle bir teklifi canımıza minnet bilmektir, bin teşekkür ile kabul etmek,.

KÜRESEL ISINMA KARŞISINDA

2007-08-15T01:11:00.000-07:00

YENİDEN BİAT ETMELİYİZ

Bizi yokluk karanlıklarından çıkartıp, ruhlar âleminde var eden Rabbimize “ Kaalûbelâ” makamında bir söz vermiştik. “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” sualine, “evet Yarabbi, sen bizim Rabbimizsin, bizler de senin âciz kullarınız” diyerek Rububiyetine boyun eğmiş, saltanatına biat etmiştik. Daha önce aynı suale, “sen sensin, ben benim” diyerek isyan eden nefislerimizi, sonsuz kudret sahibi olan Rabbimiz, çeşitli azâba maruz bırakmış, her seferinde aynı isyan ile karşılaşınca onları aç bırakarak terbiye etmişti. Açlık karşısında Cenab-ı Hak’kın nimetine, rahmetine ve merhametine ne kadar muhtaç olduğumuzu idrak etmiş, kudretine teslim olmuştuk.
Böyle bir imtihandan sonra, çok uzun olan hayat yolculuğumuza anne karnında devam ettik. Orada da yine rahmet ve merhametle muamele gördük. Ceset denilen bir elbise giydirilerek yeni bir yolculuğa hazırlandık. Yeni yolculuğumuzda lazım olacak âzâ ve levâzımatla donatıldık. Sonra da dünya denilen bu misafirhaneye gönderildik.
Dünya misafirhanesi, nimetleri bol, zînetleri güzel, lezzetleri tatlı, görünüşü cazibeli, bir saray olarak hizmetimize sunuldu. Sarayın Sahibi, misafirleri olan bizlere çeşit çeşit ikramlarda bulundu. Hiç birini hak etmediğimiz halde, sayısız nimetler ihsan etti. Muazzam ve muhteşem olan dünya sarayını bizim için tahsis ederek, insan nev’ini yeryüzüne halife tayin etti. Peygamberler ve kitaplar göndererek, kendisini bize tanıttı, bizi çok sevdiğini ve bizim de O’nu sevmemiz gerektiğini bildirdi. Bu kadar nimet, ihsan, muhabbet ve rahmete karşılık, bizden istediği üç şey vardı: “Biri fikir, biri zikir, biri şükürdü.”
“Bismillah” diyerek, her işte O’nun adını andığımız zaman, işlerimizi denk getirip hayırla neticelendireceğini, “sübhanallah” diyerek zikrettiğimizde her an bizimle beraber olacağını, “elhamdülillah” diyerek şükrettiğimizde bize ihsan ettiği nimetleri artıracağını bildirdi. Emirlerine itaat edip, yasaklarından sakındığımız müddetçe, hem dünya sarayında, bizi en güzel şekilde ağırlayacağını, hem de ebedî saadet sarayı olan cennetine davet ederek cemaline mazhar edeceğini vaad etti.
Ne var ki, “ hafızayı beşer nisyan ile melul” olduğundan, Kaalûbelâ’da verdiğimiz sözü burada unuttuk. Nisyanımıza isyanımızı da katarak, dünya sarayında bir misafir olduğumuzu hatıra getirmeyip, ebedî burada kalacağımızı zannettik. Onun için dünyayı ve içindekileri sahiplendik. Dünyan sarayının da geçici bir mekan olduğunu, içindeki leziz nimetlerin sonsuz olmayıp burada tatmak için verildiğini, asıllarının, menbağlarının “öteki tarafta” olduğunu düşünmedik. “Yiyiniz, içiniz, israf etmeyiniz” emrine uymadık. İtaat, iktisat ve kanaat içinde kullanıldığı takdirde, bütün canlılara yetecek miktarda olan kaynakları hem israf ettik, hem de bize bu nimetleri veren Sultan’a isyan ettik. Nefis ve şeytanın desiselerine kandık. Bediüzzaman Hazretlerinin dediği gibi, “Eyvah! Aldandık. Su hayat-i dünyeviyeyi sabit zannettik. O zan sebebiyle bütün bütün zayi ettik”.
Bu kötü zannımız, şükürsüz israfımız ve fikirsiz isyanımız nedeniyle, bu sarayın Sultanı da bizi terbiye etmek için çeşitli müsîbetlere maruz bıraktı. Çeşit çeşit hastalıklar verdi. Bazı kuşları, sinekleri,böcekleri musallat etti. Korkunç fırtınalar, dehşetli kasırgalar,su baskını ve deprem gibi arzî ve semavî tokatlarla ikaz etti. Ama gafletimiz o kadar kalınlaşmış, kalbimiz o kadar katılaşmıştı ki, hiç biri insanlığı intibaha getirmedi. Kaalûbelâ’ki biatımızı unutmuştuk. Tıpkı ruhlar âlemindeki isyanımız gibi, nefisler yine “ene ene, ente ente” demeye devam ediyordu.
Ruhlar âleminde nefisleri açlıkla terbiye eden Rabbimiz, dünya sarayındaki âsî misafirlerini de susuzlukla terbiye etmek istedi. Kaynakları israf etmenin, küremizi hor kullanmanın, şükürsüzlük ve kanaatsizliğin cezası olarak, insanlığın başına küresel ısınmayı musallat etti. Açlıkla terbiye olmaktan korkan insanlığı, susuzlukla tehdit ederek itaate davet etti. Susuzluk açlıktan daha korkunç bir azab olduğundan, kaynakların biraz azalması bile kalplere korku salmaya yetti. Şimdiden elli altmış yıl sonra gelmesi muhtemel bir felâket ihtimali dahi,insanları dehşete düşürmeye başladı. Küresel felaketlere karşı çeşitli tedbirler alınıyor, çareler aranıyor.
En büyük tedbir ve en kesin çare ise, “Kalûbelâ” sırrında yatmaktadır. Aczimizi ve fakrımızı itiraf ederek, Cenab-ı Hak’kın merhametini celp etmeli, sonsuz kudret ve rahmetine iltica ederek dergâhına sığınmalıyız. Evvela göz pınarları tövbe ve istiğfar ile ağlamalı, gönül pınarları sevgi ve muhabbetle çağlamalı ki, yer yüzündeki diğer pınarlar da çağlayıp aksın.
Küresel felâketlerin Küremizin Sahibi tarafından sorulan “Ben sizin Rabbiniz değil miyim” sualinin bir tekrarı olduğunu düşünüp, “ evet Yarabbi, sen bizim Rabbimizsin, bizler de senin âciz kullarınız” diyerek yeniden biat etmeliyiz.

GÖNÜL PINARI

2007-07-31T10:05:00.000-07:00

GÖNÜL PINARI

Sevgili dostlarımdan zaman zaman "neden gönül pınarı" şeklinde sualler geliyor. Gazetedeki köşemin adı da "gönül pınarı" olduğu için bilhassa okuyuculardan bu yönde fazla sualler alıyorum. Ben de bugün " neden gönül pınarı" sorularına belki cevap olur diye bu yazıyı kaleme (klavyeye mi desem) aldım.
Gönlümle aramda çok yakın ve sıcak bir ilişki vardır. Hani kendi kendisi ile konuşana "deli" derlermiş ya! Ben galiba biraz deliyim. Zira gönlümle çok sık konuşurum. Onunla dertleşir, sohbet eder, güler eğlenirim. Belki kendime çok yakın bir dost olarak bildiğim için gönlümle bu kadar fazla hemhal oluyorum.
En çok da gönlümün hüzünlü halini seviyorum. Yağmur şıpırtıları altında yürürken, saçak altına sığınmış bir serçenin titreyen hali, gönlüme tatlı bir hüzün verir. Hele de akşam üzeri güneş guruba girerken kan rengi ufukları kaplayan pembe bulutlar.... Sanki bulutların kanlı gözyaşları gönlüme düşüyor gibi hüzünlenirim. Ama bu hüzünden de tarifi imkansız bir haz duyarım. Belki insan olmanın dayanılmaz hafifliği burada yatıyor.
Gönlümden bunlar geçerken, her birisi derin izler, anlamlı hatıralar bırakır. Ben de bunaları yine gönlümle paylaşır, onunla güler onunla ağlarım.
Pınarlara gelince, pınarlar da benim için çok büyük anlamlar taşımaktadır. Pınar deyince, betondan yapılmış süslü çeşmeler, pahalı musluklardan akan ve (çok defa da akmayan) suları kastetmiyorum. Hatta, camilerin avlularındaki sanat değeri çok yüksek olan güzel şadırvanalar da benim kastettiğim pınar anlamında değildir.
Benim için pınar, köylerin genellikle camileri yakınında bulunan, kocaman taşlarla yapılmış dikdörtgen şeklindeki bir yapı ve pirinç kurnalardan akan buz gibi su kaynaklarıdır. Bu pınarlar insanlara su vermekten başka daha bir çok işlevler de görürler. Özellikle sabah erken saatlerde ve akşam serinliğinde ellerinde testileri ve bakraçları ile suya giden köylü kızları, su yolunda yapılan tadına doyum olmaz muhabbetler ve dedikodular, kızları uzaktan "kesen" delikanlılar, ışmarlar, göz kırpmlar, utangaç gülümsemeler ve daha nice anamlı hal ve tavırlar, pınar kültürünü ve folklörünü teşkik eden ögelerdir.
Pınar başları, sohbetlerin koyulaştığı, bakışların anlam kazandığı,sevdaların filizlendiği mekanlardır. Türkülerin nağmelerinde, şiirlerin dizelerinde, hatta ağıtların hüzünlerinde , pınar motifleri hep var olmuştur.
Bir de kırlarda, çobanların ve avcıların ve yolcuların su içtiği, hayvanaların sulandığı pınarlar vardır. Anadolu'da her dağın yamacında, her vadinin ortasında bir pınara rastlamak mümkündür. Sıcak bir yaz gününde bir yol kenarında cığıl cığıl akan buz gibi bir suya rastlamak, insanın arzı ettiği en büyük nimettir. İşte atalarımız da bu nimetten yolcuları, avcılar, çobanlar, garibanlar, kurtlar ve kuşlar istifade etsinler diye bu pınarları inşaa etmişler.
Bendeki bu gönül muhabbeti ile pınar sevdası birleşince, ortaya "GÖNÜL PINARI" çıkmış bulunuyor. Kurnasında hep muhabbet akmasını istediğim bu "gönül pınarına" bütün dostları davet etmek istiyorum.
Şimdi de duyguları dile getirmeye çalıştığım bir şiir takdim ediyorum.

GÖNÜL PINARI
Severim pınarı öteden beri,
Gönlümde şakıyor BÜLBÜL PINARI
Her pınarın bende ayrıdır yeri
Şu Sümbül Pınarı, şu GÜL PINARI

Yamaçlarda yankılanır su sesi,
Avcı dinler, yolcu dinler bu sesi,
ŞOFÖRLER ÇEŞMESİ,ÇOBAN ÇEŞMESİ,
Şu gördüğün pınar, SEBİL PINARI

Kurnası kırılmış, kemeri göçmüş,
Kimbilir başından ne dertler geçmiş,
Hazret-i Ali'nin atı su içmiş,
Şu mübarek pınar DÜLDÜL PINARI.

Pınarlar var, kurnasından nur akar,
Aktıkça kalplerin pasını yıkar,
Zikir nağmeleri semaya çıkar,
Gece gündüz zikredere DİL PINARI.

Kalbim gönül dostlarına seslenir,
Kalemim var, yazmayınca paslanır,
Hazan yağmurları ile beslenir,
Hazin hazin akar GÖNÜL PINARI.

KANDİLLERİN NURU İLE

2007-07-20T14:11:00.000-07:00

ISIT BENİ, IŞIT BENİ

Küremiz ısınıyor, buzullar eriyor. Afrika sıcakları, gidiyor, Basra sıcakları geliyor. “Kavruluyoruz” şeklinde yakınmalar işitiyoruz. Ama ısınan ve kavrulan sadece tenimiz oluyor. Kalpler soğuktan katılaşmış, gönüller donmuş, ruhlar buz tutmuş. Kutupların ve Himalaya’ların buzullarını eriten sıcaklıklar, ruhlardaki ve gönüllerdeki buzulları bir türlü eritemiyor. Kalpleri yumuşatamıyor. Dışımız güneşin dik gelen ışınlarıyla yanma noktasına kadar ısınırken, içimizin ısısı donma noktasında bulunuyor. Ruhumuz hem soğuk, hem karanlık.

İç dünyamızı ısıtmak ve aydınlatmak için güneşin bilmem kaç bin derece olan ısısı bile yetmez. Ama bir KANDİL’in sıcaklığı ve ışığı, iç dünyamızı ısıtmaya ve ışıtmaya kâfi gelir. Zira kandilin ısısı ve ışığı NAR’dan değil, NUR’dandır. Nur ise, hem ruhumuzu, hem kalbimizi, hem gönlümüzü hem ısıtır, hem de ışıtır. Onun için kandiller hayatımızda çok önemli bir yer tutar.
Rabbimin inayet ve keremi ile, kandillerle donatılmış bir üç aylara daha kavuşmuş bulunuyoruz. Şükür kavuşturana diyor, bütün mü’minlerin kandillerin nurundan tam istifade etmesini diliyorum.

CUMHURİYET VE SİYASET

2007-07-18T16:38:00.000-07:00

CUMHURİYET SİYASETE ÂLET EDİLİYOR
Ülkemizde bir çok mukaddes değer siyasete âlet edilmektedir. Bunların başında din gelmektedir. Mukaddes dinimiz her devirde siyasete âlet edilmiştir. Fakat zannedildiği gibi dini siyasete âlet edenler sadece bazı siyasal İslamcılar değildir. Din üzerinden en fazla siyaset yapanlar kendilerini laikliğin bekçisi kabul eden siyasetçiler ve bir takım yazar çizerlerdir. Her türlü dinî faaliyet ve davranışı, önyargılı bir bakışla değerlendirip siyasî bir amaç taşıdığını iddia edenler, bundan siyasî bir rant sağlama amacı gütmektedirler. Başörtüsü ve İmam Hatip Okullarının durumu gibi konular, genellikle laik kesim tarafından kaşınmakta, meydana gelen gerginlikten siyasi çıkar umulmaktadır.Dinin dışında şehitlik gibi mukaddes bir kavram da siyasete âlet edilmektedir. Cami avlusunda şehit tabutlarını omuzlayıp gürültülü sloganlarla bir yerlere mesaj verip oy elde etmeyi ummak da şehitler üzerinden siyaset yapmaktır.Milliyetçilik gibi ortak bir değer de siyasete âlet edilmektedir. Milliyetçilik, bu vatan ve millet için çalışmak, milletin menfaatlerini şahsi ve siyasi çıkarlarının üzerinde tutmaktır. Ama bazı kesimler milliyetçiliği kendi tekellerinde görüp kendilerinden farklı düşünenleri bu milletten saymamaktadırlar. “ Ya sev, ya terk et” gibi sloganlarla vatanı da kendi tapulu malları gibi görerek farlı düşüncedeki vatandaşları bu topraklardan kovmaya kalkmaktadırlar.Şimdi de cumhuriyetin siyasete âlet edildiğini görmekteyiz. “ CHP KAZANACAK, CUMHURİYET KAZANACAK” diyen CHP, tam anlamı ile cumhuriyeti siyasete âlet etmektedir. Bu slogana göre, 1923 yılında kurulan cumhuriyet, 1950 yılında yıkılmıştır. Çünkü o tarihten sonra CHP hiçbir seçimi kazanamamış, tek başına bir daha iktidara gelememiştir. O kafa yapısına göre, demokrasi gelmiş, cumhuriyeti ortadan kaldırmıştır. Kendi siyasî ve ideolojik düşüncelerini cumhuriyetle özdeşleştirenler, her seçimde kaybettikleri için onlarla birlikte cumhuriyet de kaybetmektedir. Halbu ki cumhuriyet, bu milletin her ferdi için çok kıymetli ve mukaddes bir değerdir. Bir siyasi partinin seçim kaybetmesi ile cumhuriyet kaybetmez. Veya da o partinin kazanması ile cumhuriyet yeni bir şey kazanmış olmaz.Siyaset, bir idare sanatıdır. Bu sanatı en güzel şekilde kim icra edecekse, maharetini ortaya koyar, plan ve programını millete sunar, millet de hangi partinin programını uygun görür ve inandırıcı bulursa, onu iş başına getirir. Kendi bilgi beceri ve siyasi yeteneğine güvenemeyenler, başka yerlerden ve özellikle mukaddes değerlerden destek almaya çalışmakta, onları siyasetlerine âlet etmektedirler.Dinimiz de, milliyetimiz de, cumhuriyetimiz de bayrağımız ve vatanımız da, mukaddes değerlerimizdendir. Bunlar üzerinden siyaset yapmak, milleti incitir. Siyasilerin kazanması ve kaybetmesi ile bu değerler değerinden bir şey kaybetmez. Onlar zaten milletin gönlünde en yüksek makamdadırlar. Siyasî makamlar onların yanında hiçbir değer ifade etmez. Siyasette kazanmak da kaybetmek de vardır. Ama mukaddes değerler her zaman milletin gönlündeki yüce makamlarında yerlerini korurlar.

HAYALİ BİLE GÜZEL

2007-07-15T15:33:00.000-07:00

HAYALİ CİHAN DEĞER

Bir yaz günü öğleyin, sıcaktan bunalmıştım,
Bir söğüt gölgesine şöyle bir uzanmıştım.

Yorgun başım yumuşak çimenlere düşünce,
Beynime hücum etti bir çok güzel düşünce.

Hayal dürbünü ile etrafıma bir baktım,
Ne güzel bir manzara, sevinçten uçacaktım.

Çocuklar hep şen şakrak, kalpleri pırıl pırıl,
Yüzleri hep gülüyor, gözleri ışıl ışıl.

Sıyrılmış kalplerinden artık savaş korkusu,
Bombayla bölünmüyor bebeklerin uykusu.

Ülkemde huzur hâkim, ne anarşi ne terör,
İnanmazsan sen de bak, huzur ortamını gör.

Artık feryat etmiyor Mehmetçik anneleri,
Yürekleri yakmıyor şehid cenazeleri.

Herkes için özgürlük, herkes için adalet,
Çifte standart kalkmış, ne büyük bir saadet.

Aydınlar gerçek aydın, yani münevver olmuş,
Akılları nur olmuş, vicdanları nur olmuş.

Çürük mal bulunmuyor siyaset çarşısında,
Hiç kimse susmaz olmuş haksızlık karşısında.

Gerçekten anlaşılmış laikliğin manası
Ciddiye alınmıyor irtica yaygarası.

Baş örtülü baş açık, birlikte okuyorlar,
Ülkenin geleceğine sahip çıkıyorlar.

Yaşlılar daha mesut, gençler daha umutlu,
Böyle güzel bir ülkenin insanıyım ne mutlu.

Asra hükmediyordu, sanki Asrın Sahibi,
Ne güzel bir devir ki, Asr-ı Saadet gibi.

Sonra elimden düştü birden hayal dürbünü,
Geride bırakmıştım, güzel tatlı bir günü.

Gördüklerim hakikat değil hayalmiş meğer,
Hayal bile olsalar, hayâli cihan değer.

2007-07-08T12:48:00.000-07:00

GİTTİM, GÖRDÜM GELDİM

Selamün Aleyküm muhterem blogcular

Senelik iznimin bir kısmını memleketimde geçirmek üzere bir süre buralardan uzak kaldım. Ama “sayılı gün tez geçer” denildiği gibi gerçekten tez geçti ve dönüp dolaşıp kürkçü dükkanına döndük. Ama güzel bir tatil geçirdim. Çok hoş ziyaretlerde bulunup, nefis ziyafetlere konuk oldum. Köyümün soğuk suyundan yudumladım, mis gibi havasını teneffüs ettim. Tarlamızın toprağını kokladım, taşlarını okşadım.
Sıla-yı rahm ederek hem Peygam Efendimizin (s.a.v.)tavsiyesini yerine getirdim, hem dost ve akrabalarla hasret giderip hoş sohbetlerde bulundum.
Burada sizlere köyümü anlatıp köy hasretliği çekenlerin yüreğine hüzün yüklemek istemiyorum. Şu anda her birimiz ayrı şehirlerde ve hatta ayrı ülkelerde yaşıyor olsak da, bir çoğunuzun köy kökenli olduğunu düşünüyorum.
Bizim oralarda bu aylarda büyük bir hareketlilik yaşanır. “Gavurcu” denilen ve Avrupa’nın çeşitli ülkelerinde yaşayan gurbetçiler, izinlerini geçirmek üzere memlekete gelirler. Çeşitli marka ve modellerde lüks arabaları ile köyün sokaklarında toz kaldırırken, köyde yaşayan gençlerin de hayallerini tahrik ederler. “Bir biz gidemedik şu gavura” diye iç geçiren gençlerin sayısı oldukça fazladır. Ama orada yaşayanlar da “ siz bakmayın burada bir aylığına hava atıp lüks arabalara bindiğimize, oradaki çalışma ve yaşama şartlarını bir bilseniz hiç heveslenmezsiniz” diyerek samimi itiraflarda bulunanlar çoğunluktadır.
Beni en çok sevindiren, gurbetçilerimizin manevi yönünün gittikçe kuvvetlenmekte olduğudur. Avrupa’dan izine gelen işçi ailelerinin hemen tamamı dini açıdan kendilerini geliştirmişler. Çocukların, ve kızların ve kadınların hepsi Kur’an- Kerim okumasını biliyorlar. Oralardaki Kur’an kurslarının faaliyetlerinden istifade etmişler. Bir de Avrupa’da her türlü dinî cemaat ve tarikatler serbestçe faaliyet gösterdiği için dinlerini öğrenmek daha kolay olmuş. Namaz vakitlerinde camide gördüğüm insanların çoğu gurbetçilerden meydana geliyordu. Demek ki gayrı Müslimlerin arasında yaşamak, İslam’ı öğrenmeye ve yaşamaya engel değilmiş diyerek sevindim. Zor olan, Türkiye gibi bir İslam ülkesinde dinini öğrenmek ve yaşamakmış meğer.
Evet sevgili dostlar, yazılacak çok şey var ama, vaktinizi almak, kafanızı yormak istemiyorum.
Hepinizi sevgi ile selamlıyor, Allah’ın Rahmeti, Mağfireti ve bereketi üzeriniz olsun diyorum.
Yorum yazan dostlara, uğrayıp geçen ziyaretçilerimize de ayrı ayrı teşekkür ediyor, ebedi saadet, selamet ve mutluluklar diliyorum.

YAPRAK DÖKÜMÜ

2007-06-19T02:42:00.000-07:00

BU BİR VEDA YAZISI (değildir)

Sevgili Blogcular,
Ben de bu iklimde bir yılımı doldurdum. Yani dört mevsim geldi geçti. Bir çok güzel insanla sanal dünyada da olsa tanışmış, muhabbetlerine ortak olmuş oldum. Aslında hepimiz "KAALÛ BELÂ" dan tanışıyorduk ama, araya dünya gibi büyük bir küre girdiği için bir birimizi unutmuştuk. Ama teknoloji dünya küçülttü, mesafeleri kısalttı. Uzaklar yakın oldu, görünmezlerin pek çoğu görünür hale geldi. Bir seneyi aşın zaman süresince bir çok güzellikleri paylaştık. Bildiiklerimizden verdik, bilmediklerimizden aldık. En önemlisi de Allah rızası için bir birini seven ve bir birine dua eden dostlar kazandık. Böylece manevi bir şirketin hissedar olduk.Rabbim herkesin hissesini ziyade eylesin.

Evet sevgili dostla, blog ailesinin bazı fertleri zamanla aramızdan ayrılıyorlar. Tabi herkesin geçerli bir nedeni vardır. Kimseye hesap soracak halimiz yok. Hepsi de " bâki kalan kubbede hoş bir sadâ " bırakarak gidiyorlar. Zaten her şey ve hepimiz gidici değil miyiz? Ha bugün, ha yarın, bir gün bizler de çekip gideceğiz. Sevgili dostlar, bu fakirâne blog da değişik tasarımlarla bu kadar zaman sizlerin ziyaretine açık oldu. Yorum yazanları da yazmayanları da aynı içtenlikle gönlümüzde misafir ettik, " GÖNÜL PINARI" nın suyundan ikram ettik. Helal-i hoş olsun. Bu arada biz de âcizane bir çok dostların sayfasını ziyaret edip yorumlar yazdık. TebrikleR aldık, teşekkürler verdik. Muhabbet çarşısında zevkli alış verişler yaptık.

Dostlarım, merak etmeyin bu bir veda yazısı değil. Belki "kısa bir süre için" müsade istemek denebilir. Malum tatil mevsimindeyiz. İzin kullanmak ve sıla-i rahm etmek gibi bir düşüncemiz var. Ama günü henüz kesinleşmedi. Âniden ayrılırsam diye haber vermek istedim. Gittiğim yerlerde int. bulma imkanım olursa yine sizleri ziyaret eder, beli izlenimlerimi de yazarım.
Umarım benim gidişim bazılarının " az müsade" deyip haftalardır ortalıkta görünmemesi gibi olmaz. Ama herkesin mutlaka geçerli bir sebebi vardır. Onu da anlayışla karşılıyoruz. Hepinizi Allah'ın selamı ile selamlıyorum, sağlık, başarı ve mutluluklar diliyorum.
" ESSELAMÜ ALEYKÜM"

BOSTAN VE GÜLİSTAN

2007-06-13T11:21:00.000-07:00

ŞEHY ŞÂDİ ŞİRAZÎDEN
Konuşmadan bir köşede oturan sağırlarla dilsizler, dilini tutamayan kimseden daha üstündür.
Ağızda dil nedir, a akıl sahibi? Hünerli kimsenin hazine anahtarı değil mi? İçerdeki cevahirci midir, çerçi midir, kapı kapalı iken kim ne bilecek?
Akıllının önünde susmak terbiye gereği ise de, sen yeri gelince söylemeğe bak. İki şey insanı çileden çıkarır: söylenecek yerde ağız açmamak, susacak yerde lakırdı etmek.

ÖLÜMDEM ÖTESİ

2007-06-12T12:35:00.000-07:00

ÖLÜMDEN ÖTE YOL GİDER Mİ?

Kendini çok kahraman göstermek isteyen bazı kabadayılar, hiç bir şeyden korkmadıklarını göstermek için "ölümden öte yol var mı?" diye etraflarına meydan okurlar. Bilinçsizse söylenmiş bir söz olmakla beraber, bazı safdillerin kafasında böyle bir yargı yerleşebilir. "Gerçekten her şeyin sonu ölüm, bunun daha ötesi ne ola ki" diye düşünebilierler.
Ölümden ötesi elbette var. Hatta ölüm, uzun bir yolun başlangıcı, kabir ise bu yola açılan bir kapıdır. Dünyadaki yolculuğumuz ölüm ötesi yolculuğun yanında göz açıp kapayıncaya kadar geçen kısa bir andır. Asıl yolculuk, kabirden sonra başlayan yolculuktur. Önce haşir meydanına gidilecek, oradan mizan denilen hesap yerine geçilecek, daha sonra herkes hayat muhasebesinin blançosuna göre yeni bir yola koyulacak. Önce sırat köprüsünden geçilecek. Bu köprüden geçebilenler cennet mekanlarına doğru yol almaya devam edecekler. Kıldan ince, kılıçtan keskin olan o köprüden geçemeyenler cehenneme doğru tepe taklak yol alacaklar.
Cehennemde bile yolculuk bitmeyecek. Günahkâr olan ve bir süre cehennemde kalarak cezasını çekenler buradan çıkartılıp cennete yollanacak. Kâfirler ve münafıklar ise, cehennemin dibine doğru durmadan yol alacaklar.
Cennet yolcuları ise ebedi saadet saraylarında gezinmeye zevk almaya devam edecekler.
Yani ÖLÜMDEN ÖTE YOL GİDER. Önemli olan ebedî saadet saraylarına doğru yol almaktır.
Rabbim bütün inananları bu yolun yolcusu etsin.

DİNİ DÜNYAYA ÂLET EDENLER

2007-06-08T06:50:00.000-07:00

DİNİ ÂLET ETMEYİN LÜTFEN

Mübarek dinimiz kimler neler âlet etmiyor ki? Dinimiz dünyaya ait hemen her işe âlet ediliyor. Bunu yapanlar da zannedildiği gibi sadece dindarlar değil. Hatta çok defa resmi ağızlardan devlet dini çok şeye âlet ediyor. Neredeyse, dini sadece imana ve ibadete âlet etmek (yani vesile etmek) yasak, diğer her şeye rahatça âlet etmem mümkündür. Buna rağmen de her zaman dindarlar böyle bir suçla itham edilmişlerdir.
Ülkemizde din siyasete âlet edildiği gibi, ticarete de âlet edilir. Cuma hutbelerinde alış-verişlerde dürüst olmak, kimseyi aldatmamak, doğru tartmak gibi âhlaki değerler dile getirilir. Böylece dinimiz ticarete âlet edilir.
Trafik haftası olur, bu defa da hutbede trafik kurallarına uymanın bir insanlık borcu olduğu anlatılır. Hatta trafik levhalarına kurşun sıkanların devlet malına zarar verdikleri için günaha girdikleri anlatılır. Böylece din trafiğe alet edilir.
Hatırlarsınız bir zamanlar Kenan Evren uçaklardan bildir attırıp anarşistlerin ne kadar günaha girdiklerini hatırlatmış, onlara dini telkinde bulunarak kan dökmeye son vermelerini istemişti. Yani din burada da anarşiyi önlemeye âlet edilmişti.
Kızılay haftası olur, kan vermenin ne kadar sevap olduğu anlatılır, din âlet edilir. Orman haftası olur, ağaç dikmenin ne kadar sevap olduğu anlatılır. Ormanları korumaya din âlet edilir.
Bugünkü Cuma hutbesinin de konusu çevreyi koruma hakkındaydı. Küresel dengeler bozuldukça doğayı koruma endişesi artıyor. Bunun için de dine başvuruluyor. Böylece dinimiz dünyaya âlet ediliyor.
Sonra da aynı zihniyetteki kişiler dönüyorlar, “ DİN ÂLET EDİLİYOR” diye feryat ediyorlar.
Siz de âlet etmeyin o zaman efendim!

OKULDA TOPLU NAMAZ

2007-06-01T04:42:00.000-07:00

TOPLU NAMAZ KILMAK

Bir lisede mescit haline getirilmiş bodrum katındaki bir odada öğrenciler toplu halde namaz kılıyorlarmış. Ne büyük bir suç! Ne kadar dehşet verici görüntüler öyle ? Aman Allahım, bu zamanda bir devlet lisesinde, yani kamusal alanda birden fazla öğrenci namaz kılıyor. İnsan bu manzarayı görünce yüreği paralanıyor. Devlet ve millet adına hüsrana uğruyor.Türk gençliği ne hale gelmiş demekten kendini alamıyor.

Kahraman medyamız her türlü tehlikeyi göze alarak bu mescite sızmış ve oradaki fecaati! gözler önüne seren görüntüleri çekmeyi başarmış. Türkiye günlerdir bu skandal olayla çalkalanıyor. Maazallah bir görüntüler ortaya çıkmasa ve durumdan haberdar olmasaydık, acaba halimiz nice olurdu? Belki bu fakir de bu saatte şu satırları yazamayacaktı. Çünkü bu fecaat birkaç gün daha devam etseydi, ülkemiz kim bilir ne hale gelecekti.

Ben bunları düşünerek kahraman medyamıza şükranlarımı arzetmek isterken, Çanakkale savaşları sırasında kılınan bir toplu namaz resmi gözümün önüne geldi. Aman Allahım! Binlerce Mehmetçik namaz kılıyor, vatanın kurtarılması için dua ediyor. Yüreğim ağzıma geldi. Demek ki bu mürteciler yüzyıldır bu ülkenin altını oymaya çalışıyorlarmış. Oradaki komutanlara da çok hayret ettim. Savaş ortamında, üstelik en kanlı cephede binlerce asker ibadet ediyor. Nerede bu komutanlar, bunları görmüyorlar mı? Bunlar mı vatanı kurtaracak? Diye yüreğim sızladı. Demek ki Çanakkale komutanları da irticaya göz yummuş ve vatanın bu hale gelmesine sebebiyet vermişler diye düşündüm.

Ben böyle düşündüm de, bazıları öyle düşünmüyor işte. “Canım ne var bunda, Müslüman çocukları namazlarını kılamayacaklar mı, anayasada din ve vicdan özgürlüğü güvence altına alınmamış mı diye güya bu hareketi masum gösteriyorlar.

Bre gafiller, namaz bahanesiyle orada toplanan çocukların bir çete oluşturmadıklarını nereden biliyorsunuz?. Haydi orada esrar ve eroin çekiyorlarsa? Tesbih çekenle eroin çekeni nasıl ayırt edeceğiz? Bu çocukların orada ihtilal beyannamesi hazırlaması ve fırsat bulduklarında ülkeyi ele geçirmesi de pek âla mümkündür. Nasıl böyle bir tehlikeyi görmezden gelip de aymazlık içinde bulunabiliriz?

Tövbe tövbe, sen aklıma mukayyet ol Allahım! Ben neler saçmalıyorum. Ama beni ve benim gibileri böyle saçmalamaya iten madrabazlar utansın!

GAFİL BAŞLARA BİR TOKMAK

2007-05-27T15:31:00.000-07:00

NE SANDIN?

Rahman olan Rabbim rahmet etmese,
Yağmur damla damla iner mi sandın.
Yer yüzüne rahmetini sermese,
Damlalar toprağa siner mi sandın,

Bilirsin bir iğne ustasız olmaz,
Dağ başında bir köy, muhtarsız olmaz,
Küçücük bir tekne kaptansız olmaz,
Bu dünya sahipsiz döner mi sandın.

Sorular iç içe, niçin ve neden?
Gezegenler çıkmaz yörüngesinden,
Şu nurlu kandiller kendiliğinden,
Arzın tavanında yanar mı sandın.

Bindörtyüz yıl evvel bir Nebî geldi,
Parmağıyla ayı ikiye böldü,
Yıldızlara bastı, arşa yükseldi
Ayda yürümeyi hüner mi sandın.

Gafil gönül, karanlığa saparsın,
Nura karşı gözlerini kaparsın
Gündüzü kendine gece yaparsın,
Güneş üflemekle söner mi sandın.

KULUN ALLAH'A EN YAKIN OLDUĞU AN

2007-05-26T17:34:00.000-07:00

Mİ’RAC YOLCULUĞU: NAMAZ

Her hangi bir yolculuğa çıkarken, mutlaka bir hazırlık yaparız. Gideceğimiz yerin uzaklığına, önemine, görüşeceğimiz kişilerin makamına ve bineceğimiz vasıtanın durumuna göre bu hazırlıklar da önem kazanır.
Namaz da bir gitmektir. Dünyaya ait emellerden, bir türlü kurtulamadığımız elemlerden, ruhumuzdaki kalabalıklardan, kalbimizdeki karanlıklardan uzaklaşmak, nur ikliminde huzura yolculuk yapmaktır. Namaz, Mi’rac’ın merdivenlerinde basamak basamak yükselmek, Huzur-u İlâhiye varmaktır.
Bu yolculukta herkes kendi kaabiliyeti, ihlâsı ve takvası kadar yol alabilir. Kimisi merdivenin birinci basamağında kalır, kimisi daha yükseklere doğru yol alır, kimisi de kendini Rabbinin huzurunda bulur. Bu yolculuğu engelleyen ve ağırlaştıran sebeplerden kurtuldukça, daha yükseklere doğru yol almak mümkün olmaktadır. Yani, nefsinden ve dünyadan en çok uzaklaşanlar, Hak’ka en çok yaklaşanlardır.

“Hayırlı işlerde muzır mâniler çok” olduğu gibi, namaz esnasındaki mi’raç yolculuğumuzda da karşımıza bir çok engeller çıkar. Biz huzur ve huşû içinde secdeye kapanmak isterken, yarım kalan bir işimiz, kapanmayan bir borcumuz, gideremediğimiz bir ihtiyacımız gözümüzün önüne geliverir. Rabbimize en yakın olacağımız bir anda, bizi oradan uzaklaştırıp, dünya işlerinin bitmeyen telaşı içinde oyalamaya çalışır. Ama her şeye rağmen başımızı secdeye koyduğumuzda bir an için bile huzurda olduğumuzun bilincinde olur, nasıl bir makamda bulunduğumuz düşünebilirsek, miraç yolculuğumuz zirve noktaya doğru yükselmiş olacaktır inşallah.

Namaz Mi’raca doğru bir yolculuktur dedik. Tıpkı, bir incir çekirdeğinin incir olmaya doğru giden yolculuğu gibidir. Nokta kadar olan bir çekirdek içinde bir incir ağacı ve dallarında da binlerce meyvesi var desek, her halde doğru söylemiş oluruz. Hiç kimse, “ hayır böyle bir şey mümkün değil” diyemez. Ama çekirdekten meyveye doğru giden yolun da çeşitli aşamaları vardır. Önce topraktan başını çıkartıp filizlenecek, sonra fidan, ağaç ve dal olacak. Daha sonra çiçeklerle ve yapraklarla donanıp meyveye duracak. İşte bizim namazlarımız da bu aşamalar gibidir. Ne kadar itina ve ihlasla kılarsak, o kadar fazla yol kat ederiz. Kalbimizdeki niyetle başlayan miraç yolculuğumuz o kadar ileri noktalara ulaşır.

Öyleyse, namazımızdaki huzur ve huşû eksik olsa da, hissemizi almış olacağımızdan, “acaba namazım kabul oldu mu?” diye şüphe duymaya gerek yoktur.

Namazda iken, miraca doğru bir yolculuk yapmakta olduğumuz düşünmek bile ne güzel bir duygudur. Bu şuur içinde ibadet etmeyi ve ettiğimiz ibadetlerin kabul edilmesini Rabbi Rahimimizden niyaz edihyorum.

DUAYA DEVAM

2007-05-24T02:51:00.000-07:00

VERMEYİ İSTEMESE

Yolcuyum şu menzilde, bir nefeslik durmuşum,
Bu anahtar kapıyı açmak için verilmiş.
Beden denen kafese sığmıyor gönül kuşum,
Bu kanatlar sonsuza uçmak için verilmiş.

Vücudum bir fiskeyle yıkılacak bir konak,
Ölüm yeni bir hayat, kabir yeni bir durak,
Bu çileli hayatın yükünden kurtularak,
İstirahat yerine geçmek için verilmiş,

Ömür sermayesi az, ihtiyaçlar bitmiyor,
İktidarımın eli, hiç bir şeye yetmiyor,
Ruhumun isteğini dünya tatmin etmiyor,
Eldekiler numune, tatmak için verilmiş.

Bir kerre tatmak için bu sofrayı sermezdi,
Başka sayfa açmasa bu sayfayı dürmezdi,
Vermek istemeseydi, istemeyi vermezdi,
Ölüm,ölümsüzlüğe geçmek için verilmiş.

Abdil Yıldırım

RAHMET DAMLALARI

2007-05-20T07:21:00.000-07:00

YAĞMUR DUASI

Dua etmek insan olmanın en bariz özelliklerinden birisidir. İnsan her ne kadar kendini akıllı, güçlü, yetenekli olarak bilse de, aslında dünyadaki en âciz varlıklardan birisidir. İhtiyaçları pek çok, istidadı çok az, eli pek kısadır. Mars’a mekik gönderir, Ay’a insan indirir, ama gökten bir damla yağmur indirmeye gücü yetmez. Küresel ısınmanın getireceği muhtemel felaketler, çoklarının uykusunu kaçırmaktadır. Bir zamanlar dünyanın bir sonu olduğuna inanmayıp kıyameti inkâr edenler, şimdi kıyamet senaryoları yazıyorlar. Bu kâinatın bir sahibi olduğunu, her şeyin O’nun emri ve iradesi ile hareket ettiğini, sebepler tahtında devam eden hayatın bir gün yine sebepler eli ile sona erdirileceğini bilen iman sahipleri ise, tevekkül ve teslimiyetin verdiği huzur içinde hayatlarına devam etmektedirler. İbadet ve dualarını da vakti geldiğinde huzur ve huşû içinde yerine getirmektedirler. Bu yağmursuzluğun da bir dua vakti olduğunu bilenler, şu kuraklık günlerinde yağmur duası yaparak ibadetlerini ifa etmektedirler.

Yağmur duası, yağmur yağdırmak için yapılan bir ibadet değildir. Yani “ bu sene yağmur yağmadı, haydi dua edelim de yağmur yağsın” diye duaya çıkılmaz. Sabah namazını kılarken, “ güneş doğsun” diye kılmıyoruz. Sabah namazının vakti girdiği için ve o vakitte bu namazın kılınması farz olduğu için o vakitte namaz kılıyoruz. Ay ve güneş tutulmalarında da kılınan namazlar, bir an önce tutulmalar sona ersin diye kılınmaz. O muhteşem işleri yapan sonsuz kudret sahibini hayret ve takdirle tesbih etmek için namaz kılınır. O zaman anlıyoruz ki, “husuf ve küsuf” namazlarının vakti gelmiştir. Kuraklık olduğu zaman da anlıyoruz ki, yağmur namazı ve yağmur duasının vakti gelmiştir. Hem bu ibadeti yerine getiririz, hem de âcizliğimizi şefaatçi yaparak Cenab-ı Hak’kın rahmet ve merhametine iltica ederiz. Sonra da O isterse yağmuru gönderir, istemezse göndermez. Yağmur duasından sonra yağmur yağmazsa, “ duamız kabul olmadı” diyemeyiz.
Dünyada sahip olduğumuz nimetleri Rabbimiz bize dua ve ibadetlerimizin karşılığı olarak vermemiştir. Eğer biz ibadetimize güvenerek O’ndan bir şey talep edecek olsak, ömür boyu yaptığımız veya yapacağımız ibadetler bir damla yağmura karşılık gelmez. Bize her ne nimet vermişse, rahmetinden, lütfundan ve kereminden vermiştir. Ücret olarak da, kendisini tanımamızı, fikir, şükür ve zikir gibi çok cüz’i bir bedel ödememizi istemiştir. Biz bu kadarcık cüz’i bir bedeli ödemeden yeni nimetler istemeye kalkarsak, biraz pişkinlik yapmış olmaz mıyız? Gerçi Rabbimizin Hazineleri sonsuzdur, dilerse dilediği kadar verir ama, biz de bunları tazimle karşılayıp şükrünü eda etmekle mükellefiz.
Her türlü nimet ile dolu ve her şeyi ile mükemmel olarak bize teslim edilen dünya gibi bir sarayı hor kullandık, havasını, suyunu, ormanını okyanusunu israf ettik. “Bir ırmak kenarında abdest alırken bile suyu israf etmeyiniz” diye yapılan ikâz-ı Nebî’ye kulak asmadık. Muazzam bir denge içinde olan ekoloji dediğimiz bitkiler, hayvanlar, canlı ve cansız diğer varlıklar arasındaki denge, insan eli ile bozuldu. İnsandaki hırs ve tamah,gaflet ve israf, cennet gibi olan dünya sarayını cehenneme çevirmek üzere.
Onun için de Rabbimize ne kadar yalvarsak, tövbe etsek, kusurlarımızı itiraf ederek affımızı talep etsek azdır. O Rahmandır, Rahimdir, Kerimdir. Yarattıklarının rızkına da kefildir. Ama insan olarak hem bize verilen nimetlerin kıymetini bilmez, hem nimeti vereni tanımazsak, bazı felaketlere de müstahak olacağımızı akıldan çıkarmayalım.

HAYATIN HAYATI

2007-05-16T00:28:00.000-07:00

HAYATA DAİR FORMÜLLER
"Din hayatın hayatı, hem nuru hem esası, ihyayı- din ile olur bu milletin ihyasaı"

" Hayatın zevk ve lezzetini isterseniz, hayatınızı imanla hayatlandırınız, feraizle (farzlarla) süslendiriniz, günahlardan kaçınmakla muhafaza ediniz"

B E D İ Ü Z Z A M A N

HAYATI KOLAY KILALIM

2007-05-13T23:52:00.000-07:00

GELİN TANIŞ OLALIM

Gelin önce bir kendimizle bir tanışalım. "Merhaba kendim" diyerek sağ elimizle sol elimizi tutup tokalaşalım. Hatta kollarımızı göğsümüze dolayıp kendimizle bir kucaklaşalım. Kalbimizle dost olup, ruhumuzla barışalım.
Sonra, " ben kimim, nerden geldim, nereye gidiyorum, vazifem nedir?" gibi soruların cevabını bulalım.
Herkes kendisine "ben kimim" diye sorsa, acaba kaç kişi bunun doğru cevabını verebilir ki? Her halde herkes cebindeki nüfus kağıdın çıkartır, bakar, " falandan olma, falandan doğma, falan yerin nüfusuna kayıtlı falanca" diye bir cevap bulabibilir. Ama kazın ayağı öyle değil işte.
İnsanın kendini bilmesi bu kadar basit olsaydı, Peygamber Efendimiz " Kendini bilen Rabbini bilir" uyarısında bulunmazdı. Demek ki insanın Rabbini bilmesi için önce kendini bilmesi, kendi ruhundaki ve benliğindeki zenginliklerin nereden geldiğini idrak etmesi gerekiyor. Gözle görülemeyen bir mikroba mağlup olacak kadar âciz olan insan, aynı zamanda kâinatın halifesi olarak görevlenerilmişse, demek ki güç ve kudret kendi cüz'i iradesinde değil, arkasındaki külli iradeden gelmektedir.
Bir ördek yavrusu yumurtadan çıkar, bir kaç gün sonra en yakın su birikintisine doğru koşar ve yüzmeye başlar. Yani o yavrunun fıtratına bu bilgi ve beceriler daha önce yüklenmiştir. Halbu ki bir insan dünyaya geldikten sonra aylarca oturamaz, yürüyemez, karnını doyurmaktan âcizdir. Yıllar sonra ancak yürümeyi ve yüzmeyi öğrenebilir. Demek ki insanın vazifesi "teellüm ile tekamül etmektir." Yani talim ederek, çalışarak, öğrenerek gelişmektir.Kendisine verilen akıl ve irade ile hem kendini tanıyacak, hem de onları kendisine veren Rabbini tanıyacaktır.
Kendimizi tanıdıktan sonra, çevremizi de tanımak zorundayız. Dünyada tek başımıza yaşamadığımıza göre, dünyayı paylaştığımız diğer canlılarla da tanışmak, onlarla diyalog kurmak, iyi geçinmek gibi bir yükümlülüğümüz var. Çevremizdeki varlıkları ve olayları tanımazsak, " hayat bir mücadeledir" der geçeriz. O zaman her şeyin her şey ile bir çarpışma, bir savaş halinde olduğunu düşünürüz. Ama çevremizi iyi tanırsak, hayatın bir mücadele değil, bir "muavenet" yani yardımlaşma olduğunu görürürüz. Kendi dışımızdakilerle hep mücadele etmek değil, onlarla yardımlaşa içinde olmamız gerektiğini düşünürüz. O zaman kavgalar, korkular, kaygılar ortadan kalkar. İnsan hayatından lezzet alır.
Yunus Emre, "Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım" derken, herhalde böyle bir hayat anlayışını telkin ve tavsiye ediyordu. Herkesi düşman görmek, her şeyden dehşet almak, her fikir ve düşünceden bir zarar geleceğini düşünmek, hayatı zehir etmekten başka bir şey değildir.
İnsan kendini bilse, sonra Rabbini bilse, her bütün mevcudatın bir yardımlaşma içinde olduğunu idrak etse, o zaaman ne ateş yağdıran yıldırımlardan korkar, ne ağzından alev saçan yanardağlardan dehşete düşer, saatte milyonlarca km. hızla dünyamıza yaklaşan yıldızların ve gezegenlerin dünyamıza çarpacağından endişe eder. Bütün bu harika olayları zevkle ve hayretle temaşa eder, zevk alır, "ALLAHU EKBER" diyerek takdir ve şükranlarını arzeder.
Öyleyse GELİN TANIŞ OLALIM, HAYATI KOLAY KILALIM diyor, herkesi sevgi ile selamlıyorum.

ANNELER GÜNÜ

2007-05-08T15:19:00.000-07:00

ANNEMİN TEK TAŞI
Her yıl Mayıs ayının ikinci pazar günü, "anneler günü" olarak kutlanmaktadır. Bizim kültürümüzde anneler için yılda bir günün ayrılması diye bir şey söz konusı değildir. Bu kutlama da, bir çok özel gün gibi yabancı menşeyli bir etkinliktir. Ama o gün annelerimizi daha yoğun bir şekilde anıp, çeşitli hediyelerle onları sevindirmeyue ve sevgimizi tazelemeye vesile olduğu için biz de bugünü anneler günü olarak kutlamakta bir sakınca görmüyoruz.
Özel günlerdeki anma ve kutlamaların çıkış noktası güzel ve anlamlı olmakla beraber, zamanla bu günler fırsatçı sektörler tarafından bir tüketim çılgınlığı haline getirilmiştir. Son günlerde mail adresime ve cep telefonuma gelen reklam anaçlı mesajların pek çoğu anneler günü için hediye kampanyaları sunmaktadır. Bazı insanlar da ne kadar pahalı hediye alırlarsa, annelerini o kadar çok sevdiklerini ıspatlamış olacaklarını düşünerek, en pahalı hediyeleri almak için büyük masrafları göze almaktadırlar. Halbu ki, annelerimiz bizden pahalı hediyeler değil, sıcak duygularla dolu sevgi sözcüklerinden başka bir şey beklemezler. Onları çok sevdiğimizi göstermek için sevgi dolu bir bakış, yüreğimizin derinliklerindne gelen bir " anneciğim" sözü bile yeter de artar bile. Belki bir demek çiçek, veya her zaman göz önünde olacak bir küçük eşya, bir yazma veya eşarp, onlar için en değerli hediyeler olacaktır. Dahia iyi imkanlar içinde olanlar çok daha pahalı ve değerli hediyeler alabilirler ama, en değerli hediyeler bile onaların bize olan sevgisini etkilemez. Çünkü anneler yavrularını bir hediye karşılığında sevmedikleri gibi, her her hangi bir beklentieleri de yoktur. Yanaklarına konan sıcak bir bûse, paha biçilmez bir hediye olacaktır.
Son yıllarda gerek sevgililer gününde, gerekse anneler gününde hediye alırken "tek taş yüzük" almak sevginin bir ölçüsü olarak kabul edilmeye başlamıştır. Bazı kadınlar da, kendilerine alınan bu pahalı hediyeleri arkadaşlarıan gösterirken, " anneler gününde oğlumun aldığı tektaş, sevgililer gününde eşimin aldığı tektaş" diye etraflarına hava atmak gibi bir tavır sergiliyorlar. Ben de yıllar önce kaybettiğim annem için babamın hediye ettiği "tek taş" tan bahsetmek istiyorum.

Rahmetli annem, ben doğduktan sonra "ince hastalığa" yakalanmış ve genç yaşında hayata veda etmişti. Babam, bir berber makası ile hayatını kazanan ve ailesine bakmaya çalışan fakir bir berberdi. Anneme bir gümüş yüzükten başka hediye alamamış, kısa hayat arkadaşlığı süresinde ona layık bir hediye takdim edememişti. Ama onu kaybettikten sonra kendi emeği ve gayreti ile öyle bir "TEK TAŞ" hediye etti ki, annem onu kıyamete kadar takdirle anmaya devam edecektir.
Köyümüzün en sarp kayalıklarında bulunan en büyük ve düzgün bir taşı küskü ile sökerek kağnıya yükledi. Yağmurlu bir sonbahar günü mezarlığın çamurlu yollarında el arabası ile taşıyarak annemin başucuna dikti. Sonra da çekiçle doğum ve ölüm tarihlerin kazıdı ve duasını da yaptıktan sonra gözyaşları içinde orada ayrıldı.
Rahmetli annem, bu TEK TAŞI'nı 47 yıldır gururla başucunda taşımaktadır.

Bütün anneleri "yılların annesi" ilan ediyor, aramızdan ayrılanları rahmetle, yaşayan annelerimizi de saygı ve hürmetle anıyorum.

ANNEM OLSAYDI
Annem olsaydı hiç kimse,yetim demezdi bana
Arkamdan acıyarak bakmazlardı kadınlar
Annem olsaydı, ben de koşardım kollarına,
Ruhuma korku hüzün, veremezdi akşamlar

Annem olsaydı hiçbir dert üzemezdi gönlümü,
Her mevsim gül açardı, kalbimin bahçesinde.
Güneş gibi ısıtırdı yüreğimi kış günü,
Hep teselli bulurdum “yavrum” diyen sesinde

Annem olsaydı kalkar oynardı düğünümde,
Saygı ile öperdim yumuşacık elini,
Ne kadar sevinirdi benim mutlu günümde,
Eve adım atınca anneciğimin gelini.

HIDRELLEZ ŞENLİKLERİ

2007-05-04T15:55:00.000-07:00

H I D R E L L E Z
Hıderellez, dünyanın bir çok yerinde baharın başlangıcı olarak kutlansa da, Anadolu kökenli bir kültürel faaliyettir. Anadolu'nun da değişik yörelerinde farklı şekillerde kutlanır. Kökeni hakkında çeşitli rivayetler bulunsa da, ağırlıklı olarak HIZIR ve İLYAS adlarındaki iki Allah dostunun buluştuğu gün yaşanan sevinç halidir. Bazı kaynaklar bu iki şahsın peygamber olduğunu ileri sürerken, bazıları da ölümsüzlük iksiri içmiş iki evliya olduklarını belirtir.
Menkıbeye göre, bu iki zat, ölümsüzlük iksiri içtikten sonra bir birlerinden ayılırlar. Çok uzun yıllar birbirlerini aramakla geçirirler. Nihayet 6 MAYI günü buluşur ve kucaklaşırlar. Her ikisi de sevinçten ağlamaya başlar. Onların gözyaşları ile toprak yeşerir, yer yüzüne bahar gelir ve yeni bir hayat başlar. HIDIR ile İLYAS'ın buluşma günü olan 6 MAYIS, o zamandan beri "HIDRELLEZ" olarak kutlanmaktadır. O gün genellikle kısa süre de olsa bir yağmur yağar. İşte bu yağmur, HIDIR ile İLYAS'ın gözyaşlarıdır.
HIZIR ALEYHİSSELAM'ın darda olan insanlara yardım ettiğine ve onaların sıkıntılarını giderdiğine inanılır. Geçtiği yerlere bolluk ve bereket getirdiği kabul edilir. Halk arasında birisine dua edilirken " Hızır yoldaşın olsun" denilir. Birisine çok sıkıştığı zaman yardım elini uzatanalara " Hızır gibi yetişti" şeklinde iltifatta bulunulur.

Hıdrellez, Anadolu'nun bir çok yöresinden değişik eğlence ve törenlerle kutlanır. Bazı yerlerde o gün kurbanlar kesilir, yemekler yapılır, toplu halde ziyafetle verilir. Bazı yörelerde türbe ziyaretleri yapılır, dualar edilir. Bazı yerlerde de çeşitli şenliklerle 6 MAYIS "HIDRELLEZ GÜNÜ" olarak kutlanmış olur.
Şimdilerde bu kutlamalara fazla rağbet edilmiyor. Özellikle köyden kentlere göç arttıkça ve köylerdeki yerleşik kültür şehir kültürü ile yer değiştirdikçe, eski gelenekler de bir bir terk ediliyor. Hıdrellez kutlamaları da bundan nasibini almış bulunuyor.

Bizim çocukluğumuzda yani bundan bir hayli yıl önce, (30-40 yıl gibi)hıdrellez şenlikleri köyümüzün en büyük eğlence günlerindendi. O gün genç kızlar arasınsa bir "HIDRELLEZ MÂNİSİ" olarak kutlanırdı. Kızlar bayramlık elbiselerini giyer, süslenir, yanlarına da yiyecek sepetlerini alarak köyün yakınlarındaki yeşillik bir yere giderler, orada mâni çekilişi yaparlardı. Tabi köyün gençleri de uzaktan onaları izlerdi.

Bir kavanoza su doldurulur, içine de papatya ve çeşitli çiçekler atılırdı. Bu kavanoza her kız bir eşyasını atardı. Kimi yüzüğünü, kimi bir tokasını ve ya bir boncuğunu kavanoza atar, sonra kavanozun üstü peşkir ile örtülürdü. Ondan sonra kızlar toplu halde mâni söylerler, bu arada bir küçük kız da her mâniden sonra kavanozdan bir eşya çıkartır, o eşya kime ait ise, o mâni o kız için söylenmiş olurdu. Bu şekilde mâniler "mânalandırılmış" olurdu.

Hıdrellez mânilerinden bir kaç örnek:

Mâniciğim ellerde
Su çalkanır göllerde
Gönlüm güvercin olmuş
Eğlenmiyor çöllerde.

Su başında su tası,
Gümüştendir kurnası
Bugün dilek tutanın
Kabul olur duası,

Al fistanım var benim,
Bedenime dar benim,
Şu gelenler içinde
Elâ gözlü yar benim.

Tarlanın başı kaya,
Yüzü benziyor aya
Ben canımdan usandım,
Benlerin saya saya,

Bu şekilede herkesin kavanozdaki eşyası çıkasıya kadar mani söylenirdi. Sonunda da sepetlerden getirilen yiyecekler çıkartılır, ziyafet faslı başlardı. En çok da orada pişirilen tereyağlı bulgur pilavı sevilirdi. Yanında da tam yağlı koyun yoğurdundan yapılan soğuk bir ayran yapılır, yufka ekmekle yemesine doyum olmazdı.....
Akşam üzeri, güneş batmaya yaklaştığında yine maniler söyleyerek köye dönülürdü.

Hıdrellezin kültürümüzdeki yeri böyleydi. Ama zamanla bu gelenekler de değişime uğradı. Bazısı ortadan kalktı, bazıları bize yabancılaştı. Ama yine de bir şekilde devam etmesi güzel bir şey.

"HIDRELLEZ GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN "desem, acaba nasıl karşılanır????

BİRAZ DA DEMOKRASİYE SAHİP ÇIKSANIZ

2007-04-29T12:21:00.000-07:00

DEMOKRASİ YETİM Mİ ?

Tandoğan ve Çağlayan'da yapılan "cumhuriyet" mitingleri, insanların demokratik haklarını kullanarak kendilerini ifade etmek olarak görülebilir. Oradak söylemler her ne kadar demokratik terbiye kurallarına uymasa da, "kötü söz sahibine döner" deyip geçmek mümkündür. Katılımların bu kadar fazla olması ise, yine insanların tercihi olarak görülüp saygı ile karşılanmalıdır.
Burada dikkat çeken bir husus var. Anayasamızın ikinci maddesinde, " TÜRKİYE CUMHURİYETİ DEMOKRATİK, LAİK, SOSYAL BİR HUKUK DEVLETİDİR" diye yazar. Yani cumhuriyetin dört ayağı vardır. Ama meydanlara toplanan ve toplattırılan yüzbinler, sadece "Türkiye laiktir, laik kalacak" diye bağırıyorlar. Demokrasi, huku ve sosyal devlet ilkelerini hiç ağızlarına almıyorlar. Bu da cumhuriyete tek bir bağ ile bağlı olduklarını gösteriyor. Halbu ki gerçek cumhuriyetçiler, dört ilkeye birden sahip çıkarlar.
Türk demokrasisi şu anda çağdaş demokrasilere ne kadar yakındır? Demokrasimizin ne kadar eksiklikleri vardır? Veya demokrasimiz tehdit ve tehlike altında değil midir?
Demokrasilerde devlet kurumlarının görev ve yetkileri nerede başlar, nerede biter? Silahlı kuvvetlerin görevi vatanı korumak mı, yoksa sadece laikliği korumak mı? Veya da laikliği korumak sadece bir kurumun görevi mi?
Demokrasi ve hukuk devleti tehlikeye girdiğinde onları kim koruyacak? Laikliğin sahibi var da, demokrasinin sahibi yok mu? Demokrasimiz yetim mi yani?
Her Türk vatandaşını görevi, cumhuriyeti dört ilkesi ile birlikte kabul etmek ve korumaktır.Bir ilkesini bağrına basıp, diğer üçüne sırtını dönmek, cumhuriyetçilik değildir.
"Ne zaman adam oluruz" sorusunun cevabı burada yatıyor olmalı. "Cumhuriyete tüm kurum ve kuralları ile sahip çıktığımız zaman adam oluruz" demek doğru bir cevap olacaktır.

HER BAHAR MAHŞERDİR, HER KIŞ KIYAMET

2007-04-28T10:27:00.000-07:00

İLKBAHAR GELİNCE

İlkbahar gelince çıksan bağlara,
Bülbül sesi gelir, su sesi gelir.
Tefekkür gözüyle baksan dağlara,
Dinlesen derinden Hû sesi gelir.

Vadileri arındırır sisinden,
Yamaçları dumanından pusundan,
Uyandırmak için kış uykusundan,
Ilık rüzgarların bûsesi gelir.

Kuru dallar çiçek açar canlanır,
Boz yamaçlar yeşillenir allanır,
Sanki cennetten bir çiçek yollanır,
Mor menekşelerin kokusu gelir.

Her yıl haşrin bir misâli görülür,
Sur üflenir cenazeler dirilir,
Sanki yeryüzüne mahşer kurulur,
Toprakta canlılar ordusu gelir.

Ş A P K A L A R

2007-04-25T06:36:00.000-07:00

BAŞLAR VE ŞAPKALAR
Şapka başı soğuktan ve sıcaktan koruyan bir başlık olarak bilinse de, daha ziyade başka amaçlar için kullanılmaktadır. Modacılar açısından şıklığı tamamlayan bir aksesuar, siyasetçiler açısından yüksek makamların bir sembolü, askerler açısından üniformanın bir parçası, laik devrimciler açısından da en büyük devrimlerden birisinin bir kıyafet şekli.
Bu kadar büyük misyonu olan bir şapkaya, “ şapka” deyip geçmemek lazım. Bu şapka o kadar önemli olmasa, “başın üzerinde” yer bulabilir miydi? Ve onun yüzünden yüzlerce baş feda edilir miydi? Meselâ, başına şapka koymadığı için boynunu ipe uzatan İskilip’li Âtıf hoca ve 87 kişi, şapka devrimine muhalefet yüzünden idam edilmişlerdir. Bunlardan bir tanesi de kadındır. Demek ki kadınların başları yüzünden başlarına gelmedik kalmamış. Bu gün de başörtüsü yüzünden çile çekmiyorlar mı?
Siyasette şapka deyince, öncelikle Demirel’in meşhur şapkası akla gelir. Bir zamanlar seçim otobüsünün üzerine çıkar, şapkasını eline alır şöyle bir sallardı ki, meydanlardaki insan yığınları ekin tarlalarındaki başaklar gibi ırgalanırdı. O şapkada keramet olduğunu sanan bazı safdil vatandaşlar da bir fırsatını bulup Demirel’in şapkasını çarpıp kaçmak isterlerdi. Sonunda “Baba” buna da bir çare buldu ve gittiği yerler çuvallar dolusu şapka götürdü ve meydanlarda vatandaşlara dağıtmaya başladı. Artık “gapıp gaçmaya” gerek kalmamıştı. Siyaset çarkı öyle hızlı ve acımasız dönüyordu ki, 6 defa gitti, 7 defa geldi, ama şapkasını hep yanında götürdü. “Şapkasını alıp gitti” diyenlere de, “ ne yani şapkamı orada mı bırakacaktım” diye cevaplar veriyordu.

Şapka ve frak, özellikle Cumhurbaşkanlığı makamın da bir sembolüdür. Cumhurbaşkanlarının hemen hepsi silindir şapkası ve uzun kuyruklu frakaları ile fark edilirlerdi. Rahmetli ÖZAL, biraz boyu kısa olduğu için frakının kuyruğu uzun geliyordu ama, başına silindir şapka tam oturuyordu. Mustafa Kemal’dan bugüne kadar gelen cumhurbaşkanları arasında silindir şapka giymeyen birkaç tane isim vardır. Bunlardan birisi Kenan Evren’dir. Netekim kendileri “Sırmalı şapka” giymeye alışkın oldukları için silindir şapkaya yüz vermemiştir. Bir de “10. Cumhurbaşkanı” nın şapka giydiğini pek görmedik. Onun ise özel bir durumu vardı. Başörtüsü takıntısı olduğu için, “Çankaya’ya başı kapalı erkek bile giremez” diye şapka takmıyordu. Aslında bu kadar “özde devrimci” birisinin şapka devrimini ihlal etmesine pek anlam vermek de mümkün değildi ama neyyseee.
Efendim bir de Ecevit şapkası vardı ki, sekiz köşeli, siperlikli bir şapka işte. Fazla bir özelliği olmasa da, en azından şapka devrimine bir sadakat olarak kabul ediliyordu. Sırmalı şapkalardan söz etmeye ise hacet yok sanırım. Onlar her zaman milletin başının üstündedir.
Şapka her zaman ciddiyetin ve makamın sembolü olmayabiliyor. Türkülere konu olup, oyun havası içinde bile geçebiliyor. “ Bebek değdi yaşına, şapka ister başına”
Ama ne olursa olsun, şapka “Baş” için önemli bir şeydir. Takılan şapkanın başa uygun olması lazım. Kocaman bir başa küçücük bir şapka takılırsa, zürafanın kafası gibi garip bir görünüp ortaya çıkar. Şapka çok büyük veya uyumsuz olursa, kafa şapkanın içinde kaybolur, devekuşuna benzer. En güzeli, hem şekil hem de kalıp olarak kafaya yakışan şapkadır. O zaman insanın başı ağrımaz.
Şimdi millet başına yeni bir şapka geçirmek üzere. Umarız bu şapka kafaya uygun olur. Ümid ediyor ve diliyoruz ki “GÜL” lü şapka millete hayırlı olur ve Türkiye Cumhuriyeti bu şapkayı güle güle başında taşır.